เสียงฝนพรำบนหลังคาสังกะสีในเช้าวันนั้นดังกว่าทุกวัน ข้างนอกสายฝนทอดยาวราวเส้นด้ายจากฟ้า นักวาดรูปสาวอายุยี่สิบต้นๆ นั่งเหม่อมองฟ้าสีเทาจากระเบียงบ้านไม้เก่า นิ้วเธอเกลี่ยดินสอริบบนสมุดวาด ผมสีดำยุ่งติดหน้าผากเป็นหย่อม เพียงริน — เธอไม่แน่ใจว่าฝนนั้นสวยหรือทำให้โลกดูเศร้ายิ่งกว่าเดิมกันแน่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงรถจักรยานยนต์หยุดหน้าบ้าน จู่ๆ ประตูลั่น ใครคนหนึ่งเข็นกระเป๋าเดินทางพร้อมร่มลายหมากรุกเข้ามาหลบฝน แม่ของเพียงเดินออกมาต้อนรับ สมชาย — นักศึกษาวิศวฯ ไฟฟ้าวัยเดียวกัน หน้าตาเข้มแข็งดูอึดอัดกับกระเป๋าหนักอึ้ง เพียงเหลือบมองเขา แววตาแปลกใหม่ผสมประหลาดใจ
เสียงสนทนาแม่กับสมชายเจือเสียงฝน ทุกอย่างช่างไม่คุ้น สมชายพูดน้อย สีหน้าจริงจัง ด้วยเหตุผลหนึ่งที่เขาต้องมาเช่าห้องอยู่กับครอบครัวนี้จนจบภาคเรียน เพียงได้แต่ยิ้มบาง ๆ รับฟัง กับความรู้สึกเหงาเล็ก ๆ ในใจที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
เย็นวันแรกฝนยังไม่หยุด เพียงเห็นสมชัยเก็บของในห้อง เธอลังเลก่อนเคาะประตูเบา ๆ
“เอ่อ… ถ้าขาดอะไร บอกแม่ได้นะ เราอยู่ข้างห้อง” เสียงขาด ๆ หาย ๆ เพราะไม่ถนัดพูดกับคนแปลกหน้า
สมชายมองมาแวบเดียว “อือ… ขอบคุณนะ”
เงียบพักหนึ่ง เพียงยืนเก awkward รอ เขาเงยหน้ายิ้มจาง ๆ “ชื่อเพียงเหรอ?”
“ใช่… เพียงริน”
สมชายพยักหน้า “สมชาย… เรียกนายก็ได้”
ประตูปิดลง เพียงกลับห้อง รู้สึกหัวใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล
ค่ำวันนั้นเสียงฝนยังคงเป็นเพื่อน ทุกคนกินข้าวพร้อมกันเพียงไม่กี่ประโยค สมชายขอตัวไปอ่านหนังสือ เพียงนั่งวาดรูปแม่ในครัว เธอชอบเฝ้าดูชีวิตคนรอบข้างผ่านสายตาเด็กขี้อาย
ผ่านไปหลายวัน สมชายใช้ชีวิตเงียบ ๆ อ่านหนังสืออยู่แต่ในห้อง เพียงแอบสังเกตเขาบ่อย ๆ ต่างคนต่างรักษาระยะห่างอย่างเก้อเขิน
บนโต๊ะอาหารเช้าวันฝนซา เพียงพอใจลอบมองเขา หัวใจสะดุ้งเมื่อตาสบกัน “นายเรียนวิศวะหนักไหม?”
เขาพยักหน้า “ก็หนักนะ เลิกเรียนสี่โมงทุกวัน”
แม่ยิ้มถามเรื่องบ้านสมชาย เขาปั้นหน้านิ่งไม่ตอบ เพียงรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่างในแววตานั้นที่คล้ายเธอ — ความคิดถึงบ้านกับความกลัวพูดถึงอดีต
ช่วงหลัง เพียงเห็นเขากลับดึกบ่อยขึ้น หน้าตาล้า สีหน้าขรึม ทุกครั้งที่กลับมาก็มักนั่งเงียบ ๆ ริมหน้าต่างฟังเสียงฝน
คืนหนึ่งขณะฝนหนัก เพียงเดินไปห้องครัว เสียงเหมือนมีใครสะอื้นเบา ๆ ลอดออกจากห้องสมชาย เธอยืนนิ่ง ฟังได้แค่นั้นก่อนเดินหนีอย่างละอายใจและปวดใจแทน
เช้าวันต่อมา สมชายใส่เสื้อยืดเก่า นั่งกินข้าวต้มช้ากว่าปกติ เงียบกว่าเดิม เพียงนั่งลงฝั่งตรงข้าม ลังเลว่าจะพูดอะไรดีแต่ตัดสินใจเงียบต่อ สมชายแอบมองเธอนิดหนึ่งแล้วเบือนสายตาไปทางหน้าต่าง
“เมื่อคืนฝนตกหนักเลยเนอะ?” เธอเอ่ยขึ้นเบา ๆ
“อือ…” สมชายตักข้าวต้มช้า ๆ ไม่พูดต่อ
“ถ้านาย… ไม่เป็นไรหรอก ถ้าจะพูด ก็แค่… บางทีฝนก็ทำให้คิดถึงบ้านนะ” เพียงเสียงแผ่ว เหมือนกำลังคุยกับตัวเองมากกว่า
สมชายวางช้อน “อืม… เราก็คิดถึงเหมือนกัน”
เงียบไปอึดใจหนึ่ง น้ำเสียงของเขาสั่นสั้น ราวกับขอบคุณเธอที่ไม่ซักไซ้
วันหนึ่งฝนหยุดตก เพียงชวนสมชายออกไปเดินริมทะเล หาดเงียบ มีเพียงคลื่น เสียงฝีเท้าและเสียงหัวเราะบางเบา เพียงค่อย ๆ เปิดใจ เล่าถึงความฝันอยากเป็นนักวาดภาพประกอบอิสระ ทั้งที่แม่อยากให้เป็นครู ฝันกับครอบครัวสวนทางจนทุกครั้งที่พูดถึงบ้าน มักลงท้ายที่รอยยิ้มเศร้า ๆ ของแม่
สมชายรับฟังนิ่ง ๆ ก่อนพูดว่า “บ้านเราก็ไม่ค่อยชอบที่มาเรียนวิศวะเท่าไหร่… อยากให้กลับไปช่วยธุรกิจที่บ้านมากกว่า”
เพียงหัวเราะ “แปลกจังเนอะ เหมือนโดนฝนที่บ้านเดียวกันแต่คนละฟาก”
สมชายยิ้มน้อย ๆ แต่สายตาดูวูบไหวอะไรบางอย่าง เพียงรู้สึกสนิทขึ้นนิดหน่อย แม้จะยังมีอะไรบางอย่างกั้นกลางระหว่างเขาและเธอ
เย็นวันนั้น เพียงมอบภาพวาดท้องฟ้าม่วงน้ำเงินให้สมชาย “ที่นี่ฝนตกก็บ่อย แต่ตอนฟ้าหลังฝนดูสวยมากเลย นายไม่คิดเหรอ?”
สมชายรับไป เฝ้ามองภาพอยู่นาน “ขอบใจนะ สวยจริง… เราไม่ค่อยมีใครเคยวาดอะไรให้แบบนี้”
เวลาผ่านไป เพียงกับสมชายใช้ชีวิตร่วมหลังคาเดียวกันในฐานะ ‘เพื่อนบ้าน’ ชั่วคราว บางวันเพียงจะถ่ายทอดบทสนทนาเล็ก ๆ จากแม่ให้เขาฟัง หรือบางครั้งก็แค่ยืนฟังเสียงฝนด้วยกันที่หน้าต่างโดยไม่ต้องพูดอะไรเลย
แต่ในคืนหนึ่ง—หลังอาหารเย็น เพียงเกิดขัดแย้งกับแม่เรื่องเรียนต่อ เธอตะโกนเสียงสั่น “หนูไม่อยากเป็นครู! ไม่เข้าใจเหรอ!”
แม่เงียบไปนาน เพียงวิ่งออกจากบ้าน ฝนลงเม็ดอีกครั้ง สมชายเห็นเหตุการณ์แต่เลือกนั่งนิ่ง ไม่แน่ใจว่าควรตามหรือไม่
เขาออกมานั่งที่เฉลียงหน้าบ้านในความมืด เสียงฝนกลบทุกอย่าง เพียงเดินกลับมาตอนเกือบเที่ยงคืน รองเท้าชุ่ม กอดสมุดวาดบุบเบี้ยว เจอสมชายยังรออยู่
“ยังไม่เข้าห้องเหรอ” เสียงเธอสั่น สมชายส่ายหน้า
“กลัว… ว่าจะไม่กลับ” เขาเว้นวรรค จ้องสมุดวาดในอ้อมแขนเธอ “เพียงคิดว่าวาดแล้วจะลบเรื่องแย่ ๆ ได้เหรอ?”
เพียงไม่ตอบ ทำได้แค่กัดปากแน่น สมชายค่อย ๆ พูดต่อ “เราเคยวิ่งหนีเหมือนกัน แต่สุดท้าย… มันก็ยังตามอยู่ดี”
ข้างในบ้านเงียบสนิท เพียงเดินช้า ๆ ขึ้นห้องโดยไม่ได้พูดลา สมชายมองตามหลังเธอไปจนสายตาละไปทางสายฝน
จากวันนั้นเพียงเริ่มถอยห่างจากสมชาย เธอแทบไม่พูดกับเขา เวลาทานข้าวด้วยกันก็ต่างคนต่างเงียบ ดูเหมือนทั้งคู่เริ่มมีกำแพงบาง ๆ ขึ้นอีกครั้ง
สมชายกลับมาอ่านหนังสือดึกขึ้น มีบางวันที่ไม่กลับบ้านเลย เหมือนพยายามหลีกหนีอะไรบางอย่าง
จนวันหนึ่ง แม่ของเพียงล้มป่วยกะทันหัน เพียงต้องวางแปรงวาดรูปเพื่อดูแลแม่ สมชายช่วยพาไปโรงพยาบาล ดูแลเรื่องเอกสาร เธอเห็นน้ำใจเขาชัดเจนขึ้นจากการกระทำมากกว่าคำพูดนั้นเองที่เปลี่ยนระยะห่างระหว่างเขากับเธอทีละน้อย
ยามเพียงรู้สึกท้อแท้กับหน้าที่ เธอกลัวจะไม่มีวันไปถึงฝัน สมชายรินน้ำร้อนใส่แก้ว วางมือบนไหล่เธอเบา ๆ
“ถ้าวันนี้เราเลือกแบบที่เราอยาก… อย่างน้อยก็อย่าให้ต้องเสียใจทีหลัง”
เพียงสบตา รู้สึกหลายอย่างไหลวนในอกจนเงียบงัน “บางทีเราก็กลัว… กลัวแม่ไม่รักถ้าไม่เป็นอย่างที่เขาหวัง”
สมชายยิ้มบาง ๆ “เราก็เคยกลัว… แต่จริง ๆ แล้วเขารักแค่เราเป็นเรารึเปล่า”
วันเวลาผ่านไป สายฝนเวียนกลับมาตลอดฤดู เพียงกับสมชายกลายเป็นคนที่ต่างคอยพยุงกันไว้โดยไม่รู้ตัว เธอคืนความอบอุ่นให้สมชายผ่านของกินเล็ก ๆ น้อย ๆ และเรื่องเล่าสั้น ๆ ของบ้านเกิด ส่วนสมชายรับฟัง ให้คำปรึกษา กับยืมร่มเมื่ออากาศเปียกปอน
แต่เมื่อต่างคนเริ่มเปิดใจ เรื่องเก่าย้อนกลับ — พ่อของสมชายโทรมาตามให้กลับบ้าน เขาต้องเลือกระหว่างความฝันกับครอบครัว เสียงแม่เพียงก็เริ่มเป็นกังวลเรื่องอนาคตของลูกสาว ทั้งคู่ค่อย ๆ ถอยห่างด้วยหน้าที่ ความรับผิดชอบ และความกลัวสูญเสีย
คืนหนึ่ง หลังข่าวสมชายอาจต้องย้ายออก เพียงทิ้งสมุดวาดบนโต๊ะพร้อมโน้ตสั้น ๆ “ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันช่วงหนึ่ง เราขอโทษที่พยายามเข้าใจนายไม่พอ”
สมชายเว้นจังหวะนาน มือจับกระดาษแน่น เงียบไปนานก่อนเดินไปเคาะห้องเพียง เจอเธอนั่งพิงหัวเตียง เหม่อมองนอกหน้าต่าง ฝนพรำ
“เราก็ขอโทษ… ที่ไม่กล้าพูดอะไรมากกว่านี้”
เธอมองเขานาน ริมฝีปากสั่นนิดหน่อย “นายจะไปจริง ๆ เหรอ”
“เรา… ต้องกลับบ้าน เราไม่อยากให้แม่กับพ่อผิดหวังอีก แล้วเพียงล่ะ?”
“ไม่รู้… ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ แค่รู้ว่ากลัวจะไม่ได้เห็นนายอีก”
ต่างคนต่างนิ่ง สายตาสองคู่พบกันท่ามกลางความเงียบและเสียงหยดฝนข้างหน้าต่าง เงียบยาวนาทีหนึ่ง สมชายลุกเตรียมออกไป เพียงคว้าข้อมือไว้แน่น
“อยู่จนฝนหยุดแล้วกัน” เพียงพูดเสียงแผ่ว มือเขาเย็นเฉียบแต่ไม่ได้ขืนตัวออกไป
ค่ำวันเดินทางมาถึง เพียงกับแม่ไปส่งสมชายที่สถานีรถไฟ ไม่มีคำพูดมากนัก สมชายส่งคืนสมุดวาดภาพฟ้าให้เธอ
“เราเก็บไว้ตลอด อยากให้รู้ว่า…บางทีเมื่อฝนหยุด นายอาจกลับมาได้ถ้าอยาก”
เพียงรับไว้ด้วยมือสั่น ไม่พูดอะไรแต่รอยยิ้มสั่นไหวและรอยน้ำตาจางๆ บนแก้มเธอ เธอเฝ้ามองรถไฟเคลื่อนออกจากชานชาลา—ครั้งแรกที่เธอรู้สึกใจว่างเปล่าอย่างแท้จริง
เดือนแล้วเดือนเล่า สายฝนกับเสียงกราวบนหลังคายังคงคุ้นเคย เพียงยังวาดรูป นำเงินค่าจ้างไปซื้อยาสำหรับแม่ สมชายทุ่มเทสร้างงานด้วยมือในเมืองบ้านเกิด พยายามพิสูจน์ตัวเองกับพ่อและครอบครัว วันเวลาทำให้ทั้งสองเปลี่ยนไปทีละน้อย ไม่ใช่ด้วยคำสัญญา แต่เพราะได้เติบโตผ่านการพรากและการให้อภัย
ฤดูฝนถัดมา สมชายกลับมายังบ้านไม้อีกครั้ง ขณะเพียงกำลังวาดภาพริมหน้าต่าง เสียงจักรยานยนต์คันเก่าและร่มลายหมากรุกกลับมา เพียงเดินออกมาช้า ๆ เจอกับรอยยิ้มอ่อนโยนและสายตาที่คุ้นเคย สมชายเดินเข้ามาพร้อมสมุดวาดรูปเดิม
“เราตั้งใจไว้ตั้งแต่วันนั้น ว่าถ้าฝนหยุดจะกลับมาหาเพียง”
เพียงน้ำตาไหล ซ่อนรอยยิ้มไว้ใต้ใบหน้าที่เหนื่อยล้า เธอกระซิบ “ฝนไม่เคยหยุดจริง ๆ หรอก… แต่ถ้านายอยู่ มันก็ไม่เหงาเหมือนเดิมแล้ว”
เขาหัวเราะในลำคอ “จะลองอยู่นาน ๆ ดูมั้ย?”
เพียงยิ้มทั้งรอยน้ำตา สมชายยืนเคียงข้างเงียบ ๆ ดูท้องฟ้าที่ค่อย ๆ เปิดโล่ง สายฝนบนหลังคาค่อย ๆ จางหาย เหลือเพียงหัวใจสองดวงที่กล้าเผชิญโลกใบเดิมอย่างซื่อสัตย์กับตัวเอง
