ในคืนพระจันทร์เต็มดวง เสียงน้ำจากแม่น้ำเจ้าพระยาไหลเอื่อยๆ สองข้างระเบียงของผู้คนเดินผ่านไปมา เสียงหัวเราะและเพลงจากที่อัดแน่นไปด้วยนักท่องเที่ยวเติมบรรยากาศให้มีชีวิตชีวาอยู่เสมอ พจน์ นักศึกษาหนุ่มหน้าตี๋วัยยี่สิบเจ็ดปี ยืนอยู่ริมแม่น้ำมองไปยังแสงสะท้อนจากน้ำ เขารู้สึกเปล่าเปลี่ยวในหัวใจถึงแม้ว่าเขาจะมีนุ่น คู่หมั้นสาวสวยที่รักเขาอยู่ข้างๆ ก็ตาม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อคืนนี้ พจน์ได้พบกับอดีตคนรักของเขา อลิส เจ้าของร้านกาแฟเล็กๆ ที่เขาเคยทำงานด้วยเมื่อหลายปีก่อน ทั้งคู่กลับมาเจอกันโดยบังเอิญที่งานเปิดตัวหนังสั้น แน่นอนว่าความทรงจำเก่าๆ เริ่มกลับมาหลอกหลอนเขา
ณ สถานที่เดียวกันนั้น แสงไฟสีทองลอยออกจากเวทีทำให้ทุกคนยิ่งเข้าไปในบรรยากาศของงาน อลิสยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่น พร้อมเสียงหัวเราะที่ทำให้พจน์รู้สึกเหมือนอนาคตที่แข็งแกร่ง ซึ่งเป็นเรื่องราวที่เขาเคยทิ้งไปแล้ว
“ยังจำวันที่เรานั่งที่นี่ เปิดเพลงและวาดฝันกันไหม?” อลิสถามด้วยน้ำเสียงรื่นเริง เขามองเธอด้วยความรู้สึกที่เก็บซ่อนไว้ในใจ
“มันเป็นความทรงจำนะ…” พจน์ตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย เขาแสร้งทำเป็นยิ้ม แต่ชัยชนะของอารมณ์ในใจเขานั้นกลับออกมาเป็นความงงงวย
หลายวันถัดมา ในโรงเรียนที่พจน์ทำงาน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาอย่างลังเล เขาตัดสินใจส่งข้อความหานุ่น คู่หมั้นของเขาเพื่ออธิบายความรู้สึกที่ตื่นเต้นจากการเจออดีตคนรัก
“เมื่อคืนนี้ฉันเจออลิสอีกแล้ว” พจน์พิมพ์ข้อความ ก่อนที่จะคิดถึงคำตอบที่นุ่นน่าจะให้
เมื่อข้อความไปถึงนุ่น บรรยากาศในห้องเรียนของเขาเริ่มดูอึดอัดเหมือนมีอากาศหนาแน่นเข้ามาที่ทุกคน อาจารย์กำลังสอนอยู่แต่ พจน์กลับไม่สามารถฟังได้ใจนอกหน้าต่างไปหาที่นั่งอย่างอื่น
เมื่อสิ้นสุดชั่วโมงเรียน นุ่นตรงเข้ามาหาพจน์อย่างร้อนรน “ทำไมไม่บอกว่าเธอเจอนางอีกแล้ว ฉันไม่เข้าใจว่าเธอให้โอกาสเธอกลับเข้ามาในชีวิตเธอด้วยทำไม?”
“เธอไม่เข้าใจ” เสียงพจน์แผ่วเบาลง เขาเห็นความเจ็บปวดในดวงตาของนุ่น ขณะที่น้ำตาเธอเริ่มคลอ
จากวันนั้นเป็นต้นไป ทุกอย่างเริ่มเป็นเหมือนจะไม่มีการก้าวถอยกลับ ระบบของชีวิตเขาเต็มไปด้วยปมปัญหา การมองหน้านุ่นทำให้เขารู้สึกผิดหวัง ความรักที่เฝ้ารอได้กลับเจออีกครั้งกลับมีด้านมืดที่หนักหน่วง
อลิสปรากฏตัวให้ความหวาดหวั่น ความเป็นจริงที่มืดมนเริ่มจะค่อยๆ กลืนกินพจน์และความรักของเขา ความทรงจำแนบรอบตัวเริ่มส่งเสียงเรียกให้อดีตในใจเขาออกมาอีกครั้ง
“พจน์ ยังมีเวลา วนเวียนไปกับสิ่งที่จะทำให้เธอมีชีวิตอยู่” เสียงอลิสเอ่ยขึ้น ขณะเดินผ่านพจน์กลางสถานที่ทำงาน พจน์รู้สึกหวาดกลัว
“เธอมาที่นั่นหรือ?” พจน์ถาม “ถ้าเธอเกลียดพวกเรา อลิสจะไม่มีวันตามหาฉัน”
“เธอจำได้ไหมที่เราร้องไห้และฝันถึงอนาคต แต่วันนี้เธอไม่สามารถทอดทิ้งสิ่งนั้นได้” อลิสเงียบลง ขณะที่แววตาของเธอฉายแววฝันอย่างเต็มไปด้วยความอยาก
สุดท้าย ทั้งสามคนต้องเผชิญกับอดีตที่ไม่สามารถหนีได้ ทุกอย่างนำไปสู่การเลือกทางที่ยากที่สุด จะเป็นความรักซ้อนหรือการตัดสินใจที่เป็นการเสียสละ พวกเขาต้องหาคำตอบในไม่ช้า
ในที่สุด พจน์เลือกความรักที่มาจากความจริงและการตัดสินใจข้างเดียวของเขา ต้องส่งน้ำตามาเป็นความก้าวหน้าในชีวิตเมื่อความรักที่รักซ้อนซึ่งฝังอยู่ในใจมายาวนานกลายเป็นเหมือนความฝันอันตราย ว่าหากการมีชีวิตมีแค่ครั้งเดียวเมื่อเธอได้กลายมาเป็น ความลับที่รอการเปิดเผย
เขาจึงต้องทำการเลือก และการเลือกของเขาจะกลายเป็นผลกระทบที่ไม่สามารถย้อนถอยได้ ที่สุดแล้วเขาจะทิ้งทุกสิ่งเพื่อจะได้รักอีกครั้ง?หรือเขาจะเลือกเป็นฝ่ายที่ไม่มีทางเลือก? ต้องพิสูจน์ให้นุ่นเข้าใจในสิ่งที่เขาต้องรับผิดชอบ
ทุกอย่างเกิดขึ้นในคืนพระจันทร์เต็มดวง พร้อมเสียงพัดลมหมุนอยู่ในห้อง พจน์ ลมข้างนอกเย็นลงเหมือนหยดน้ำรอดผ่านหัวใจของเขา และเขาก็มีความรู้สึกเข้าใจตัวเองตลอดการเดินทางที่มุ่งหน้าไปสู่ความรักอันถูกต้องและชัดเจนอีกครั้ง
