เสียงตะโกนกลางโถงหอพักดังลั่นตั้งแต่เช้าตรู่ “ไผใช้สบู่เสร็จแล้ววางคาไว้ แจกันจะลื่นตกคว่ำตาย!” เป้ หนุ่มผอมสูงยืนเช็ดเท้าหน้าห้องน้ำ ที่รองเท้าแตะข้างหนึ่งหายไปกับความเปียกแฉะบางอย่างที่เขาไม่อยากคิดต่อว่าคืออะไร
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ห้องน้ำหอเราเนี่ย เน่าเหมือนความฝันฉันที่แม่บอกจะพามาเรียนกรุงเทพฯ แล้วจะเป็นคุณหนู,” ขิม เพื่อนห้องข้าง ๆ ที่มีเสียงหัวเราะเหมือนแม่ค้าแผงผัก ชะโงกหัวออกมาแซวเป้
“แต่ขิมน่ะอยากเป็นคุณหนูเองไม่ใช่รึ” การ์ตูน เพื่อนร่วมบัดเดิ้ลฮาและสาวตัดผมหน้าม้าแสกข้างด้วยตัวเอง เอ่ยขึ้นขณะโกยกล่องขนมเข้าไมโครเวฟ
เป้ถอนใจ “ฟังนะ ฉันว่าพวกเราต้องคิดอะไรสักอย่าง จะอยู่ต่อไหวไหม ห้องน้ำจะรั่ว หนูแอบมาด้วยอะ!”
ขิมยักไหล่ “แกไปแจ้งป้าแต้วเจ้าของหอสิ”
แต่เป้ส่ายหน้า “ป้าแต้วเข็ดหน้าฉันตั้งแต่แกเอาเตาแก๊สขึ้นห้องแล้ว!”
เสียงแอบหัวเราะของการ์ตูนขโมยซีน เธอเสริม “งั้นเราต้องรวมพลังทำเอกสารข้อเสนอให้ป้าแต้วจริงจังไงล่ะ”
ทั้งสามคนตกลงใจจะทำ “Proposal เปลี่ยนห้องน้ำ” แบบสุดเข้มข้น เป้มีไอเดียชัด: ภาพประกอบข้อเทียบระหว่างห้องน้ำ Before & After, ขิมขอเสริมแผนผังการเดินทางหนีออกฉุกเฉินเผื่อพื้นลื่น ส่วนการ์ตูนขอเป็นคนทำ introduction สุดดราม่า
แต่ยังไม่ทันอะไร ขิมก็วูบ “เอ๊ะ…แต่เราจะถ่ายรูป Before ยังไง ถ้าใครเดินอาบน้ำอยู่อะ”
การ์ตูนลุกไปหยิบผ้าขนหนู “งั้นเดี๋ยวฉันย่องไปตอนเช้ามืด!”
รุ่งเช้า การ์ตูนถือกล้อง มือสั่น ย่องไปเปิดประตูห้องน้ำ เธอโดนหญิงสาวห้องข้าง ๆ กรี๊ดพอดี สถานการณ์ขลุกขลัก การ์ตูนเผลอถ่ายรูปตอนคนเขากำลังถอนฟันปลอม รอยยิ้มหลอนหลอนโผล่ในกล้อง
“โต๊ะแนวหลังนั้นรูปใคร มายืนขำตรงนี้!” เสียงห้าวของพี่ชัยห้อง 507 ตะโกน ทำให้ทั้งแก๊งรีบกดปิดกล้องแล้วเผ่นกลับห้องอย่างรวดเร็ว
บทสนทนาในห้องพักเต็มไปด้วยความอึดอัด “ไอ้ตูนนี่!” เป้เอ็ด “คือเรากำลังจะโดนแจ้งจับเก็บภาพส่วนตัวรึเปล่า?”
ขิมพยายามปลอบ “เฮ้ย เขาคงไม่คิดมากหรอก จริง ๆ ชั้นว่ารูปออกมาน่ารักจะตาย…”
เป้สวดต่อ “แก ไม่เข้าใจ! ถ้าป้าแต้วรู้เราจะโดนไล่ออกแน่!”
แต่การ์ตูนกลับบอก “งั้นเดี๋ยวเราตัดต่อ ใส่สติกเกอร์หัวหมี กลัวอะไร”
ตลอดเช้าวุ่น เป้เดินวน พึมพำ “ใส่หัวหมี กับพื้นเปียกกับหนู จะดูโน้มน้าวมั้ยวะ…”
สายวันนั้น ทั้งสามคนนัดรวม Proposal ที่ห้องออกแบบ เห็นภาพรวมแล้วเหมือนการ์ดงานศพมากกว่าข้อเสนอย้ายห้องน้ำ
ขิมยกกล่อง Proposal พลางพูดเสียงเครือ “แล้วถ้าป้าแต้วเข้าใจว่าเราอยากให้ห้องน้ำเล็กลงแทน ที่แบบ After มันดูแคบ”
การ์ตูนมั่นใจเติม “คนรุ่นใหม่ต้องเสนอแบบทันสมัย!”
เป้ส่ายหน้า “แต่ก่อนอื่นเราควรซ้อมพูดให้เหมือนอีลอน มัสก์”
ตลอดบ่าย สามหัวพยายามซ้อมนำเสนอหน้ากระจก ขิมใส่อารมณ์จนหลุดหัวเราะ การ์ตูนอ่านบทเสียงดังแบบนางงาม ปล่อยให้เป้พูดบทสรุปขึงขัง “ถึงเวลาเปลี่ยนแปลงแล้ว!”
คืนก่อนยื่นข้อเสนอ เป้ใจเต้นแรงจนหลับไม่ลง เขาเดินวนไปเตะกล่อง Proposal กระดาษปลิวกระจาย การ์ตูนตื่นมาเก็บใส่กล่องผิด คำชี้แจงผสมกับใบเสร็จร้านตัดผมกับเมนูข้าวมันไก่
เช้าวันนำเสนอ ป้าแต้วนั่งเคร่ง หลังโต๊ะไม้เก่า ๆ เป้เดินนำ พร้อมขิมและการ์ตูนถือ Proposal
เป้เปิดฉาก “ป้าแต้วคะ พวกหนูมีข้อเสนอด่วน”
การ์ตูนรีบเสริม “พวกหนูมีหลักฐานชัดเจนค่ะ ว่าห้องน้ำไม่ปลอดภัย”
ป้าแต้วเอนหลัง “ถ้าเป็นเรื่องกลิ่น เราก็ลองใช้ดอกมะลิเสียบจมูกแล้วนะ”
ขิมตัดบท “แต่มันมีหนูเหยียบรองเท้าด้วยค่ะ!”
เป้ยื่นรูป ก่อนป้าแต้วจะพลิกดูพบเมนูข้าวมันไก่ปนอยู่ด้วย สับสน
ป้าแต้วพูดนิ่ง ๆ “นี่คือหลักฐาน หรือแนะนำร้านอาหารให้ป้า?”
ขิมหยิบดีไซน์ชั้นวางสบู่ขึ้นมา “ป้าดูเลย ชั้นเหล็กเราเสนอราคาพิเศษถ้าซื้อทีเดียวสิบอัน…”
แต่การ์ตูนยืนกราน “หนูคิดว่าควรมีกล้องวงจรปิดตรงพื้น เปียก เพื่อความปลอดภัย” แต่ป้าแต้วอ้ำอึ้ง “กล้องอะไรกัน?”
ขิมสอด “ล้อเล่นค่ะป้า อย่าไปเชื่อการ์ตูนมาก ปกติเขาชอบคิดเองเออเองอยู่แล้ว”
ป้าแต้วเริ่มสงสัย “หรือพวกหนูมีอะไรมากกว่านี้?”
เป้หน้าเหวอ ลนลาน “ไม่มีเลยค่ะ ไม่มีเลยป้า แค่…อยากได้ห้องน้ำสะอาด”
ป้าแต้วยิ้ม “ป้าสัญญาจะลองปรับ ดูห้องน้ำหนูนะ แต่ใบเสร็จร้านตัดผมกับข้าวมันไก่ป้าขอเก็บไว้ก่อน หนังศีรษะป้าพอดีเริ่มร่วง”
หลังวันนั้น แผนยื่น Proposal วุ่นวนกลายเป็นเรื่องเล่าภายในหอพัก เป้ ขิม และการ์ตูนกลายเป็นฮีโร่แอบ ๆ เพราะห้องน้ำถูกเปลี่ยนจริง ๆ—แต่มีแค่ชั้นวางสบู่เพิ่มเข้าไป กับกลิ่นมะลิที่ฉุนกว่าเดิม
คืนหนึ่ง พวกเขานั่งคุยกันบนดาดฟ้า เป้ถอนใจ “เฮ้อ สุดท้ายป้าก็ใจดีนะ”
ขิมฮา “ใช่ ใจดีกับชั้นวางสบู่ที่เราสปอนเซอร์เอง”
การ์ตูนเสริม “สำคัญคือ มิตรภาพพวกเราแข็งแกร่งกว่าเดิมต่างหาก!”
จังหวะเงียบ เป้พยักเพยิด “แต่เอาจริง ชั้นอยากย้ายหอใหม่อยู่ดี”
เสียงหัวเราะของทั้งสามดังขึ้นในคืนอบอุ่น พลางขิมปิดท้าย “เราไปยื่นข้อเสนอให้ป้าเรื่องติดแอร์ตรงทางเดินต่อเลยมะ?”
การ์ตูนกระซิบ “ขอเอารองเท้าแตะคืนก่อนก็แล้วกัน” เสียงหัวเราะก้องดาดฟ้า เรื่องวุ่นอาจยังไม่จบ…แต่ความสนุกก็ไม่จบเช่นกัน
