แสงไฟนีออนระยิบระยับของถนนในเมืองใหญ่สาดส่องลงบนผิวถนนขรุขระ แก้มยืนอยู่หน้าเวทีของการประกวดออกแบบแฟชั่น ในมือเธอถือผ้าออกแบบใหม่ล่าสุด ผสมผสานสไตล์ดั้งเดิมและทันสมัย แต่ใจเธอกลับไม่อยู่ในเนื้อใน งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้น ท่ามกลางเสียงคนพูดคุยและหัวเราะ แต่ในใจก็มีอีกเสียงที่คร่ำครวญเรื่องความรักที่ยังไม่ก่อตัว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พี่โซ่จะมาที่นี่ไหม?” เธอก้มหน้างุด ๆ ซ่อนความวิตกอยู่ในเสียงกระซิบของตัวเอง
เผยให้เห็นความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ เมื่อสองสัปดาห์ก่อน โซ่ หนุ่มศิลปินที่มีหัวใจเต็มไปด้วยศิลปะและการสร้างสรรค์ ได้บอกเธอว่าต้องไปดูแลน้องสาวและพ่อที่พึ่งกลับออกจากโรงพยาบาล จึงทำให้ความรักของทั้งสองถูกทดสอบ
เสียงประกาศชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าสู่รอบถัดไปดึงเธอกลับมา แก้มกัดริมฝีปากอย่างตื่นเต้นเมื่อได้ยินชื่อของเธอ
ในคืนที่เต็มไปด้วยบรรยากาศปาร์ตี้ แก้มพบกับเพื่อนๆ ที่คอยเชียร์เธออย่างกระตือรือร้น หัวเราะ วิ่งไปมา แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสร้างบรรยากาศให้สดใส แต่ในใจเธอกลับรู้สึกเงียบเหงา มีเพียงเสียงของหัวใจที่เต้นระรัวเมื่อคิดถึงโซ่
“แก้ม!” เสียงหนึ่งเรียกเธอ แก้มเงยหน้าขึ้นมอง พีเพื่อนสนิทของเธอยืนอยู่ข้าง ๆ กอดอกอย่างเท่ห์ “ทำไมเหงามาก?”
“เปล่า แค่กำลังคิด…ว่าจะออกแบบเสื้อผ้ายังไงดี” เธอตอบอย่างพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึก
ช่วงเวลาที่ยิ้มแย้มสดใสในปาร์ตี้เริ่มแตกหักเมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น แก้มเหลือบมองชื่อที่แสดงบนหน้าจอใจไม่ตกใจ แต่ยังมีความรู้สึกไม่ลงรอยพอ เพราะโซ่ไม่ได้โทรมาเมื่อเขาอยู่ที่บ้าน
“แก้ม รับสายป่ะ” พีเอ่ยเบา ๆ
“ไม่เป็นไร” เธอตัดสินใจวางลง ขอเวลาสักนิดเท่านั้นล่วงเลยเวลาไปนานพอสมควร
ในวันถัดมา แก้มกลับบ้านช่วงบ่าย, ท้องฟ้าแจ่มใส ผิดกับความคิดของเธอที่เลื่อนลอย ตั้งแต่โซ่ไปดูแลน้องสาว ความผิดปกติในชีวิตของเขาก็เกิดขึ้น เธอไม่รู้ว่าเขาจะมีอนาคตหรือไม่ ขณะที่ในหัวเธอครุ่นคิดเกี่ยวกับการสร้างเสื้อผ้าที่จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการที่เธอกับโซ่จะเติบโตเป็นหนึ่งเดียวกัน
เมื่อพูดถึงน้องสาวของโซ่ เป็นเด็กสาวที่ชื่อว่า มีมี่ อายุไม่ถึงสิบปี แต่มีความคิดที่ขบถและสร้างสรรค์ เธอขอให้แก้มออกแบบชุดสำหรับการแสดงที่โรงเรียน ตามคำขอที่แสนบริสุทธิ์ ผู้ใหญ่อย่างโซ่จึงมักให้คำแนะนำและสนับสนุนเธอ เพราะพวกเขามีความสัมพันธ์กันมาแล้วนาน
“ไม่เป็นไรนะ มีมี่” โซ่มองเด็กสาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก “เราจะหาชุดที่ดีที่สุดให้เธอ”
“แต่พี่โซ่ต้องไปดูแลพ่อ…” มีมี่พูดอย่างน้อยใจ
“พี่จะทำทุกอย่างได้ แก้มและมีมี่ จะช่วยพี่นะ” เธอยิ้มให้อย่างมั่นใจ ตรงนี้ทำให้ความรู้สึกยิ้มแย้มกลับมาอีกครั้ง
เวลา throbs ผ่านไป ภาพของความรักที่บาดเจ็บจากการดูแลคนในครอบครัวเริ่มฟุ้งกระจายจนเต็มหัวใจ ภาพของโซ่สับสนกับการดูแลน้องสาวและพ่อที่เป็นหนี้ ทำให้เขาต้องทำงานหนักเพื่อหาทางแก้ไข
“ทำยังไงดี ต้องมีรายได้” เขาเริ่มพูดคุยกับแก้มในคืนหนึ่งที่ทั้งสองนั่งอยู่บนดาดฟ้าของอพาร์ตเมนต์ของเขา เพราะท้องฟ้ามืดแล้ว และมีแค่ดาวที่ส่องสว่างอยู่ “แต่จะให้แก้มเสนอได้ยังไง?”
แก้มกอดตรงข้อศอกของเธอแล้วมองไปบนฟ้า ช่างเป็นภาพที่สวยงาม แต่ในใจกลับไม่สงบ เธอคิดถึงอนาคตที่ต้องร่วมกัน ทั้งนี้เธอกับโซ่ต่างต้องพยายามทำให้ครอบครัวทั้งสองอยู่ดีมีสุข
จนกระทั่งวันหนึ่งที่มีการประกวดแฟชั่นเกิดขึ้นเป็นช่องทางที่ทั้งคู่วิ่งเข้าหาความฝันได้ พวกเขาเสนอให้สร้างธุรกิจเสื้อผ้าทางออนไลน์ โดยการออกแบบเสื้อผ้าสำหรับเด็กที่มีสีสันและดึงดูดความสนใจ
“มันจะต้องดีแน่” โซ่กระซิบด้วยรอยยิ้มให้แก้ม
“ขอให้มันดีจริง” แก้มตอบด้วยใจที่เต็มแน่นไปด้วยความหวัง
หลังจากการเตรียมตัวกันอย่างหนักหน่วง ทั้งสองถึงวันประกวดอันน่าตื่นเต้นในที่สุด ภายในห้องจัดงานถูกประดับตกแต่งอย่างสวยงาม มีผู้เข้าร่วมและผู้เชี่ยวชาญในวงการแฟชั่น เข้าแถวต่อคิวสูงอยู่รอบห้อง
เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยทำให้ลืมความกดดันไปบ้าง ก่อนเวลาการประกวดจะเริ่มขึ้น เลยมีการขอให้ผู้เข้าประกวดยืนอวดแบบอย่างอยู่ด้านหน้า
“จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยนะ” โซ่บอกกับแก้มด้วยน้ำเสียงที่น่าเชื่อถือ
“รู้แล้ว” ความกังวลหนักงานเริ่มปกคลุมอยู่ภายในใจ
เสียงนาฬิกาที่กดดังขึ้นเหมือนนำพาความตึงเครียดตลอดเวลามาใกล้ชิดกัน พวกเขาเริ่มโชว์เสื้อผ้าของตัวเอง โดยมีประธานในนามที่ประกาศผลอย่างน่าภาคภูมิใจ
การประกวดมีความเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ จนการแสดงของแก้มดึงดูดผู้ชมออกไปพร้อมกัน แต่เมื่อถึงช่วงเวลาที่เป็นช่วงประกาศ—ความรักทำให้ทั้งสองตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เมื่อความจริงที่โซ่ต้องหันไปดูแลน้องสาวก็ยิ่งทาบทาแรงกดดันมากขึ้น
“พี่ต้องทำงาน ชั้นจะรอให้พี่กลับมาทำตามสัญญา” มีมี่ตะโกนสัญญาณเดินออกไปนอกเวที อย่างไรก็ดี แก้มสงสัยว่าเหตุใดได้ยินทั้งเสียงหัวใจสั่นระรัว
ท้ายที่สุดเมื่อทุกอย่างเกิดขึ้น ผู้ที่ชนะก็ได้แก่แก้ม ซึ่งเธอยิ้มออกมาไม่เพียงแค่ด้วยความสุข เธอยิ้มออกมาจากภายใน หากแต่ในขณะนั้นโซ่ก็กดที่แขนมีมี่ด้วยน้ำเสียงหวาน ยอมให้ตนเองหยุดเดาอนาคตของความรัก
“เราไม่สามารถแตกสลายไปได้มากกว่านี้” เขากล่าวพร้อมน้ำตาที่ห้ามไม่ให้ไหล
แก้มพูกในจังหวะอัศจรรย์ “ถ้าเราก็ทำให้แลกกัน”
การต่อสู้กับชีวิตเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง การจะผ่านปัญหาในครั้งนี้ ได้แต่ยิ้มให้กัน โดยหวังว่าความรักนี้จะเหวี่ยงชีวิตไปข้างหน้าให้ประสบความสำเร็จในเส้นทางของชีวิตที่จะดีขึ้น
