เสียงกรี๊ดเล็ก ๆ ของหยาด สะท้อนมากับสายลมทะเล ขณะเรือสปีดโบ๊ตตัดผืนน้ำสีฟ้าเข้มตรงเข้าหาเกาะรูปร่างประหลาดกลางทะเลอันห่างไกล เธอหันไปหาเพื่อนร่วมกลุ่มอีกเก้าคน แต่ละคนต่างแสดงอารมณ์ตื่นเต้นออกทางสายตา อาจารย์สมบูรณ์ เจ้าของโครงการศิลปะฤดูร้อน ผายมือชี้ให้ดูแนวโขดหินกับคฤหาสน์เก่าทรงยุโรปเหนือขึ้นกลางต้นไม้หนาทึบ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทุกคนพร้อมหรือยัง? คืนนั้นเราจะได้เริ่มเปิดโอกาสให้ศิลปะพาตัวเองไปสู่จินตนาการไม่รู้จบ!” อาจารย์พูด แต่สายตากลับจ้องลึกไปที่พลอย หญิงสาวร่างสูง ผมยาวผู้ซ่อนความวิตกไว้เบื้องลึก
เสียงหัวเราะดังขึ้นจาก กันต์ เพื่อนผู้มีบุคลิกเอะอะ แต่สายตาทุกคู่หันมามองคฤหาสน์ด้วยความพรั่นพรึงบ้าง นี่คือการเดินทางเพื่อสร้างสรรค์ศิลปะ หรือการท้าทายความกลัวในหัวใจตนเองกันแน่
เมื่อก้าวขึ้นฝั่ง พลอยยืนกวาดตามองรอบตัว กลิ่นสนชื้นหลังฝนหอมลอยฟุ้ง บนผืนทรายปรากฏรอยเท้าสัตว์ประหลาดจาง ๆ ที่ไม่มีใครสังเกตนอกจากเธอ พลอยเบือนหน้าทันทีเมื่อคิดว่าคงเป็นภาพหลอน
ค่ำคืนนั้น อาจารย์สมบูรณ์พากลุ่มนักศึกษาไปที่ห้องโถงกว้าง คฤหาสน์เต็มไปด้วยภาพวาดยุคเก่า เฟอร์นิเจอร์สีไม้ซีด หมอกบางล่องลอยเสียจนรู้สึกเหมือนสัมผัสวิญญาณ ท่ามกลางเสียงพูดคุยหยอกล้อ พลอยยังวางกระเป๋าไม่เสร็จ ระหว่างมองหาไฟฉายก็มีเสียงเดินเหยียบกระดานชั้นบน
“เฮ้ ใครขึ้นไปข้างบนแล้ว” เสียงศิลป์ถาม กลิ่นสีอะคริลิกจากเสื้อของเขาฉุนขึ้นมา พอเดินนำหน้าไป พลอยกระซิบ “อย่าเสียงดัง”
แต่ยังไม่ทันสิ้นคำ บานประตูห้องหนึ่งเปิดเองได้อย่างช้า ๆ ลมแรงวูบเข้ามาจนไฟในโถงกระพริบ ดวงตาทุกคู่จ้องที่ทางเดินมืดสลัว ในช่องประตูนั้นไม่มีใครอยู่เลย
ความกระหายค้นพบของวัยหนุ่มสาวกลืนไปกับความกลัวอย่างประหลาด ทุกคนตัดสินใจลงมติว่า จะเข้าไปสำรวจห้องใต้หลังคาตอนเช้า คืนนี้ขอสังสรรค์รอบกองไฟหน้าคฤหาสน์
ระหว่างสุมฟืนในแสงจันทร์ พลอยเดินหลบออกมาจากกลุ่ม เธอนั่งลงริมผาเหมือนกำลังฟังเสียงทะเล “พลอย ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เสียงศิลป์เดินตามมาใกล้เบา ๆ
หญิงสาวยกมือโบกเบา ๆ ราวกับขอพื้นที่ส่วนตัว แต่ศิลป์ไม่ถอย “พรุ่งนี้ฉันจะวาดภาพนี้ให้ดู” พลอยพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ทว่าดวงตาซ่อนรอยสะเทือนใจ เมื่อศิลป์เงียบไปนาน พลอยจ้องหน้าแล้วเอ่ย “นายเคยคิดมั้ย ว่าเกาะนี้…มันเหมือนมีอะไรเฝ้าดูเรา”
ศิลป์หัวเราะแห้ง ๆ แต่กลับสบตาเธอนิ่ง “หรือเป็นเงาที่อยู่ข้างในตัวเราเองก็ได้นะ”
ค่ำคืนหนักอึ้งไปด้วยความเงียบ และความใกล้ชิดล่องลอยอยู่ในอากาศ แม้แสงไฟจะอบอุ่น แต่มันกลับไม่อาจขับไล่ความเย็นยะเยือกที่ก่อตัวในใจของแต่ละคน
รุ่งเช้า เพื่อนกลุ่มหนึ่งร้องตะโกนตามหาศิลป์ ทั้งเกาะตามหาไม่มีร่องรอย ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง ความตื่นตระหนกเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด “เขาไม่มีทางไปเอง!” กันต์ตะโกน “ล้อเล่นแบบนี้มันเกินไปนะ”
พลอยรู้สึกเหมือนลมหายใจเล็กลง เธอก้มหน้าถอยออกมาในความวุ่นวาย หยาดพยายามปลอบแต่เสียงสั่น “ถ้าเขาจมน้ำ!?” ไม่มีใครอยากเชื่อ ทุกอย่างดูเหนือจริงเกินไป
เมื่อพลอยเดินหลบออกไปคนเดียว เธอหย่อนตัวลงบนโขดหิน สายตาเห็นภาพเพ้อนำมาก่อน: ภาพรอยเลือดคล้ำขีดลากบนพื้นทราย มีเศษกระดาษขาดเล็ก ๆ ติดอยู่ปลายรอยจางนั้น พลอยดึงขึ้นดู เป็นรูปปั้นศิลปะเล็ก ๆ ถูกวาดด้วยมือที่คุ้นเคย—ภาพลายเส้นแบบศิลป์
พลอยเดินกลับมา หลบสายตาทุกคน “ฉันพบอะไรบางอย่าง” เธอวางกระดาษลงกลางวง ทุกคนล้อมเข้ามาดูอย่างฉงน “นี่มันอะไร ศิลป์ทิ้งไว้เหรอ?” หยาดถาม น้ำเสียงแฝงระแวง
ท่ามกลางแววตาสับสนของกลุ่ม อาจารย์สมบูรณ์เงียบผิดปกติ เขาเดินออกไปเงียบ ๆ ไม่มีใครกล้าเรียกไว้ พริบตานั้น พลอยสังเกตเห็นสีหน้ารู้สึกผิดของกันต์ แวบหนึ่งเหมือนเขากำลังปกปิดอะไรบางอย่าง
คืนต่อมา ลมแรงฝนโปรย กระจกหน้าต่างเสียงกึกกัก ทุกคนล็อกประตูห้องนอน ขณะพลอยเดินไปหยิบสีในห้องเก็บอุปกรณ์ เธอสะดุดเข้ากับสมุดสเก็ตช์สีดำ มุมปกเหมือนมีคราบอะไรซึมอยู่ เมื่อเปิดดูพบแต่ลายมือศิลป์ เขาวาดรูปบ้านหลังหนึ่งพร้อมข้อความ “อย่าเชื่อใคร แม้แต่ตัวเอง”
เสียงฝีเท้าเร็วปาดผ่านทางเดิน พลอยรีบเก็บสมุด ไฟหัวเตียงดับวูบ ร่างเงาดำทาบผ่านหน้าต่าง เธอตั้งสติ วิ่งออกจากห้องจนมาเจอกันต์ยืนลนลาน
“พลอย เกิดอะไรขึ้น? นายเห็นศิลป์ใช่ไหม” พลอยกระซิบถามตาแดง “ไม่…แต่เมื่อคืนฉันได้ยินเสียงเขา ทั้งที่ไม่มีใคร” กันต์มองเธอด้วยสีหน้าหนักใจ
ความเงียบเคลื่อนเข้ามาครอบงำ ห้องโถงกลางคฤหาสน์เหลือเพียงเสียงหายใจแรง ๆ ของเพื่อนแต่ละคน “เราต้องออกไปจากที่นี่!” ใครสักคนพูด แต่สภาพอากาศเลวร้ายตัดทางหนีกลับ กลายเป็นหมอกหนาจนเรือหายไปพลัน
เช้าวันที่สาม กลุ่มตัดสินใจสำรวจห้องใต้หลังคาตามแผน พวกเขาเดินเรียงแถว พลอยอยู่ตรงกลาง เธอคิดถึงศิลปะและความกลัวในใจ “ถ้าฉันหายไปอีกคน จะมีใครหาไหม” เธอบ่นในลำคอ กันต์เช็ดน้ำตาเบา ๆ เดินข้าง ๆ เธอ
เมื่อเปิดประตูขึ้นไป บรรยากาศเหมือนเข้าอีกโลก ฉากผนังลายปูนแตกราวกับมีมือใครขูดไว้กลางดึก มุมหนึ่งมีรูปปั้นเก่ายืนริมหน้าต่าง ศีรษะรูปปั้นแตกลงพื้น “นี่คือ…อะไร?” หยาดพูดเสียงแผ่ว ทุกคนจับมือแน่น
พลอยหยิบเศษที่แตกขึ้นมา พลันเสียงอาจารย์สมบูรณ์ดังจากมุมห้อง “คำสาปของเกาะนี้ ใครละเมิด…ต้องสูญหาย”
กลุ่มเผชิญหน้ากันดุเดือด เสียงโต้เถียงระหว่างกันต์และกล้า ผู้ไม่เชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติ “ศิลป์หายไปเพราะฝีมือคน” กล้ายืนกราน “ไม่มีผีสาง” แต่พลอยคิดไม่เหมือน เธอสงสัยคำพูดของอาจารย์และอดีตที่ซ่อนในคฤหาสน์
ขณะนั้นเอง ไฟฟ้าดับทั่วคฤหาสน์ เสียงประตูถูกล็อกจากนอกห้อง ทุกคนวิ่งหนี เสียงกรีดร้องแตกหัก ห้องแต่ละห้องกลายเป็นเขาวงกต พลอยหลับตาข่มใจ ฟังเสียงหัวใจตัวเองพร้อมรำพึง “ฉันจะไม่ยอมแพ้…”
ถึงจุดสูงสุดของความสงสัยและหวาดกลัว ความสัมพันธ์ในกลุ่มแยกขั้ว บางคนเริ่มกล่าวหากัน “ใครกันแน่ที่มีปมกับศิลป์?” “ใครแอบรักใคร ใครอิจฉาใคร?” ความจริงเริ่มเผยว่าแต่ละคนล้วนมีบาดแผลลึก
พลอยเปิดใจพูดตรง ๆ “ฉันเคยผลักเขาออก จากความกลัวของตัวเอง” น้ำเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้ “แต่นั่นไม่ได้แปลว่า…ฉันอยากเสียเขาไป” ทุกคนเงียบ เสียงฟ้าร้องข้างนอก เหมือนทุกอารมณ์ถูกเปิดเปลือยอยู่กลางห้อง
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องจากชั้นล่าง ทำให้ทุกคนวิ่งลงไป เห็นอาจารย์สมบูรณ์กำลังยืนกอดกล่องไม้เก่า “ศิลป์อยู่ที่ไหน!” กันต์ตะโกน “ไม่มีใครอยู่ที่นี่แล้ว” อาจารย์ยิ้มเศร้า
พลอยรู้ทันที มีความลับในอดีตมากกว่าทุกคนคาดคิด เธอก้าวเข้าไปใกล้อาจารย์ ช้า ๆ “ท่านกลัวอะไร?” อาจารย์สบตา “กลัวอดีตจะกลืนคนรุ่นใหม่”
ขณะที่พลอยลังเลจะเผชิญหน้าความจริง ศิลป์ปรากฏตัวช้า ๆ จากเงามืด ใบหน้าซีดเผือด ราวกับผ่านอะไรเกินบรรยาย “ฉัน…ไปเจออะไรบางอย่างมา” ศิลป์พูดด้วยเสียงแผ่ว “มันคือวิญญาณที่ถูกลืม…ของอดีตศิลปินคนหนึ่ง”
ทุกคนยืนตกตะลึง ศิลป์เล่าวิญญาณนั้นต้องการเพียงให้มีคนยอมรับในศิลปะและขอโทษต่อความผิดในอดีต พลอยปล่อยน้ำตา หันไปส่งมอบกล่องไม้ให้ศิลป์ ศิลป์ยิ้มโดยมีพลอยจับมือแน่น การให้อภัยแผ่ซ่านในห้อง
ความสงบโอบรัดทุกคน หมอกค่อย ๆ จางลง รอยเท้าสัตว์ประหลาดบนทรายเลือนหาย ทุกคนร่วมกันวาดภาพใหม่บนผนังแทนคำขอโทษและคำสัญญา พลอยหันมาบอกศิลป์ “ขอบใจที่ไม่หายไปไหน” เติมเต็มรอยบาดลึกระหว่างกัน
ฉากสุดท้าย แดดยามเช้าส่องเข้ามาในห้องโถงเก่า กลุ่มเพื่อนเดินออกจากคฤหาสน์ รอยยิ้มระคนคราบน้ำตา พลอยหันกลับไปมองเงาตัวเองบนผนัง ขณะที่เสียงคลื่นของเกาะยังคงสะท้อนอยู่เสมอ
