เช้าวันเสาร์ที่แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้องเรียน เสียงนกการ์ตูนขับขานในสวนหลังโรงเรียน ชายหนุ่มอย่างนันท์นั่งอยู่ที่มุมเงียบสุดของห้อง พร้อมกับการบ้านที่ยังไม่ได้ทำ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงหัวเราะของเพื่อนสนิทก้องอยู่ในหู ระเบียบ์ทั้งหมดทยอยเดินเข้าแถวไปกินข้าวกันที่โรงเรียน ในขณะที่นันท์แอบมองหญิงสาวที่ทำให้หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ น้ำมนต์ เธอเป็นที่รักของหลายคน แต่ดูเหมือนจะมีดวงตาที่หยุดอยู่กับเขาเสมอ
วันจันทร์ผ่านไปได้ไม่กี่ชั่วโมง การประกาศผลสอบกลางภาคทำให้บรรยากาศของโรงเรียนตึงเครียด ขณะที่ทุกคนกระตือรือร้น คำว่า ‘นันท์’ ได้ยินในเสียงซุบซิบต่าง ๆ “ได้ที่หนึ่งในห้อง” เสียงกระซิบของเพื่อนต่างสายเพศกระจายออกไป
นันท์รู้สึกเหมือนโดนซุ่มซ่ามใส่ เขาไม่เคยคาดคิดว่าตนเองจะเป็นที่สนใจของนางฟ้าในใจเขาแบบนี้ น้ำมนต์ยิ้มให้เขา เหมือนใบไม้ที่สะบัดในสายลม
จากนั้นความสัมพันธ์เริ่มขยายออกไป เมื่อเขาสองคนเริ่มซื้อน้ำด้วยกัน เขาจับไปที่ร้านขนม ปากพูดถึงหนังที่ชอบและเพลงที่ฟังจนรู้เลยว่าคนเดียวกัน
แต่อุปสรรคกลับมาอีกครั้งเมื่อปาล์ม เพื่อนชายที่รักน้ำมนต์เหมือนกัน โกรธจัดเมื่อเห็นนันท์ใกล้ชิดกับน้ำมนต์ อารมณ์แปรบ่อยทีเดียว ช่วงนี้ความขัดแย้งเริ่มเกิดขึ้น
“แกไม่ควรไปยุ่งกับน้ำมนต์!” ปาล์มตะโกนเสียงดัง พลันดึงความสนใจจากทีมนักเรียนทั้งหมดที่อยู่ใกล้เคียง
ค่อย ๆ บ่อยครั้งความสัมพันธ์ระหว่างนานและน้ำมนต์กลับเข้มข้นขึ้น แต่ต้องเสี่ยงล้วน ๆ และนันท์รู้แล้วว่าต้องเลือกระหว่างมิตรภาพและความรัก
ความรักเริ่มแตกร้าวเมื่อมีการจัดงานโรงเรียน ผนังโรงเรียนเต็มไปด้วยเสียงขับขานของดนตรีทว่าในใจนันท์กลับเปิดช่องให้ความไม่สบายใจเข้ามา
การเต้นรำบนประชามียืนอยู่กลางเวที ทุกสายตาจดจ้อง น้ำมนต์ยิ้มให้เขา พร้อมกับเสียงหัวใจที่ไม่แน่ใจเหลือเกิน
นันท์ตัดสินใจ เขาเคลื่อนตัวไปหาน้ำมนต์ด้วยหัวใจที่ชายประคอง น้ำมนต์มองเข้าไปในดวงตาเขา จนพวกเขาเข้าใจความรักที่น่ากลัว เข้าใจว่าแม้ความรักของคนไม่จะไม่มีหนทางทางออกหรือไม่
ในดวงใจเขาจึงไม่ใช่ความรักที่สมบูรณ์แบบ เขายอมรับว่าความรักคือการผจญภัยที่วุ่นวาย แต่ก็ทำให้เขาสำนึกน้ำใจที่เขาสร้างให้กับเธอ
เมื่อล่าสุดที่นันท์จำเป็นจะต้องตัดสินใจในชีวิต คนที่รวมเป็นใจขอสาบานกับความรักที่ถูกต้อง และคอยคุยกันต่อไปเพื่อมิตรภาพที่ดีต่อกัน
ปาล์มในงานค่ำคืนที่ต่างเริ่มจะอ่อนลงเมื่อเห็นนันท์ที่เต็มไปด้วยความสุข ท่ามกลางผู้คนที่เริ่มเขียนบทใหม่ให้กับตัวเอง
“ถ้ามิดเหมือนพ่อ พี่จะลองไปก่อไฟเลยนะ” ตอนจบของเพื่อน ค่ำคืนที่กำลังรอคอย
เรื่องราวความรักที่แปรเปลี่ยนใหญ่น้อยกลับเป็นสิ่งที่สอนให้ชัดเจนในวัยเรียน ทุกสิ่งอาจผ่าน แต่ความรักจะถูกจดจำไปตลอด”}}]}สดใส}}]}
