เสียงปัง! ดังลั่นหอพักชายแห่งมหาวิทยาลัยเหมือนแทรกระเบิดกลางกล่องสมบัติ บูม นักศึกษาปีสองสาขาบริหารฯ ผู้มั่นใจและใจร้อนยิ่งกว่าน้ำร้อนเดือด ตกใจตื่นกระโดดลงจากเตียงก่อนหันไปตะโกนลั่น “ไอ้โจ พี่หอมาส่องห้องเราอีกแล้วว่ะ!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โจ หนุ่มหน้าตาซื่อเกินไปจนดูเหมือนกำลังคิดช้า ร้องเอื่อย “แน่ใจนะพี่แกแค่ส่อง บางทีแกอาจจะล่าปลวก”
“บ้านเราหอ พื้นซีเมนต์ ไอ้โจ ปลวกบ้าอะไรป่านนี้!” บูมเดินตึงตังเปิดหน้าต่าง เหลือบเห็นพี่หอหญิงแก่หน้าบูดที่ยืนจ้องมาหา ก่อนรีบหันกลับมาคุยกับโจ
“เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงพี่หอคุยกับแม่บ้านเรื่องเงินอะไรสักอย่าง มันต้องมีอะไรซุกไว้แน่ๆ ห้องเราวางแผนบ้างเถอะ”
โจเกาหัวแกรกๆ อย่างไม่มั่นใจ “แผนไร… แผนสอบปะ?”
“ปัดโธ่ แผนจิ๊กเงินไง โคตรแนบเนียน”
เสียงเปิดประตูดังขึ้น ริว หนุ่มจอมเวิ่นประจำชั้นปี ขนของกินกับไม้เบสบอลโผล่มา “ดึกแบบนี้ เสียงดังแบบนี้ คุยไรกันวะ… หรือว่าวางแผนสมัครเป็นยูทูปเบอร์ผี อย่าลืมแต่งหน้าให้ฉัน”
บูมกลอกตา “ยูทูปเบอร์หัวป่ะ…” เขาหันไปตั้งหลัก “กินขนมแกนั่นก่อนแล้วไปช่วยกันสืบ พี่หอมันเก็บเงินประกันไว้ที่ไหนสักที่แน่ๆ”
ริวถอดรองเท้าโยนข้างขนม “แต่ฉันว่าแกมโนแล้ว เป็นงี้ทุกที สุดท้ายก็เจอยำไข่เค็มที่โจลืมกินไว้เมื่อเดือนก่อน”
บูมไม่ฟัง กวักมือเรียกทั้งสอง “ถ้าไม่ใช่คืนนี้ พรุ่งนี้เช้าพี่หอรู้ตัวแน่นอน เราต้องจัดแล้ว!”
โจจ้องขนมในมือ “ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยจิ๊กอะไร… นอกจากความกลัวสอบ”
บูมหัวเราะแล้วหยิบกล่องเครื่องมือใต้เตียง “แผนเริ่ม เดี๋ยวไปแกะแม่กุญแจใต้โรงรถ พี่หอเก็บไว้แน่…”
ริวทำหน้าสยอง “แล้วถ้ามันไม่มีอะไรเลยล่ะ พี่บูม แกจะทำหน้าไง?”
“ไม่มีไม่ได้! ถ้าเจอยำไข่เค็ม ฉันกิน โอเคมั้ย?”
โจทำตาโต “พี่ต้องกลืนทั้งเปลือกด้วย!”
เสียงนาฬิกาตีหนึ่งกระทบใจสามหนุ่ม แต่แผนป่วนเริ่มต้นทันที โจแบกไฟฉาย ริวถือไม้เบสบอล ส่วนบูมหอบกล่องเครื่องมือ ทั้งสามย่องออกห้อง สายตาทุกคู่หลบหลีกกล้องวงจรปิดโดยคิดว่าตัวเองเนียนในเงามืด แต่ท่าทางอุ้ยอ้ายของโจ ลนลานอย่างกับโจรหัดใหม่ ริวคอยกระซิบ “เอ็งแน่ใจละเหรอว่าพี่หอคุยเรื่องเงิน ไม่ใช่ค่ารับฝากน้องแมว?”
“น้องแมว…เอาไว้ทีหลัง สืบแล้วค่อยคิด”
ทั้งสามเดินแฉลบเข้าห้องเก็บของข้างสำนักงาน สายลมพัดกรอบป้ายข้างผนังดัง “เก็บอุปกรณ์ตามวัน” บูมเห็นกล่องเหล็กตั้งอยู่ ใจเต้นตึก “เจอแล้ว! เดี๋ยวๆ พักแป๊บก่อน แผนสอง: ริวไปเฝ้าหน้าห้อง เผื่อพี่หอมา ฉันจัดการนี่เอง”
โจกระซิบ “แผนมันเยอะจังเลยนะพี่ แต่ละอันดูเหมือนพึ่งคิดเมื่อตะกี้”
ข้างนอก ริวเดินวนไปมากดดัน แว่วเสียงหายใจแรงจากห้องถัดไปราวกับโทรศัพท์ผิดเบอร์ โจส่องไฟฉายส่องมือบูมที่มือสั่นๆ แต่ยังคงใจกล้าพยายามไขกุญแจ
จังหวะนั้น ประตูหลังเปิดออก พี่หอเดินสวนมาตรงทางเดิน พี่หอหยุดมองริวที่ยืนขวางหน้าไว้ “มาทำอะไรแถวนี้ดึก ๆ ลูก?”
ริวขำกลบเกลื่อน “ผมหายใจ เอ่อ… ขอดูนกกลางคืนขอรับ”
พี่หอขมวดคิ้ว “นกกลางคืน?”
โจกระซิบข้างใน “พี่บูม รีบสิ!”
บูมเหงื่อออกเต็มหลัง ไขกุญแจไม่โดนสักที พลันกล่องตกดังปัง เสียงพี่หอร้อง “ใครอยู่ในนั้น!”
โจตาโต ริวรีบแกล้ง “แมว! มันหลุดเข้าไปพอดี!”
แต่บูมโผล่หัวมาจริง ๆ โจตาเหลือก “เอ่อ… พี่แมวบูม… เอ้ย ไม่ใช่ แมว!”
พี่หอตะโกนสั่ง “ออกมากันให้หมด!”
ทั้งสามพยายามดึงกันออกมาแบบเนียน ๆ ในนาทีที่ความเนียนนั้นไม่มี ทุกคนนิ่งเงียบ บรรยากาศอึ้งไปชั่วครู่
พี่หอพยายามกลั้นหัวเราะ “เห็นๆ กันหมดแล้วนะ มีเรื่องอะไรเล่าสิ จะได้ไปนอน ไม่ใช่ห้องประชุม”
บูมเผลอตอบตรง ๆ “ก็… ผมจะมาหาเงิน”
ริวรีบแย้ง “ไม่ใช่เงินของอาจารย์นะครับ หมายถึง…เงินค่าชุดบอล!”
โจพยักหน้ารัว “บอล บาส วอลเลย์ คือเงินกีฬา”
พี่หอหัวเราะ “กล่องนั้นเก็บกุญแจลิฟต์เสีย พรุ่งนี้หาห้องใหม่ไปซ่อม”
บูมมองหน้าสองเพื่อน ถอนหายใจ ที่แท้ตัวเองคิดผิดมาตลอด พี่หอมองแก๊งห้อย ๆ อย่างเอ็นดู “เข้าห้อง ไปนอน ก่อนแม่บ้านมาเจอจะโดนทั้งสามคนเลย”
ทั้งสามแยกย้ายแต่ผิดหวังในแผน (และความมั่นใจผิด ๆ ของบูม) เดินกลับห้อง หัวใจยังไม่เลิกคิดว่าต้องมีอะไรผิดปกติ ริวขำอยู่ “ใครบอกว่าคืนนี้จะตื่นเต้น สรุปได้เดินเล่นรอบหอพักแถมเกือบโดนจับ โคตรมัน”
บูมทำหน้าเซ็ง “ฉันวางแผนไว้ละเอียดทุกอย่าง คิดว่าน่าจะได้… อย่างน้อยยำไข่เค็ม”
โจเติม “ขอให้น้ำหนักพี่ขึ้นแทนแล้วกัน”
ยังไม่ถึงตีสาม กลุ่มเพื่อนเกือบหลับเสียงดังจากโทรศัพท์โจดังขึ้น “เฮ้ย มีสายจากกลุ่มหอหญิง” โจรับสาย กดลำโพง เสียงวิว เพื่อนสาวประสาทดีจากฝั่งตรงข้ามร้อง “มีแมวหลุดเข้ามา มาช่วยด้วยเร็ว!”
แก๊งสามคนรีบเผ่นวิ่งไปฝั่งหอหญิง แต่ระหว่างทางโจหน้าซีด “ถ้าไปช่วยแล้วหัวข้ออาจารย์ห้องฝั่งโน้นคิดว่าเราไปแอบดูจะว่าไง”
บูมหายใจเข้าลึก “คืนนี้ไม่มีอะไรซวยกว่านี้ได้อีกแล้ว”
ไปถึงหอหญิง เจอแมวพันธุ์ท้องลายวิ่งซุกมุมห้อง ทุกคนพยายามจับแมวด้วยความวุ่นวาย วิวตะโกน “พวกผู้ชาย อย่ามุดใต้เตียง!”
ริวขำ “ผมกลัวจนมือไปก่อนใจ”
วิว “อย่าเล่นมุกขำหน้าเครียด ตอนนี้จริงจังนะ!”
โจคว้าแมวแทบได้ แมววิ่งกระเจิงโดดขึ้นหัววิว วิวตกใจล้มทับพัดลมล้มดังโครม เสียงดังสนั่นปลุกให้แม่บ้านโผล่ขึ้นมาพร้อมตะโกน “แอบมาทำอะไรกันยามวิกาล!”
วิวรีบบอก “จับแมวค่ะ!”
แม่บ้านยังไม่เชื่อ “สามหนุ่มเนี่ยนะจับแมว”
บูมรีบเสริม “คืนนี้เราช่วยโลก!”
ริวกัดฟันกลั้นขำ “ช่วยจับแมวโลก…”
แม่บ้านถอนหายใจ “ขอให้จำไว้ว่าทั้งสามคนไม่ได้ช่วยอะไรเลยซักนิด”
โจเงียบไปนาน “เอ่อ พวกผมพรุ่งนี้มีเรียนเช้าครับ”
แม่บ้านไล่ “ไปนอนได้ละ!”
รุ่งเช้า ตื่นมาบูมโดนพี่หอเรียกพบถูกทำทัณฑ์บนฐานออกนอกหอช่วงเวลาห้าม ริวกับโจโดนไปด้วย ทั้งสามฟังบ่นโดนถามเรื่องค้าเงิน พี่หอพูดจริงจัง “อย่าไปคิดเยอะ ทุกปัญหาที่เกิด มักเริ่มที่คนไปแอบคิดเองเออเอง”
โจถามบูม “พี่ว่าแผนที่แล้วเวิร์กตรงไหน?”
บูมนิ่ง ขำระคนอาย “โอเค ฉันยอมรับว่าตอนแรกคิดว่าตัวเองเข้าใจอะไรกว่าใคร… ที่สุดก็อาจจะไม่มีอะไรเลย”
ริวเสริม “ความสำเร็จของการวางแผนที่ดี คือการยอมรับว่ายำไข่เค็มก็ยังอร่อยนะ”
โจนึกอะไรได้ “คืนนี้กินยำไข่เค็มมั้ย?”
บูมกับริวหัวเราะ “เอาดิ… แต่ขอกินแบบไม่มีเปลือก!”
ไฟหอพักค่อย ๆ ดับลงท่ามกลางรอยยิ้ม พร้อมเสียงแมวร้องเบา ๆ คล้ายจะบอกว่า คืนนี้กลุ่ม “สมาคมคนหลงทาง” ได้เดินวนรอบมหาวิทยาลัยฟรี ๆ แต่ก็ได้หัวเราะและมิตรภาพอีกคืน พรุ่งนี้อาจไม่ใช่วันสมหวัง แต่คืนนี้…พวกเขาต่างเติบโตไปอีกขั้น – อย่างน้อยก็รู้ว่าความมั่นใจผิด ๆ บางทีก็กลายเป็นเรื่องขำ ๆ ได้เหมือนกัน
