เสียงเปียโนแผ่วเบาแทรกผ่านกระจกเก่าๆ ของสตูดิโอในคืนฝนพรำ ชวินนั่งอยู่โดดเดี่ยวใต้แสงไฟสลัว ท่ามกลางโลกที่เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง นิ้วเรียวกดแป้นดำขาวช้าๆ เหมือนเจ้าตัวลังเลจะให้บทเพลงดำเนินต่อ สายตาเขาเลื่อนมองหน้าต่าง เงาตัวเองซ้อนทับกับม่านฝน ข้างนอก คนเดินผ่านถือร่ม ดูรีบและเหงาไม่ต่างจากเขา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูเปิดออกเบาๆ เจ้าของกลิ่นน้ำหอมจางๆ ก้าวเข้ามา พิมพ์เพ็ญเอากระดาษโน้ตวางบนโต๊ะ ดวงตาจับจ้องชวินที่เหมือนไม่ทันได้ยิน
“เพลงใหม่หรือ?” เสียงเธอนุ่มแต่ขาดความมั่นใจเล็กน้อย ชวินหยุดนิ้ว ก้มหน้าลง ก่อนตอบทั้งที่ยังมองเปียโน “แค่คิดอะไรไปเรื่อย”
พิมพ์เพ็ญกระแอมก่อนยื่นกระดาษน้ำเงินนั่นให้ “โปรเจกต์โฆษณาที่คุณทวีส่งมา ฉันขอคุณช่วยแต่งเพลงประกอบ”
เขารับไปแค่ดูผ่าน ๆ ถึงจะเห็นว่าเธอไม่ได้มีความสุขนักที่ต้องประสานงานด้วย เธอเองก็รู้ข่าวเรื่องอดีตของเขา—เพลงดังในอดีต ผลงานแต่งที่ทำให้ชีวิตพลิกแต่ก็ทิ้งรอยร้าวไว้ในใจ
เสียงเปียโนเงียบลงอีกครั้ง เหลือแต่เสียงฝน ชวินและพิมพ์เพ็ญต่างนิ่ง ทั้งคู่ไม่ทันสังเกตว่าเพิ่งแบ่งปันความเงียบเดียวกัน
วันถัดมาในสำนักงาน พิมพ์เพ็ญเดินสวนกับพี่สาว เหน่ง—โปรดิวเซอร์ชื่อดังสะดุดตาที่ทุกคนให้ความนับถือ เธอพยายามยิ้มสู้ ยอมรับในเงาของคนที่คนในที่ทำงานเปรียบเทียบเธอกับตลอด
“งานเสร็จแล้วเหรอ?” เหน่งถามเสียงนิ่ง ดวงตาคมดูลึกกว่าที่เธอเคยรู้สึก เธอเก็บความไม่มั่นใจไว้ใต้รอยยิ้ม “กำลังจัดการอยู่ พรุ่งนี้จะเข้าไปฟังเดโม…”
“อย่าเสียเวลามากกับคนอย่างชวินล่ะ” เสียงเหน่งเริ่มเหน็บแนม เธอรับฟังแต่ไม่โต้ตอบ
เมื่อตกเย็น สตูดิโอกลับมาเงียบอีก พิมพ์เพ็ญเดินเข้ามาก่อนชวินเหมือนตั้งใจ เธอจัดกระดาษโน้ต เตรียมเครื่องบันทึกเสียง เขาเดินเข้ามาเงียบ ๆ พยายามไม่สบตา ทุกอากัปกิริยาบอกถึงความเข็ดขยาดต่อความผิดพลาดในอดีต
“คุณไม่ชอบเวลาต้องให้คนอื่นฟังเพลงระหว่างแต่ง ใช่ไหม?” พิมพ์เพ็ญถามเสียงเบา เขาพยักหน้า “ผมกลัว…เพลงมันจะไม่ดีพอ”
เธอหัวเราะเบา ๆ “ฉันเข้าใจดีนะ…บทเพลงของฉันเองก็ไม่เคยดีเท่าคนอื่นสักที”
เขาหลุดหัวเราะเยาะตัวเอง “…คุณเคยแต่งเพลงด้วยเหรอ?”
“ไม่เคยจริงจัง แต่เครื่องบันทึกเสียงนี่ มันก็เหมือนเพื่อน ฉันอัดไว้ฟังตอนอยู่คนเดียว”
ทั้งคู่ต่างปลดการปกป้องตัวเองผ่านบทสนทนา และความเงียบระหว่างคำพูดกลายเป็นสิ่งคุ้นเคย
ความสัมพันธ์เติบโตช่วงค่ำคืนในสตูดิโอ บทเพลงใหม่ที่ให้เธอได้ลองแต้มเสียงคีย์บอร์ดตามใจ บางครั้งชวินฟังเงียบ ๆ บางคราวเขาลองบรรเลงกลองมืออย่างเงียบเชียบ เสียงหัวเราะเขิน ๆ แทรกอย่างเขินอาย
หลังผ่านไปหลายคืน ความใกล้ชิดของทั้งสองกลายเป็นเรื่องพูดคุยในบริษัท บางคนแซว บางคนมองด้วยสายตาไม่ถูกใจ เหน่งเองพยายามเตือนน้องสาวให้ “อย่าเสียเวลากับคนที่ไม่มีอนาคต”
วันหนึ่ง พิมพ์เพ็ญเดินไปตึกบันทึกเสียง ชวินยื่นถุงข้าวเย็นให้ “วันนี้กินด้วยกันไหม? เอ่อ…หรือยังไม่หิว?”
เธอส่ายหน้าช้า ๆ รับถุงข้าว มือไม้เก้ ๆ กัง ๆ “ขอบคุณนะ”
บั้นปลายคืน พวกเขานั่งกินมื้อดึกในห้องอัดเสียงใต้แสงไฟสีอ่อน เงาทาบลงบนโต๊ะเหนือข้าวกล่องเหมือนต่างคนต่างกำลังคิดอะไรลึก ๆ
“คุณเคยเชื่อในเพลงรักมั้ย?” เขาถามขึ้นมาเหมือนเล่น ๆ พิมพ์เพ็ญหัวเราะในลำคอ “เคยนะ…แต่หลัง ๆ ฉันรู้สึกว่ามันไกลตัว”
“ผมก็เหมือนกัน” เขายิ้มแหย ๆ “เวลาฟังเพลงรักที่คนอื่นแต่ง รู้สึกตัวเองเป็นคนแปลกหน้าต่อความรู้สึกนั้น”
เงียบไปครู่หนึ่ง เธอจึงพูดต่อ “แล้วถ้า…ถ้าเราแต่งเพลงรักของตัวเองมันจะรู้สึกจริงขึ้นมั้ย?”
เขามองหน้าเธอ ก่อนหันกลับมามองคีย์เปียโน “ถ้าคุณกล้าเล่นด้วย ผมก็จะลอง”
อาทิตย์ต่อมา ความสัมพันธ์ดูเหมือนจะพัฒนาไปอย่างเงียบ ๆ แต่วันหนึ่ง มีเอกสารผิดพลาดในโปรเจกต์สำคัญ ทำให้โฆษณาโดนระงับงาน ทีมงานตำหนิพิมพ์เพ็ญ เธอมองชวินที่นั่งนิ่งไม่ออกมาปกป้องหรือพูดอะไร
เขาได้แต่นั่งเงียบ ฟังเสียงต้นฉบับเพลงของตัวเองถูกตำหนิ คำพูดของผู้บริหารเหมือนทิ่มแทงใจทั้งคู่ หลังจากนั้น พิมพ์เพ็ญหายไปจากสตูดิโอหลายวัน
ชวินจมกับความรู้สึกผิด ทั้งที่ตัวเองพยายามปกป้องผลงานจนไม่กล้าพูดแทนเธอ เขาทบทวนการกระทำของตัวเอง ซ้อมเปียโนเพลงเดิมซ้ำ ๆ จนเปียโนกลายเป็นที่ระบายความรู้สึกผิด
คืนนั้น เขาเดินออกจากสตูดิโอฝ่าฝน เพิ่งสังเกตว่าฝนโกรธจนแพงเปียโนทั้งคืนเหมือนใจตัวเองที่ไม่มีทางระบาย
หลายวันต่อมา เมื่อทั้งสองเจอกันอีกครั้งที่งานเลี้ยงขอบคุณทีมงาน เธอแทบไม่สบตาเขา เธอหัวเราะกับเพื่อนร่วมงานโดยไม่มีเขาในวงสนทนา เขามองจากมุมไกล ๆ ไม่มีโอกาสเข้าหา
ระหว่างปาร์ตี้ ดนตรีเบา ๆ แทรกด้วยเสียงพูดคุย ชวินเดินมาหาเธออย่างช้า ๆ หัวใจเหมือนจมน้ำ
“ขอโทษ…ที่ผมเงียบวันนั้น ผมน่าจะพูดแทนคุณ” เขาพูดช้า ๆ เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
พิมพ์เพ็ญสบตาเขา สีหน้าอ่อนลง “ฉันเองก็อยากให้คุณพูด…แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็กลัวว่าคุณจะต้องมาโดนต่อว่าด้วย”
ชวินกลืนน้ำลายเงียบ ๆ เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาว
คืนวันนั้น เขากลับบ้านกับความกังวล ระหว่างที่เขากำลังสำรวจเพลงใหม่บนคีย์เปียโน เขาเริ่มคิดถึงเสียงหัวเราะของเธอ เสียงกดคีย์บอร์ดผิด ๆ ที่กลายเป็นท่อนอินโทรใหม่ เขาหยิบเครื่องบันทึกเสียงของเธอไปฟัง สำเนียงเสียงเมื่อตอนเธอแอบร้องเพลงในคืนวันฝนตก ทำให้เขายิ้มทั้งน้ำตา
ตรงหน้าต่างบ้านเขา ฝนยังคงตก เขานั่งแต่งเพลงใหม่โดยมีความเงียบและเสียงหัวใจเป็นแรงบันดาลใจ
รุ่งขึ้น เขานำเพลงเดโมที่อัดไว้พร้อมโน้ตสั้น ๆ วางไว้ในกล่องพัสดุ พร้อมแนบบันทึก “บางเพลงต้องใช้เวลาฟังซ้ำ ๆ กว่าหัวใจจะยอมเปิด”
ระหว่างวัน พิมพ์เพ็ญเดินเข้าห้องอัดเสียง เธอเห็นโน้ตกลม ๆ ของเขาพร้อมแผ่นเสียง เธอกดเล่น บทเพลงใหม่คลอเบา ๆ เคล้าฝน เธอยิ้มอย่างไม่ตั้งใจ น้ำตารื้นขณะกอดเครื่องบันทึกเสียงไว้แน่น
ในสัปดาห์นั้น พิมพ์เพ็ญตัดสินใจเข้าพบเหน่ง “หนูขอเลือกทางของตัวเอง หนูไม่อยากเป็นแค่คนใต้เงาพี่อีกต่อไป”
เหน่งเงียบไป น้ำเสียงสั่นนิด ๆ “แล้วถ้ามันไม่สำเร็จล่ะ พิม…เธอจะทนได้ไหม”
“มันอาจล้มเหลว แต่ขอให้หนูได้เลือกเองเป็นครั้งแรก”
จากวันนั้น พิมพ์เพ็ญและชวินค่อย ๆ ทำงานร่วมกันในโปรเจกต์ใหม่—โปรเจกต์ที่ไม่มีคำสัญญา ไม่มีกติกา แต่มีหัวใจที่ค่อย ๆ เปิดให้กัน
หลายเดือนผ่านไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลายเป็นแรงบันดาลใจให้งานดนตรี เพลงใหม่ไต่ชาร์ตเป็นครั้งแรกในรอบสี่ปีของชวิน พิมพ์เพ็ญกลายเป็นโปรดิวเซอร์ที่ได้รับคำชื่นชมในชื่อของตัวเอง
คืนหนึ่ง พวกเขานั่งด้วยกันในห้องอัดเสียงอันว่างเปล่า แสงไฟนวลกระทบเปียโน
“คืนฝนตกวันนั้น…คุณเคยกลัวเหมือนผมมั้ย?”
พิมพ์เพ็ญหัวเราะ “ใครไม่กลัวบ้างล่ะ อะไรที่ต้องเสี่ยง…แต่พอได้เลือกหัวใจตัวเอง มันไม่ใช่ความกลัวเดียวกับเมื่อก่อนอีกแล้ว”
มือทั้งสองเกือบแตะกัน ทั้งคู่สบตา—โดยไม่มีคำว่ารักออกจากปาก เวลาปล่อยให้เสียงเปียโนกับรอยยิ้มตอบกันแทน
เสียงเปียโนที่จบลงในคืนนั้น เก็บเศษเสี้ยวหัวใจเก่า ๆ ไว้เบื้องหลัง เปิดรับเพลงใหม่ที่ค่อย ๆ เติบโตในความเงียบ รอจังหวะต่อไปที่ทั้งสองพร้อมจะร้องคลอด้วยกัน…อย่างแท้จริง
