เสียงระฆังช่วงบ่ายให้สัญญาณได้เวลาเรียนวิทยาศาสตร์ แต่ในทางเดินวุ่นวายในโรงเรียนประถมรุ่งเรืองวิทยา เด็กชาย “หนุ่ม” ใส่แว่นหนา ผมยุ่ง และเจ้าของสโลแกน “มั่นใจเกินเหตุ” กำลังยืนขึงขังแจกใบปลิวสมัครเลือกตั้งประธานนักเรียนอยู่ตรงหน้าห้องน้ำชาย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฉันจะเป็นประธานนักเรียน อะไรรู้ไหม? เราคือความหวังของการเปลี่ยนแปลง!” หนุ่มประกาศเสียงแข็ง ทั้งที่ไม่มีใครแถวนั้นฟังสักคน หมูหยอง เพื่อนสนิทตัวกลมกวนประสาทเดินมาสะกิดเบา ๆ “แต่เขาให้หาเสียงหน้าห้องประชุม ไม่ใช่ตรงนี้มั้ง”
หนุ่มไม่สนใจ ยื่นใบปลิวให้เพื่อน “เราต้องเริ่มจากจุดที่ไม่มีใครกล้าเริ่ม”
จังหวะนั้น ‘ครูนิด’ ครูวิทยาศาสตร์ที่ขึ้นชื่อเรื่อง ‘เข้ม’ เดินมา หนุ่มรีบเก็บใบปลิวหลบกลัวจะโดนหักคะแนนพฤติกรรม แต่ครูนิดเดินผ่านเฉย ๆ ด้วยใบหน้านิ่ง หนุ่มถอนหายใจโล่ง หมูหยองกระซิบ “เห็นยัง หนุ่ม นายกลัวเกินเหตุ”
แต่หนุ่มไม่ฟัง กลับมั่นใจว่าครูนิดต้องจับตาดู “สายตาครูเขามีความหมาย นายไม่เห็นเหรอ?” หมูหยองยืนงง ๆ หนุ่มก็ยิ่งหลงคิดไปไกล
หลังเลิกเรียน มีเสียงลือกันในห้องว่าต้นกล้วยข้างโรงเรียนจะแพงมาก โรงเรียนจะแพ็คส่งขายได้เงินก้อนเท่าไหร่ก็ไม่รู้ เพื่อน ๆ ฮือฮา
หนุ่มคิดทันทีว่า ถ้าเขาทำอะไรสักอย่างกับต้นกล้วยจะกลายเป็นฮีโร่ และเหมาะจะเป็นประธานนักเรียนจริง ๆ หมูหยองค้าน “มันไม่เกี่ยวกับเลือกตั้งป่ะ?” หนุ่มสรุปเองอีกรอบ “นายไม่เข้าใจหรอก โลกของผู้นำ!”
ทั้งคู่วางแผนจะ ‘ขนต้นกล้วย’ จากหลังโรงเรียนไปที่ห้องประชุมใหญ่ แต่ก็ไม่มีใครเข้าใจว่าขนไปทำไม หนุ่มบอก “มันต้องเกี่ยวกับโครงการอะไรสักอย่างไง” หมูหยองขมวดคิ้ว “ถ้าโดนจับได้ ฉันจะโทษนายคนเดียวเลย”
ตอนเย็น ทั้งสองแอบเดินวกวนไปหลังโรงเรียน หนุ่มใช้มือถือส่องไฟ เห็นต้นกล้วยต้นหนึ่งที่เพื่อนลือ แล้วเริ่มวางแผนจะขนออก หมูหยองมีกระเป๋าเป้ไซส์เล็ก หนุ่มคุ้ยหาเชือกเก่า ๆ ที่เจอในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬา
“ทำไมฉันต้องทำด้วย?” หมูหยองถาม หนุ่มมั่นใจตอบ “เพราะนายคือร้อยเอกในทีมเรา!” หมูหยองถอนใจ “ขอเป็นพลทหารก็พอ…”
ขณะที่ทั้งคู่กำลังง่วนมัดต้นกล้วย ‘น้อยหน่า’ เพื่อนหญิงใจกล้าจอมซัก เดินผ่านมาเห็น “นี่พวกนายทำอะไร”
‘หมูหยอง’ รีบแถ “บ้านฉันอยากปลูกกล้วย” น้อยหน่าไม่เชื่อแต่ขี้เกียจถามต่อ หนุ่มเบะปากใส่เพื่อน “นายโกหกไม่เก่งขนาดนั้นใช่ไหม?” หมูหยองงง หนุ่มหันไปอธิบายแผนใหม่ทันที แต่ลืมต้นกล้วยหลุดมือ เสียงดังพลั่ก!
ทั้งสามหยุดนิ่ง แล้วรีบหัวเราะกลบเกลื่อน “ธรรมชาติ!” น้อยหน่ามองบน “จะเอาอะไรกับเพื่อนนายไหม เพี้ยนขนาดนี้”
ทันใดนั้น ‘ป้าแดง’ คนงานทำความสะอาดแวะเวียนมาแถวนั้น เห็นเด็กสามคนกับต้นกล้วย “พวกหนูจะขโมยของโรงเรียนเหรอ?”
หนุ่มร้อง “ไม่ใช่ครับ! คือ… โครงการสิ่งแวดล้อม” หมูหยองพยักหน้าเล่นใหญ่จนเกินจริง ป้าแดงมองเครียดแต่ดูไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น
หนุ่มเปลี่ยนแผนขนต้นกล้วยเข้าตึกเรียนตอนไม่มีใครเห็น เดิน ๆ ไป ‘พี่บี๋’ ยามจอมเฮี้ยบกำลังจะเข้าเวรดึกผ่านมาหน้าต่างพอดี รีบหลบอยู่หลังกระถางต้นไม้ใหญ่ที่ใกล้จะล้มอยู่แล้ว
หมูหยองพึมพำ “กล้วยก็ใหญ่ จะย่องยังไง” หนุ่มหันสั่งเสียงแข็ง “ด้วยเทคนิคพรางตัวของเรา!” ทุกคนงงกับวิธีที่ไม่มีอะไรพรางได้เลย
ขณะนั้นเอง หนุ่มเดินชนกระถางต้นไม้เสียงดังลั่น กระถางกลิ้ง ต้นกล้วยสั่น คนงานในโรงอาหารข้าง ๆ ตกใจหันขวับ ทุกคนหยุดนิ่ง ยืนทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พอคนงานเดินไป ทั้งสามแอบเดินต่อนานจนถึงบันได ที่บังเอิญเจอ ‘ครูน้ำหวาน’ ครูสอนศิลปะสุดเปิ่นฉลาดน้อย เห็นเด็กสามคนหอบกล้วยก็วกถาม “จะใช้ทำโปรเจกต์อะไรลูก?”
หนุ่มตอบทันที “วิทยาศาสตร์ครับ!” หมูหยองสวน “ศิลปะก็ได้!” น้อยหน่ากระซิบ “ห้องข้างบนเหรอ?” ครูน้ำหวานดูงง ๆ แต่ก็เดินจากไปเฉย ๆ
เดินผ่านห้องพยาบาล หมูหยองลากต้นกล้วยไปชนประตู เผลอทำเสียงดัง ครูพยาบาลโผล่มา “มีใครล้มเหรอ?” ทุกคนรีบพยักหน้า “กระถางล้มครับครู!” ครูพยาบาลงง ๆ แล้วบอก “ถ้าเลือดออกให้มาหาด้วยนะ”
เมื่อถึงห้องประชุมใหญ่ หนุ่มวางกล้วยกลางโต๊ะ หมูหยองหอบเหนื่อย น้อยหน่ามองไม่เข้าใจ “จะทำอะไรต่อ?”
หนุ่มเฉลย “ฉันจะโชว์ว่าการสื่อสารของประธานนักเรียนสำคัญแค่ไหน!” หมูหยองส่ายหน้า “ไม่มีใครเข้าใจหรอก”
จังหวะนี้เอง ที่ครูนิดกับผู้อำนวยการและครูหลายคนเปิดห้องเข้ามาเจอ เด็กสามคนยืนข้างต้นกล้วย ผอ.ตกใจ “นี่มันอะไร” หนุ่มตั้งท่าพูด หมูหยองรีบก้มหัว น้อยหน่างงๆ
หนุ่มพูดเสียงดัง “นี่คือแคมเปญสิ่งแวดล้อมของพวกเรา ขอเสนอโครงการ ‘หนึ่งคน หนึ่งต้นกล้วย’!” ครูนิดขมวดคิ้ว “รู้ไหมว่าเอาต้นกล้วยเข้าตึกผิดกฎโรงเรียน?”
หนุ่มหน้าเสีย หมูหยองจะโทษเพื่อนแต่กลัวไปไม่รอด น้อยหน่าชิงพูด “แต่พวกหนูอยากให้ห้องประชุมมีกลิ่นธรรมชาติค่ะ!” ผอ.ยืนงง “กลิ่นดินกับกลิ่นเด็กมันไม่เหมือนกันนะลูก”
ในจังหวะที่สถานการณ์ตึงเครียด หนุ่มพยายามอธิบาย และเผลอหลุดความในใจว่าอยากให้โรงเรียนเปลี่ยนแปลง อยากเป็นประธานฯ… ผอ.หัวเราะชอบใจที่เด็กกล้าคิดและกล้าทำถึงจะพลาด
ครูนิดสรุป “รอบต่อไปถ้ามีไอเดียอะไร ไปคุยกับครูก่อนนะจ๊ะ” ทุกคนถอนใจโล่ง แต่มองหน้ากันแล้วยิ้มขำปนเจื่อน
รุ่งเช้า ต่อมาหนุ่มมีโปสเตอร์หาเสียงใหม่ติดตามที่ต่าง ๆ “พร้อมเปลี่ยนแปลง (ถ้าครูอนุมัติ)” เดินแจกใบปลิวด้วยรอยยิ้ม หมูหยองล้อ “งวดหน้าเอาต้นอะไรดี?”
หนุ่มยิ้ม “ขอน้ำดีกว่า…น้ำสะอาดทั่วโรงเรียน!” ทุกคนหัวเราะ สายสัมพันธ์ก็ดีขึ้น แม้มุกต้นกล้วยจะยังโดนล้อในวงเพื่อนหลายวัน แต่สิ่งที่เหลือคือมิตรภาพ ฉันท์เด็ก ๆ ที่พร้อมผิดและเรียนรู้ด้วยกัน
