เสียงประตูเหล็กโครมใหญ่ปังจนแก้วบนโต๊ะไหววูบ นลิน เด็กสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องคิดมาก กับพลาย เพื่อนร่วมห้องที่มักมั่นใจเกินเบอร์ ผลัดกันชะโงกหน้าออกไปดูหน้าห้อง นักศึกษาหอ 4 ชั้นคืนนี้สงบเงียบเป็นพิเศษ แต่ที่หน้าห้องพวกเธอ…ใครเอากล่องโฟมปริศนามาวางไว้?
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แก… เมื่อกี้มีเสียงคนเดินมั้ย?” นลินกระซิบ พลายยักไหล่ เอานิ้วชี้จิ้มกล่องเบา ๆ “กล่องใครวะ อะไรน่ะ…ของฟรีรึเปล่า ยังอุ่น ๆ เลยด้วย หรือมีระเบิด?”
นลินสั่นหัวแรง ๆ “บ้า! มันอาจจะเป็นของใครซักคน! เผื่อผิดห้อง หอพักผู้หญิง ใครจะมาวางของแบบนี้! หรือเป็นข้าวกล่อง?”
ยังไม่ทันตกลงจะทำอะไร ตะวัน เพื่อนข้างห้องสายคนดี วิ่งผมยุ่งมาสมทบ เห็นกล่องโฟมปุ๊ป อารามตระหนกจนลิ้นพันกัน “อ๊า เดี๋ยว! นั่นแน่ ๆ ของเจ้าแก๊งแมว! มันต้องมีแผน! ใช้ของล่อพวกเราออกมากลางทางให้แมวโหดบุก! ฉันอ่านจากเว็บบอร์ด เจอแบบนี้ที่หอ 7 เมื่อปีที่แล้ว…แล้วห้องนั้นแมวเข้าไม่ได้แต่ออกไม่ได้ด้วย—”
พลายหัวเราะ “เว็บบอร์ดหรอ ตอนนั้นมึงจำได้ไปตอบเขาว่าเป็นเพราะเปิดประตูทิ้งไว้มั้ย?”
“ชู่ว์! เสียงเบาหน่อย! ฟังนะ แก๊งแมวแถวนี้มันแสบ!” ตะวันเบาเสียงพลางจับลูกบิดประตูกลับเข้าไปในห้องแล้วโผล่หน้ามาใหม่ “หรือจะโทรถามพี่ต่ายรุ่นพี่ฝ่ายกิจกรรม? เขาดูรู้เยอะนะ”
ปรากฏว่าอีกสองห้องข้าง ๆ ได้ยินเสียงเอะอะ ต่างทยอยออกมายืนล้อมกล่องโฟม ลักษณะเป็นกล่องข้าวใบใหญ่ ผูกริบบิ้นสีน้ำเงินเซอร์ ๆ ทุกคนเดาไปคนละทิศ ใบหน้าปะปนทั้งระแวง หิว และอยากรู้อยากเห็น
เสียงท่าทางของเมษา เพื่อนนักโภชนาการประจำหอ ก็ดังขึ้น “เฮ้ จะมัวลังเลอะไร ของกินก็เปิดสิ! จะกลัวอะไรกับข้าวกล่อง! ดูซ้ายขวาก่อน ขออนุญาต…”
พลายรีบกั้น “เฮ้ หยุดเลย! เดี๋ยวจะมีใครด่าเราเอานะ ถ้ามันเป็นของคนอื่น! ระวังด้วย กล่องนี้อาจมีกล้องซ่อน วางแผนถ่ายคอนเทนต์จับผิดเด็กดี! เคยเห็นใน Tikt— เอ่อ ไม่ใช่ ๆ นั่นแหละ! คิดดี ๆ ก่อน!”
ทุกคนจ้องมองหน้ากันอึ้ง นลินเริ่มเข้าสู่โหมดคิดมากขั้นสุด “ถ้ามีสารเคมี หรือคำสาป หรือสูตรอาหารทดลองที่ผิดพลาดแล้วลอยวิญญาณ? หนังที่ดูเมื่อวันนั้น ฉันเลยกลัวว่านี่อาจเป็น—”
เมษาทำหน้าเอือม “เอางี้ เราใช้ถุงมือครัวเปิดก่อน ใครจะแกะ?”
ทุกคนเงียบเป็นแพ็ก นลินมองไปที่กล่อง เหงื่อไหลเต็มขมับ ทั้งแก๊งตกลงกันด้วยสายตาให้พลายเป็นคนรับหน้าที่ “เอ้ย ๆ เดี๋ยว! ทำไมต้องเป็นกู—”
“เพราะแกมั่นใจที่สุด!” เสียงรวมจากสามทิศลั่นกลับพร้อมกัน
พลายสูดลมหายใจ เหน็บขากางเกงขึ้นแบบนักผจญภัย ก่อนจะค่อย ๆ หยิบกล่องโฟม ปรากฏว่า…หนักกว่าที่คิด เพื่อน ๆ ขยับเข้าวงล้อมราวตำรวจบุก โดยที่ทุกคนใส่หน้ากากอนามัยเพราะกลัวกลิ่นประหลาด
จังหวะที่พลายจะเปิดจู่ ๆ เสียงโทรศัพท์จากในห้องกระหน่ำดังขึ้น นลินสะดุ้งโดดวิ่งเข้าไปหยิบ เห็นชื่อบนหน้าจอ: “พี่ต่าย กิจกรรม”
นลินรับสายเสียงตื่น “ฮัลโหล…เอ่อ พี่ต่ายคะ มีคนเอากล่องประหลาดมาวางหน้าห้องค่ะ—”
เสียงพี่ต่ายหัวเราะกรุ๊งกริ๊งมาแต่ไกล “น้องนลิน ของชำร่วยวันเกิดน้องข้างล่างเธออะ พี่ฝากแป๊บนึง รบกวนช่วยคืนไปทีน้า พี่ลืมขึ้นไปเอง”
นลินหันขวับ ซูบเหงื่อลงขมับ “มันไม่ใช่กับดัก? ไม่ใช่แผนแมว? ไม่ใช่คำสาปโบราณ?”
พลายวางกล่องลงอย่างโล่งอก ทั้งกลุ่มถอนหายใจแรงถ้วนหน้า “สรุปว่าทุกอย่างปกติ?”
แต่ยังไม่ทันซึมซับความสงบ เสียงเคาะประตูสามห้องก็ดังขึ้น ถัดจากห้องนลิน มีเสียงโวยวายแปลก ๆ จากอีกห้องเพื่อนต่างคณะ แจง วิศวะสายสายเถรตรง ชูป้ายกระดาษขึ้นมา “ของเย็นหน้าห้อง ใครเปิด ติดใจรับผิดชอบด้วย! รอบนี้มันมีรูปถ่ายด้วยนะ!”
ความตลกจึงกลับมาใหม่ ชาวหอทั้งชั้นเริ่มส่งเสียงดัง ต่างคนต่างขวัญผวาเพราะหลังจากนั้นกล่องปริศนาเริ่มโผล่หน้าห้องต่าง ๆ กันหมด บ้างเจอหม้อข้าวปิดฝา บ้างเจอถุงแกงโฮมเมด ลามปามถึงกล่องพัสดุจีนที่ยังไม่ได้ไปรับ ทุกคนเริ่มใจฝ่อกันเป็นแถว บรรยากาศเปลี่ยนเป็นค่ายลูกเสือฝึกความมั่นใจ
นลินเริ่มคิดแบบสรุปว่า “เอ้า นี่มัน…วันแห่งกล่องปริศนา? หรือจริง ๆ แล้วใครเล่นกับพวกเรา?”
เมษาขำ “ก็แค่วันแจกของเหลือจากกิจกรรม น่า แต่นี่มันเพี้ยนสุด ๆ แนะนำให้เราไปถามพี่วินัยอาคารดีมั้ยล่ะ เขาเจอเรื่องลึกลับทุกคืน!”
ตะวันกลืนน้ำลายฝืด เหลือบมองหน้าประตูตัวเอง “เมื่อคืนฉันก็ฝันว่าแมวมาอยู่ปลายเตียงนะ บางที—เอ๊ะ!”
พลายมองนลิน “แกคิดมากก็ใช่ แต่อย่าคิดคนเดียว เดี๋ยวยึดกล่องโดยพลการแล้วซวยแน่!”
เสียงเคาะประตูดังอีก มีมือหนึ่งแย็บมาตรงประตูคือเจ้าของกล่องตัวจริง เป็นสาวปีหนึ่งที่พูดน้อยแต่หน้าแดงปานเด็กอนุบาล “ขอโทษค่ะ หนูฝากพี่ต่ายวางไว้…กล่องนี้หนูซื้อกับข้าวมาจากบ้าน คือมันคือ—”
ทันใดนั้นเมษาก็หัวเราะลั่น หันมาหาเพื่อน “เย้ย! สรุปเราเล่นใหญ่กันไปเองป้ะเนี่ย สุดท้ายคือกับข้าวบ้านแม่คนล่ะ! คนเรานี่คิดเยอะก็ทุกข์ คิดน้อยก็ซวย เออ เตือนใจดีนะ”
บรรยากาศคลี่คลาย เสียงหัวเราะระงมทั่วหอพัก ทุกห้องผลัดกันเอากล่องไปคืนเจ้าของ สุดท้ายก็นั่งกินข้าวด้วยกันใต้บันไดหอใน เพื่อน ๆ อินกับเรื่องราวป่วนคืนกล่อง จนนลินพูดเบา ๆ ว่า “ความวุ่นวายวันนี้เพราะกล่องโฟมแค่กล่องเดียว แต่ความสนิทวันนี้โตขึ้นอีกเป็นสิบเท่า ขอบคุณกล่องนะ”
พลายกระซิบ “คราวหน้าถ้ามีใครงงกล่อง ไม่ต้องคิดมาก เดินไปถามเลย! แต่ถ้ากินฟรีได้ก็ลุย!”
เสียงหัวเราะปิดท้าย โฟมกล่องวางไว้กลางวงกลายเป็นเรื่องเล่าไปอีกยาว ที่หอพักไม่มีคืนไหนเงียบเหงาอีกเลย
