เสียงกระดิ่งจากห้องโถงใหญ่ดังคล้องอยู่ในอากาศ ในวังโบราณอันรุ่งเรือง ต้นไม้ใหญ่ร่มครึ้มเอื้อมกิ่งก้านปกคลุมแสงอาทิตย์ ส่งให้บริเวณนั้นอบอวลไปด้วยบรรยากาศของความหวานและความลึกลับ เมื่อลมพัดผ่าน ทำให้เสื้อผ้าของเจ้าหญิงรัดกุมมากขึ้น ไปในทิศทางหนึ่ง ขณะที่พระองค์กำลังยืนอยู่ด้านหน้าท้องพระโรง ลอบมองออกไปยังสวนดอกไม้ที่อยู่ด้านนอก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เจ้าหญิง! ขอพระองค์เสด็จไปยังสวนดอกไม้” เสียงเรียกจากอาจารย์สอนดนตรีที่เห็นเจ้าหญิงติดอยู่ในความคิด เขาตระหนักดีถึงสภาพจิตใจของพระองค์ที่ไม่สบายใจจนน่าเป็นห่วง
เจ้าหญิงอิดโรยเล็กน้อย เธอรู้สึกอึดอัดในกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดของพระราชา เช่นเดียวกับความรักที่พระองค์หลงใหลในหนุ่มช่างปั้นที่ชื่อ “มาวิน” ชายหนุ่มที่มีฝีมือในการปั้นภาพพระราชาและครอบครัว
ขณะที่เจ้าหญิงเดินไปในสวน มาวินอยู่ที่นั่นแล้ว เขามองเห็นเจ้าหญิงเดินเข้ามา ใบหน้าของเขาเป็นประกายสดใส
“เจ้าหญิง!” มาวินเอ่ยเสียงที่สั่นหวั่น ขณะยกนิ้วขึ้นเพื่อชี้ไปยังดอกไม้สีแดงที่โบกสะบัดอยู่กลางแดด “ดอกไม้นี้เหมือนความรักของเรา มันดูงดงาม แต่ก็เต็มไปด้วยหนาม”
เจ้าหญิงหัวเราะออกมาเล็กน้อย “เจ้าว่าสิ เหมือนรอวันเหี่ยวเฉาลงไปหรือ” เธอยิ้มให้พลางเดินเข้าใกล้ดอกไม้ แต่สายตาของเธอหวนมองมาที่มาวินอีกครั้ง
“ครับ แต่ผมไม่กลัวหนาม” มาวินว่า สียงเขาหายใจเข้าลึก เสียงหัวใจเต้นเร่ง แอบรักเจ้าหญิงมาตลอด แต่เขารู้ดีว่าความรักนี้สามารถถูกทำลายลงได้ในชั่วข้ามคืน
คืนหนึ่ง มาฮาฟันปรากฏตัวขึ้นที่โถงทางเดินในวัง เป็นที่รู้กันว่ามันมีความลับของครอบครัวสูงส่งที่ซ่อนอยู่ในวัง และตอนนี้มันก็เริ่มคุกคามมาวิน เขาไม่สามารถเข้าหาเจ้าหญิงได้อีก หากเขาฝืนใจเปลี่ยนแปลงทุกอย่างจะต้องพบกับผลร้าย
เสียงลมที่พัดผ่านไปทำให้วังสะเทือน รองรับความรู้สึกของเจ้าหญิงที่ตั้งคำถามกับชีวิตของเธอเอง ถ้าหากเธอเลือกทางเดินนี้ จะมีผลอย่างไรต่อมวลชนที่อาจเกิดขึ้น ในความรู้สึกที่หงุดหงิดนี้ มีแต่ความชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในใจเธอ
“คุณจะทำยังไง?” เจ้าหญิงถามมาวินอย่างฉับพลัน ร่างสูงของเขายืนมองตาครั้งแล้วครั้งเล่า เหมือนเส้นบาง ๆ ที่ผูกพวกเขาทั้งสองเอาไว้เริ่มทอดสายยาวขึ้น
“ดีที่สุดคือเราควรหยุดเพื่อคนที่รัก” มาวินตอบเสียงเบา แต่มันก็เต็มไปด้วยความเข้มแข็งในมุมมองที่แตกต่างกัน
จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอก เจ้าหญิงกระตุกจากภวังค์ ส่งผลให้ด้ามพัดในมือของเธอหักไปในอากาศ ทันทีที่มองออกไปก็พบว่าญาติของเธอถูกชาวบ้านจับเป็นตัวประกัน
ม่านเปิดออก เจ้าหญิงรีบวิ่งไปยังกลุ่มผู้ที่รวมตัวอยู่ตรงประตูใหญ่ พวกเขามุ่งหมายอย่างมั่นใจ มาวินตามหลังมาอย่างรวดเร็ว เขาไม่ยอมให้เจ้าหญิงต้องเผชิญหน้ากับความโกรธเกรี้ยว
“ให้ทุกคนฟัง ข้าไม่ต้องการสงคราม!” เจ้าหญิงเอ่ยเสียงดังขึ้น ไม่แน่ใจว่าตนต้องการให้คนเหล่านั้นเห็นและรับรู้ความกลัวที่อยู่ในใจ
“ส่วนใครที่คิดว่าชัยชนะในสงครามจะนำมาซึ่งความสุข ขอให้พวกเขารู้ด้วย” เสียงมาวินแทรกเข้ามา ถึงแม้จะรู้ว่ามันจะกลายเป็นเรื่องยาก แต่เขาก็เรียกรวมใจที่พร้อมยูนี่ยไปด้วยกัน
ในช่วงเวลานั้น ความรู้สึกของพวกเขาพร้อมทวีขึ้นจากความรักที่เข้มข้น ทุกอย่างไม่ได้จบแค่เพียงคำพูด ความดึงดูดใจในใจของพวกเขาเล่าถึงการต่อสู้นับต่อจากนี้ว่า, การจะให้รักนั้นคืออะไร
หลายเดือนต่อมาหลังจากความรักที่ต้องเผชิญหน้า มีผู้คนหลายคนที่มาช่วยเหลือ โดยรวมเป็นผู้ที่แวะเวียนมาที่วังเพื่อให้ความรู้ในเรื่องต่าง ๆ ขณะเดียวกัน ช่วงสล็อตที่สำคัญรออยู่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
พระราชาเรียกทั้งสองเข้าไปในห้องพระบรมศาสดา เขาพูดความรู้สึกลึก ๆ ของเขา ว่าพระองค์มีความสุขที่เห็นรักแท้เกิดขึ้นในวังแห่งนี้”” มาวินและเจ้าหญิงต่างเงียบ ไม่แน่ใจว่าตนจะถูกเปอร์เซ็นต์เปอร์ห้าทนหรือไม่
“ข้ากำลังเพิ่มบทใหม่ในประวัติศาสตร์แห่งนี้” สายตาของพระราชามีพลังเต็มที่ “พวกเจ้าจะได้อยู่ด้วยกันในสหสัมพันธ์ เพราะความอยากปรารถนาแห่งความรักจะชนะ”
เสียงอึกทึกที่ดังขึ้นอย่างสั่นสะเทือน นักเรียนของเจ้าหญิงยิ้มแล้วส่งเสียงหัวเราะความสุขส่งไปโดนภาคกลางแห่งอำนาจ
