แสงอาทิตย์บ่ายแก่ๆ ที่ตกกระทบหน้าต่างกระจกสีเขียวขุ่นของหอพักปลุกให้ลมทะเลโชยเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่มีเพดานต่ำ กลิ่นเค็มและชื้นคลุ้ง คนในห้องรวมตัวกันอย่างรวดเร็วหลังเสียงเอะอะสนั่นจากนอกประตู เธอ—ปาริฉัตร—ยืนจ้องมือถือแน่น น้ำเสียงแหบพร่าของรุ่นน้องสั่นสะท้าน “เมษาหายตัวไปเมื่อเช้าค่ะ พี่ ไม่มีใครเห็นเลยว่าขึ้นห้องหรือออกไปไหน…”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ปาริฉัตรนิ่งไปชั่วอึดใจ อากัปกิริยานั้นเหมือนคลื่นใต้น้ำ เธอกำมือแน่น กลับไปสบตาชายหนุ่มที่ยืนพิงกำแพง—สินธร ซึ่งสายตาเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างคล้ายโทษตัวเองเล็กๆ “เมื่อคืนสุดท้ายที่ใครเห็นเมษาคือใคร” เธอถาม เจน—หญิงสาวส่งสายตาโลเล “ฉันเห็นตอนเที่ยงคืน เธอบอกว่าจะออกไปเดินรับลม”
สินธรหลุบตา ใครๆ ก็รู้ว่าเมษาเป็นคนกลัวความมืด…แต่ความเงียบของทุกคนหนักเกินกว่าจะพูด สายหวยของห้องทุกสายถูกตรวจเช็ก ทุกประตูหน้าต่างล็อกหมด ไม่มีรอยงัดแงะ อิ่ม—ชายหนุ่มผิวคล้ำ เงียบขรึม เดินวนดูรอยเท้าในลานกรวดหน้าหอพัก เขากระซิบเบา ๆ “แต่เมื่อกี้…มีกลิ่นน้ำหอมของเมษาตรงท้ายระเบียง”
เสียงคลื่นกระแทกข้างผาผสานกับเสียงเต้นของหัวใจแต่ละคน ปาริฉัตรขมวดคิ้ว ความกังวลลามจากหัวใจสู่ทุกปลายนิ้วมือ “เราต้องรีบหาก่อนค่ำ หาให้ทั่วทั้งเกาะ” เธอพูดเบาแต่แน่วแน่ จ้องตาทุกคนเหมือนสั่งตาม นายทะเบียนของเกาะกำลังจะปิดประตูรั้ว เมื่อนาฬิกาใกล้หกโมง…
บนเกาะมีแค่หอพัก นักศึกษาหกคน กับคนดูแลวัยกลางคนที่พูดน้อย ห้องนอนเล็กๆ สี่เหลี่ยมห่อไว้ด้วยกลิ่นสนเก่า บุหรี่ และความลับ ศักดิ์—ชายวัยกลางคน—พูดทีไรเหมือนไม่เคยสบตาใครเลย “บนเกาะนี้ น้ำขึ้นสูงเร็ว อย่าเล่นใกล้โขดหินหลังฝน”
แต่คืนนี้ท้องฟ้าเปิด เมฆจาง พระจันทร์ข้างแรม แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างห้องน้ำรวมขณะที่เจนยืนล้างหน้า เสียงเหมือนรองเท้าย่ำลงบนแอ่งน้ำด้านหลัง เธอเหลียวอย่างระแวง ใจเต้นแรงแต่ไม่มีใคร หยาดน้ำเกาะขอบกระจก เงาสะท้อนที่เห็นคล้ายเมษากำลังยืนร้องไห้ข้างหลัง…
“ได้ยินเสียงอะไรไหม?” เจนถามเสียงสั่น ใครบางคนที่เพิ่งล้างมืออยู่ในห้องต่างถอนใจ “ไม่มีอะไรหรอก เธอคิดมาก—” แต่ในดวงตาอิ่มกลับเต็มไปด้วยความเครียดตอนเดินผ่านประตู เขารีบเงยหน้า ยิ้มฝืน…
ในห้องปาริฉัตรนั่งนิ่งกอดเข่ามองไฟกระพริบโทรศัพท์ สินธรนั่งริมเตียงข้างๆ พูดช้าๆ “เมื่อคืน…ฉันเห็นเมษาเดินออกไปทางโขดหิน แล้วหยุดคุยกับใครบางคน แต่ฉันฟังไม่ถนัด” ปาริฉัตรหันขวับ “ทำไมไม่บอกเร็วกว่านี้?” เสียงตัดพ้อปนไม่เชื่อใจ สินธรเม้มปาก “ฉันกลัว กลัวมันจะเกี่ยวกับ—” เขาชะงัก “ฉันไม่รู้…อย่าเพิ่งโทษกัน”
คืนยิ่งดึก เสียงลมหอบผ่านผนังบางม่านแกว่ง เจนหลับตาฟังเหมือนเมษากระซิบข้างหู “เจน อย่าทำแบบนั้น…อย่า…บอกใคร” เธอลืมตาโพลง หายใจขาดตอน พยายามลุกแต่ขาขืนไม่ไหว ชั่วขณะที่ลมหายใจแทบขาดก็บังเกิดเสียงประตูเปิด—เป็นอิ่ม เขามองด้วยสีหน้ากังวล “เจน…เธอฝันหรือเปล่า?”
“ไม่ได้ฝัน!” เจนสั่นสะท้าน “ฉัน…รู้สึกเหมือนเธออยู่ในห้อง!”
อิ่มเงียบไปนาน นิ่งเฉียบ “ถ้าเธอยังอยู่จริง เราพลาดอะไรไปแน่…มีบางอย่างที่ยังซ่อนอยู่” เขาหลบตาเจน เหมือนไม่อยากพูดต่อ
รุ่งเช้าคนทั้งหอพักต่างลงมาที่โต๊ะทานข้าวอย่างเงียบ ๆ แม้แต่เสียงจานช้อนยังฟังอึดอัด ปาริฉัตรจ้องหน้าเจนและอิ่ม “เมื่อคืนใครได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ มั้ย?” มุก—หญิงสาวผมสั้น พูดนิ่มนวล—ตักไข่เจียวเบา ๆ “เหมือนมีคนเดินอยู่หน้าห้องทั้งคืน หรือนั่นเราคิดไปเองเพราะกลัว…”
บรรยายความเงียบระหว่างคนทั้งโต๊ะ สินธรเงยหน้าช้า “เราจะพูดถึงเรื่องนี้ไม่ได้จริง ๆ หรือ” ปาริฉัตรหรี่ตา “ต้องพูด ช่วยกันหาความจริง ไม่งั้นไม่มีใครได้นอนเป็นสุข” เขาว่าแล้วมือก็สั่นเล็กน้อย
ทั้งกลุ่มตัดสินใจแยกกันค้นหาเบาะแส อิ่มเลือกตรวจพื้นที่หลังหอ เจนกับมุกลงไปที่โขดหินริมทะเล ปาริฉัตรกับสินธรสำรวจห้องเก็บของ ศักดิ์เฝ้าดูทุกคนด้วยสายตาที่ยากจะเดา เจนชะโงกดูรอยเท้าเหนือทรายเปียก เห็นเศษกระดาษสีขาวปลิวมาติดโขดหิน มุกหยิบขึ้นมา กระดาษนั้นสั้น ๆ มีแค่ประโยคเดียว “อย่าเชื่อใครทั้งนั้น”
มุกสบตาเจน “นี่ลายมือเมษา” เจนขนลุกเกรียว รีบยัดกระดาษเข้ากระเป๋า
ปลายวัน แดดคล้อย ลมแรงขึ้น หอพักดูเงียบผิดปกติ ทั้งห้องเหมือนถูกกลืนด้วยเงาสีเทา เสียงเปิดประตูแต่ละบาน ทำให้ความลับเริ่มเผย ปาริฉัตรถามสินธรที่หน้าต่าง “เรื่องที่นายเห็นกับตานั่น…เมษาคุยกับใคร?” สินธรสบตาเธอ คำพูดเหมือนติดในคอ “เป็น…ศักดิ์”
อิ่มกลับจากด้านหลังหอ เขาพบกุญแจห้องเล็ก ๆ ตกอยู่กับพื้น หน้ากุญแจสลักตัว “ม.” อิ่มตัดสินใจเดินเข้าห้องเก็บของโดยไม่รอ ปาริฉัตรรีบตามไป กลิ่นอับชื้น กับกล่องไม้เก่า ๆ วางซ้อนกัน พอเปิดกล่องใบนั้น เห็นรูปถ่ายเมษายืนอยู่หน้าหอพักในชุดกระโปรงขาว มีคนตัดศีรษะออกไปจากรูป
ในขณะเดียวกัน เจนกับมุกเดินกลับห้องริมทะเล เจนสังเกตเห็นรอยขีดบนขอบหน้าต่าง รอยนั้นคล้ายตัว “ม” ซ้ำ ๆ มุกเริ่มน้ำตาคลอ “เมษาใช้ตัวเองเป็นสัญลักษณ์มาโดยตลอด…”
คืนต่อมา ห้องพักยิ่งอึมครึม เจนเดินออกไปยังระเบียง ลมหอบขาวโพลนฉุดให้ขนหัวลุก เธอฉุกคิด “ถ้ายังมีใครหลอกเราอยู่…ถ้ายังคือคนในนี้” เจนหันกลับมาเจอปาริฉัตร “ขอฉันถามอะไรตรง ๆ เธอกับเมษา…สนิทกันมากกว่าที่บอกใช่ไหม?”
ปาริฉัตรนิ่งไปนาน ก่อนเสียงแผ่วเบา “ใช่ ฉันรักเธอ…แต่ฉันไม่เคยกล้าบอก ถ้ามีอะไรที่ต้องเสียใจ คงเป็นเพราะไม่กล้ายืนเคียงข้างเมษาตอนเธอลำบาก ไม่ทันได้ขอโทษ…”
สินธรอยู่มุมมืดของระเบียง เขาได้ยินทุกอย่างแต่เลือกเงียบ หัวใจเหมือนถูกกดทับ สายตาเขาหันไปทางควันบุหรี่ลอยในอากาศ
กลางดึกนั้น ทุกคนถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตูหนัก ๆ เจนเปิดออกไปเจอกระดาษที่ปิดทับไว้ “ใครบางคนรู้ความลับของทุกคนบนเกาะนี้” ปาริฉัตรมองหน้าทุกคนในห้อง “ถึงเวลาแล้วที่จะไม่ซ่อน ไม่หนี ใครกันแน่?”
เช้าวันถัดมา ศักดิ์เดินเข้ามาในห้องรับแขกอย่างไม่คาดคิด ดวงตาเฉยชาแต่แปลกกว่าปกติ “บนเกาะนี้ไม่มีใครหายไปง่าย ๆ…แต่ถ้ากลัวความจริง ก็เหมือนหายไปตั้งแต่ยังอยู่”
อิ่มลอบเดินเลียบระเบียง คิดทบทวนเสี้ยวนาทีสุดท้ายกับเมษา เขาคือคนสุดท้ายที่แลกข้อความกับเธอ “อย่าเชื่อใคร เดินไปด้วยกันคืนนี้” แต่เขาปฏิเสธเมษาในวินาทีนั้นด้วยความกลัวความลับของตนเองถูกเปิดโปง
ปาริฉัตรนำทุกคนออกไปยังลานหน้าเกาะ เธอยืนกลางวง จ้องตาทีละคน “คืนนี้เราต้องพูดกันทุกอย่าง ไม่มีใครออกจากวงนี้” ฉับพลันเสียงคลื่นซัดประสานเสียงร้องไห้โหยหวนของผู้หญิงปะปน เจนก้มหน้าร้องไห้ “ฉันอิจฉาเมษา เธอเป็นคนเดียวที่กล้าเป็นตัวเอง ฉัน…ไม่เคยกล้าแม้แต่จะสารภาพว่ารักเธอ”
ศักดิ์เอ่ย “ความลับเมื่อปิดจะบีบวิญญาณ บนเกาะนี้วิญญาณไม่ไปไหนถ้ายังมีคนจำได้”
สินธรพูดตัดบรรยากาศ “เมื่อคืนนั้น ฉันคิดว่าเห็นเมษาตกน้ำ…แต่ความจริง ฉันผลักเธอเอง ฉัน…ไม่ได้ตั้งใจ ฉันกลัวการถูกเปิดเผย ฉันกดดันจากเรื่องที่เราต่างแบก”
วงสนทนาเงียบงัน ปาริฉัตรยืนอึ้ง ปากสั่น อิ่มเข้าไปพยุง “แต่เราต้องให้อภัยกัน ไม่งั้นเกาะนี้ไม่ปล่อยเราไป”
เสียงคลื่นซัดแรงขึ้น ลมหอบนำความเย็นเยียบ ทุกคนล้อมวง จับมือกัน เสียงกรีดร้องของหญิงสาวค่อยๆ จางหาย ท่ามกลางน้ำตาและความเข้าใจใหม่ ทุกคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกันรับกับลมหอบสุดท้าย…กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผ่านสายลมเหมือนคำขอบคุณสุดท้ายจากเมษา
ปาริฉัตรเดินกลับเข้าหอ เธอแวะหยุดที่รูปถ่ายเมษาในกรอบ รอยยิ้มสุดท้ายยังอยู่ เสียงกระซิบสุดท้ายดังกังวานในความเงียบ “ให้อภัยกันนะ” ตาพร่า น้ำตาไหล เธอวางมือบนกระจกก่อนมองออกไปกรอบหน้าต่าง รับกับแสงบนผิวน้ำทะเลที่ฉาบสีทอง—เป็นภาพจดจำสุดท้าย ทิ้งให้หัวใจอุ่นและเจ็บแปลบในความทรงจำที่ไม่มีวันลบเลือน
