เสียงรองเท้าแตะกระทบพื้นทางเดินของหอพักชายช่วงบ่ายแก่ชวนให้รู้สึกถึงความชะเง้อชะแง้ คิว หนุ่มผมฟูหน้าตากลม ๆ ลากสลิปเปอร์คู่เก่าเดินพลางจ้องไลน์ด้วยสายตาช่างมโน ออม หนุ่มร่างเล็ก เพื่อนร่วมห้องคิว ที่ขึ้นชื่อเรื่องคิดมากเกินเหตุ กำลังยืนพิงขอบประตูด้วยทีท่าไม่มั่นใจนัก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“คิว…มึงแน่ใจนะว่าคำแนะนำของมึงจะเวิร์ก? กูไม่อยากอับอายอีกแล้วนะ!” เสียงออมแผ่วๆ แฝงกังวล
คิวเชิดหน้าตอบอย่างมั่นใจสุดขีด “กูแน่ใจดิ! แผน ‘ตะลุยสะกิดใจสาวหอหญิง’ ของกู กูคิดมาเป็นเดือน ขนาดพี่ตูนปีสี่ยังต้องปรบมือให้!”
ออมเหลือบมองถุงขนมในมือ “แล้ว…คือ มึงว่าขนมถุงสิบอะ ใช้สารภาพรักได้จริงเหรอ?”
“โถ่ กุล่ะเชื่อมือกูเถอะ ถ้ามึงกล้าเดินไปข้างหอหญิงให้ถึงคาเฟ่ มึงจะเป็นตำนาน พวกผู้หญิงต้องประทับใจใจกล้าๆ แบบนี้แน่!”
คาถา ‘ความมั่นใจเกินเหตุ’ ของคิวทำให้ออมสูดหายใจลึก หยิบขนม “กูจะลองดู ถ้าไอ้แผนห่วยๆ นี้พังอีกทีมึงต้องเลี้ยงกูหมูกระทะ!”
คิวยิ้มอย่างคนรู้สึกตัวเองกำลังวิเศษ ทั้งไม่รู้ว่าปัญหากำลังจะมาเยือน …บางส่วนเพราะความเชื่อมั่นผิดๆ ของตัวเอง
ทั้งสองออกจากห้อง ขึ้นลิฟต์หอชาย ชั้นล่างเจอหมวย หญิงสก๊อยกลาง ระดับความกล้าและการแซะสูง หมวยหิ้วข้าวเหนียวหมูปิ้งในมือ มองสองหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม
“อ้าว ยูน้องคิว หน้านี่แบบ…เอาตัวเองไปเสียบปลั๊กไฟมาป่ะ? แผนบุกหอหญิงอีกละมึง?”
คิวหัวเราะ “ไงหมวย เดี๋ยวมึงรอดู วันนี้กูจะสร้างตำนาน!”
ออมเลี่ยงสายตาหมวย พยายามลากคิวเดินหนี เผลอกระแทกไหล่กับต้น หนุ่มสายติสต์ เพื่อนข้างห้องที่กำลังนั่งแกะกีตาร์อย่างเหม่อลอย “โอ้ย! ขอโทษเว้ยต้น ไม่เห็น”
ต้นเงยหน้าช้า ๆ “จะไปไหนกันอ่ะ…. ไปจีบสาวใช่มะ?”
คิวหันกลับ กางแขนจะตอบเท่ ๆ แต่โทรศัพท์ในมือขึ้นเตือน งานส่งตอนห้าโมงที่ตนลืมสนิท
“ออมมึงไปก่อน เดี๋ยวกูตาม กูลืมส่งงานเดี๋ยวนี้!” คิวส่งขนมให้ออม ก่อนวิ่งควายใส่ลิฟต์ ออมโบกมือ โดนหมวยมองตามพลันส่ายหัว “ไอ้มั่นเกินเหตุแบบนี้ มึงรอดู…ไม่พังก็แปลกละ”
ออมเดินตัวแข็งเข้าสู่โซนหอหญิง โยนขนมขึ้นลงในมือ พยายามฮัมเพลงกลบความประหม่า ระหว่างนั้นเจอรุ้ง เพื่อนสาวสายติ่ง K-Pop ของคิว รุ้งมองนิ่ง ๆ แล้วถามเสียงแผ่ว “ออม มาทำอะไรตรงนี้อ่ะ สาว ๆ เค้ากลัวผู้ชายเข้าพื้นที่นะ เอาไหม เดี๋ยวพี่ รปภ.มาถามอีก”
ออมเหงื่อตก รีบหาทางแก้ อ้ำอึ้ง “คือ… คือ…กูแค่เอาขนมมาให้ มาด้วยความบริสุทธิ์ใจนะ!”
ขณะที่รุ้งมองดูออมอย่างสงสัย ไอ้ขนมถุงเมื่อกี้ดันขาด ขนมขบเคี้ยวปริ้วลงพื้นต่อหน้าแก๊งสาว ๆ ที่ก้าวออกมาพอดี ออมหน้าซีด ตะกุกตะกักเก็บชิ้นขนม เหงื่อซึมออกหน้าผาก ท่ามกลางสายตา (และกล้องไลฟ์หอหญิง) ที่จับจ้องมา
รุ้งเห็นท่าไม่ดี ถามเสียงเบา “คือ…ออม เอ็งไม่ได้ทำอะไรไม่ดีใช่ไหมอ่ะ?”
ออมอึ้ง พยายามอธิบาย แต่กลับพูดติดๆ ขัดๆ “เปล่า ๆ กูแค่… กูไม่ได้มา… กูไม่ได้…เอ่อ…”
ในจังหวะนั้น หมวยกับต้นก็เดินตามมาสมทบ หมวยหยิบโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปออมทันที “โหย ดีเดย์หนุ่มหอชายบุกเขตศัตรู! ขอสัมภาษณ์หน่อย งงมากกก”
ต้นร่อนเสียงแหบเบาๆ จากข้างหลัง “ออมอย่าเกร็งดิ เดี๋ยวพวกเขาคิดว่ามึงมาส่งของป่วนหอหญิงนะ”
สถานการณ์ยิ่งไปกันใหญ่ รุ้งเริ่มเครียด “นี่! หอหญิงห้ามผู้ชายเข้าโดยไม่ได้รับอนุญาตนะ รู้ไหม! จะโดนตรวจแล้วไหมเนี่ย?”
ออมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ตะกุกตะกักทั้งกลัวทั้งอาย เกือบจะพูดความจริงแต่กลืนลงคอ คิดในใจว่า ‘รู้แบบนี้ไม่มาเลยดีกว่า’
ในขณะที่คิวเพิ่งกดส่งไฟล์งานเสร็จ โทรศัพท์เด้งข้อความจากหมวย “ด่วน! ออมกำลังถูกสาว ๆ รุมล้อม ช่วยด่วน!” คิวรีบวิ่งหน้าตั้งกลับไป
คิวโผล่มาพร้อมลมหายใจหอบ ๆ เจอสายตาจากกลุ่มสาว ทั้งเหลือบทั้งกลอก ต้นยื่นโทรศัพท์ให้ “มึงทำอะไรกับออมวะคิว? บอกเร็วๆ เลย ก่อนจะงานเข้าหนักกว่านี้”
คิวหายใจเข้า-ออกลึก เดินไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มแบบมีแผน “เออ ทุกคนฟังก่อน ออมไม่ได้มาป่วนใคร แต่…ออมแค่…เอ่อ… เอาของฝากมาฝากสาว ๆ ฮะ!”
ออมรีบรับลูก ชี้ถุงขนมที่เหลือ “ใช่ ๆ ฝากพวกเธอ…คือ…เอ่อ…”
หมวยโพล่ง “งั้นฝากร่วมบริจาคของกลางงานแฟร์พรุ่งนี้เลยมั้ย เห็นปีก่อนเหลือบาน ไม่มีใครหยิบสักถุง!”
รุ้งมองออมด้วยสายตาเอ็นดูปนสงสัย “นี่ เอาขนมเหลือ ๆ ของตัวเองมาให้หญิงเนี่ยนะ?”
ออมเงียบเป็นเป่าสาก คิวแย้มยิ้มกลบเกลื่อน “จริง ๆ แล้วขนมถุงนี้เขียนชื่อออมไว้เลย เอาไว้ฝากรุ้งไง ออมเขามีใจนะ ฮะ ๆ”
รุ้งหน้าแดง รีบโบกมือ “บ้า! ก็บอกแล้วไงว่าไม่ชอบอะไรหวาน ๆ!”
กลุ่มสาวเริ่มลือกันเอง บ้างคิดว่าออมแอบชอบรุ้งจริง บ้างเข้าใจว่าแอบแฝงอะไรมา หมวยเอาเรื่องนี้ไปไลฟ์ขำ ๆ ในกรุ๊ปหอหญิงทันที สถานการณ์เริ่มลามเป็นข่าวใหญ่ในหอ
เย็นวันนั้น ออมกับคิวนั่งถอนหายใจในห้อง หมวยส่งภาพและคลิปมาแกล้งในไลน์กลุ่มหอพัก คิวหัวเราะกลบเกลื่อน “กูว่ามึงดังละ รอบนี้ไม่เหมือนครั้งไหน ๆ เป็นตำนานจริง”
ออมกุมขมับ “เออ! ตำนาน ‘ประจานตัวเอง’ มากกว่า มึงจะรู้บ้างไหมทุกวันนี้กูอายแค่ไหน!?”
คิวยักไหล่ “เดี๋ยวก็ซาเองให้ตายเถอะ ขออย่างเดียว อย่าไปเดินหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในหอล่ะ กลายเป็นขี้ปากเขายาวเลย”
ในขณะเดียวกันที่หอหญิง กลุ่มสาว ๆ เปิดคลิปดูความซุ่มซ่ามของออมซ้ำ ๆ รุ้งหัวเราะแล้วออกความเห็น “ก็จริง ๆ เขาไม่ได้เลวนี่ ทำขนมหกก็แค่ปกติปะ ไม่เห็นน่าโกรธ”
แก๊งเพื่อนรุ้งสนใจและอยากเจอออมอีกครั้ง ยกให้ออมเป็น ‘ขวัญใจหอหญิงเวอร์ชั่นฮา’ หมวยคอมเมนต์แซะ “เอาจริง ๆ คือเขานิสัยน่ารักนะ แต่เสียอย่างเดียว…มีเพื่อนอย่างคิว”
วันรุ่งขึ้นข่าวลือกลับกลายเป็นเวอร์ชั่นใหม่ ๆ เริ่มมีคนอินบ็อกซ์มาแกล้งคิวบ้าง ซักไซ้ว่า ‘แผนบุกหอหญิง’ มีเบื้องหลังอะไร คิวเลยยิ่งดื่มด่ำไปกับชื่อเสียง (แม้จะผิดเพี้ยนจากที่คิดไว้แต่แรก)
เย็นวันนั้นต้นมานั่งริมระเบียงกับคิวขณะออมยืนพิงหน้าต่าง “ถ้ามึงมั่นอีก เดี๋ยวหอฝ่ายชายก็จะได้ห้ามเข้าฝ่ายหญิงแบบจริงจังเพราะมึงนี่แหละนะ”
คิวยักคิ้ว “เฮ้ย กูกลายเป็นตำนานละไง ใครจะกล้าห้ามกูต่อหน้าวะ ฮ่า ๆ ๆ”
หมวยประชด “ความมั่นใจพังๆ แบบนี้… สนใจจะเป็นโค้ชชีวิตไหม?”
ออมถอนหายใจยาว “รอบหน้า กูเลือกแผนเองดีกว่าไหมมึง กูขอแค่ไม่โดนประจานขึ้นเฟซก็พอ”
ต้นพูดช้าๆ “มึงคิดว่าเขาหยุดแกล้งมึงแค่ในเฟซเหรอ กูเห็นมีคนเขียนเพลงเต้นล้อในติ๊กตอกละนะ”
ออมทำท่าจะเป็นลม …แต่หัวเราะออกมาในที่สุด
ผ่านไปสองวัน ชื่อเสียงวุ่นวายซาไปบ้าง ออมกับคิวชวนหมวย ต้น และรุ้งไปกินข้าวนอกหอ รุ้งเผลอหลุดหัวเราะกับคำบรรยายโลกของคิวซึ่งยังชอบโม้จนเพื่อนแซว
บนโต๊ะข้าว ออมพูดจริงจัง “บางที…ถ้ากูไม่กลัว ไม่คิดมาก มันอาจจะง่ายกว่านี้ก็ได้เนอะ”
คิวกดมือบนโต๊ะ “แต่ถ้าไม่มีคนทำตัวมั่นเกินเหตุอย่างกู พวกมึงก็คงไม่มีตำนานขำ ๆ ให้เล่าต่อกันหรอกน่า”
หมวยจิ้มหมูทอดส่งท้าย “แต่ถ้ามีอีก กูขอดีลใหม่ เอาขนมมาแจกชายหอบ้าง เผื่อจะดังกับเขาสักที!”
ทุกคนหัวเราะออกมาเป็นจังหวะเดียว แม้เรื่องจะวุ่นวาย แต่ทุกคนกลับรู้สึกอุ่นใจ …นี่แหละ เรื่องธรรมดาแต่บ้าบอดีดีของชาวหอ
คิวแอบฮัมเพลงในลำคอ ก่อนเอ่ยลอย ๆ “คราวหน้าถ้ามีใครอยากโดนปั่นอีก บอกกูได้นะฟรีคอนซัลท์!”
กลุ่มเพื่อนเงียบกันชั่วครู่ ก่อนจะปรบมือแซวคิวเสียงดังลั่นร้าน ออมมองออกไปนอกหน้าต่าง ยิ้มออกมาอย่างอบอุ่นใจ โลกใบเล็ก ๆ ของเขาดูยุ่งเหยิงดีขึ้นเพราะความเข้าใจผิดที่สร้างสีสันให้ชีวิตจริง … และอาจเพราะ ‘แผนป่วน’ ที่ครั้งนี้จบลงด้วยมิตรภาพแท้
