“นี่ใช่มหาวิทยาลัยที่ลงทะเบียนอยู่แน่เหรอวะ…” เสียงกรบ่นกับตัวเองขณะยืนติดป้ายชื่อผิดด้านอยู่หน้าประตูอาคารกิจกรรมนักศึกษา วันเปิดเทอมแรกของชีวิตคือสนามประลองที่เขาวางแผนไว้เรียบร้อย: ต้องหาเพื่อนใหม่ให้ได้อย่างน้อยสามคนภายในวันนี้ ถ้าทำไม่ได้ จะกลับไปนอนร้องไห้ที่หอแบบไม่ไว้หน้าใคร
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ยังไม่ทันเดินเข้าไปในอาคาร กรเห็นเด็กหนุ่มใส่เสื้อชมรมโดดเด่นกำลังเดินแจกใบปลิวอย่างคล่องแคล่ว เขาตั้งใจจะลองทัก “เอ่อ… ชมรมอะไรเหรอครับ?”
อีกฝ่ายหันมายิ้มกว้างสุดขีด “ชมรมค่ายอัศวิน! เรารับเฉพาะผู้กล้า มีใจฮึดและกล้าหาญ! สนใจจะเป็นอัศวินไหม?”
กรไม่กล้าปฏิเสธทันที เพราะกลัวเขาจะคิดว่าตัวเองไม่มีน้ำใจ จึงตอบอ้อมแอ้ม “เดี๋ยว…ขอคิดดูก่อนนะครับ เอ่อ มีเรียนมวยไทยประกอบไหม”
อีกฝ่ายชะงัก “ไม่มีครับ…แต่เรามีรับน้องด้วยนะ”
“โอ้ เดี๋ยวไว้จะมาสมัครครับ” กรว่าพลางเบี่ยงหลบ เดินงึกๆเข้าไปในอาคารโดยไม่ได้สิ่งใดติดมือมาเลยนอกจากความรู้สึกประหลาดใจปนงงงวยกับแนวคิดค่ายอัศวิน
เสียงตะโกนข้างในดังกว่าที่คิด “ขอเชิญร่วมลงชื่อเข้าชมรมซือเจ๊แห่งเกาะสมองเพี้ยน!” พร้อมกับเสียงหัวเราะตามมาเป็นระลอก กรมองไปพบผู้หญิงตัวเล็กเปรี้ยวจี๊ดกำลังถือไวท์บอร์ดที่เขียนตัวโต ๆ ว่า “ชมรมเล่นตลกกึ่งฟิสิกส์ขำขัน”
เขายืนชั่งใจ กลัวโดนขำถ้าทำอะไรพลาด กับกลัวกลับไปนั่งเหงา รู้สึกว่าเดินต่อไปขอไปแค่สมัครทิ้งไว้ก็ไม่น่าเสียหาย
“สนใจเข้าชมรมหนูไหม? ของแถมคือมุกแป้กวันละสองเม็ด!” เจ้าของชมรมยิงมุกทันที
กรหัวเราะแห้งๆ “ผม…ขอพิจารณาก่อนนะครับ เอ่อ ขอโทษนะ” แล้วผลุนผลันออกมาเจอเพื่อนร่วมหอที่ฝ่ายทะเบียนบอกไว้เมื่อวานชื่อ “เด่น” กำลังนั่งกินข้าวกล่องอยู่ริมหน้าต่างคนเดียว
“เด่นใช่มั้ย? สวัสดี เรา…กร ร่วมหอ”
เด่นเงยหน้าช้าๆ “น้ำปลามีปะ” เสียงนิ่งจนกรตกใจ
“เอ่อ ไม่มี เอางี้ไหม เดี๋ยวไปหาให้—” แต่เด่นแค่ยิ้มมุมปาก “ล้อเล่น น้ำปลาน่ะกินกับอะไรไม่รู้”
กรพยายามต่อบทสนทนา “นาย…เข้าชมรมอะไรหรอ?”
“ยังไม่รู้ จะเข้าชมรมซ่อมจักรยานดีไหม หรือไปชมรมหมากล้อม นั่งอยู่เฉย ๆ พอใจแล้ว” เด่นพูดเสียงเรียบ กรประหลาดใจกับบุคลิกแบบเรียบนิ่งของอีกฝ่าย ต่างจากตัวเองที่ใจร้อนคิดมากไปหมด
เพื่อสร้างความเนียนต่อ เขาเลยชวน “ไปเดินดูด้วยกันไหม?” เด่นหยิบข้าวกล่องไปด้วยทันทีแต่ไม่ได้ตอบรับว่ามีความตื่นเต้น
ทั้งสองเดินสำรวจบรรยากาศ มีเด็กผู้หญิงแว่นโตถือไมค์วิ่งมาถาม “ช่วยตอบแบบสำรวจความกลัวหน่อยค่ะ! กลัวงูหรือกลัวความเงียบมากกว่า?”
กรรีบตอบกลัวความเงียบทันที
เด่นตอบ “กลัวกลัว” แล้วเดินต่อ ไม่บอกว่ากลัวอะไรกันแน่
ขณะที่กำลังเดินชม นักศึกษาชายอีกคนเข้ามาทัก เด็กผมตั้งสีแปลกนามว่า “ปูน”
“นายสองคนสนใจชมรมเวิร์กช็อป AI มั้ย? ทำงานกลุ่มกันตลอด ไม่ต้องมีประสบการณ์อะไรเลย ขอให้ชอบของแปลก”
กรดีใจที่จะได้เข้าสังคม บอกว่า “ขอป้ายชื่อหน่อย ใส่เลยไหม?”
ปูนหยิบป้ายชื่อ กลับเป็นป้ายชื่อ “เพียงแพรว” แต่ดันหยิบผิด แล้วส่งให้กรแบบงง ๆ
กรใจร้อนรีบติดป้ายอย่างมั่นใจ ไม่รู้ว่านั่นเป็นชื่อผู้หญิง เดินไปโน่นนี่กับเด่น มีแต่คนในชมรมแอบหัวเราะลับหลังจนกรเริ่มรู้สึกแปลก ๆ
จู่ ๆ หญิงสาวหน้าตาจัด ใส่แว่นขอบดำวิ่งมาถามตรง ๆ “นายชื่อเพียงแพรว? หรือพี่ชายเพียงแพรว?”
กรตอบ “เปล่าครับ… ผม—” แต่ยังไม่ทันชี้แจง เพื่อน ๆ ที่อยู่รอบข้างส่งเสียงล้อเลียน “เพียงแพรว! เพียงแพรว!” เด่นดูเหมือนไม่ใส่ใจ หยิบมือถือขึ้นมาเล่นไปเรื่อย
กรเริ่มสังเกตว่าทุกคนในอาคารต่างก็เรียกชื่อตัวเองผิด ๆ บางคนเรียก “พี่แพรวมาสมัครชมรมเต้นด้วยกัน!” จู่ ๆ เขาก็ถูกลากเข้าโชว์เต้นกับกลุ่มสาว ๆ แบบไม่ได้ตั้งใจ
ตอนนี้เด่นเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ แต่ไม่เข้าร่วม เวลาดูกรถูกบีบให้เต้น ช่วงจังหวะเพลงเปลี่ยน กรแอบกระซิบ “เราว่านี่มันแปลก ๆ แล้ว”
เด่นแค่พยักหน้า “อื้อ ก็ใส่ป้ายชื่อผิดนี่”
กรเริ่มเหงื่อแตกแต่ต้องยิ้มสู้กับบทบาทใหม่ “เอาน่า ถือว่าลองอะไรใหม่ ๆ” แต่ในใจคิดว่าต้องหาวิธีเคลียร์เรื่องชื่อด้วย
จบโชว์เต้น เจ้าหน้าที่ชมรมเรียกกรและเด่นเข้ามุม “อยากสมัครชมรมเต้นกับชมรม AI พร้อมกันเลยไหม?”
กรตอบไม่ถูก “เอ่อ ขอลองปรึกษาเพื่อนก่อน”
เด่นพยักหน้าแต่พูดช้า ๆ “ฉันไม่เต้นนะ ฉันดู”
กรอยากได้เพื่อน เลยอยากให้เด่นสมัครชมรมเดียวกัน ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว คนรอบข้างแอบซุบซิบ คุยกันเรื่องเพียงแพรวกับเพื่อนชายเงียบ ๆ
ระหว่างเดินไปทางห้องน้ำ กรดันไปเข้าห้องน้ำหญิงเพราะอ่านป้ายผิด — ผลจากการใส่ป้ายชื่อผู้หญิง เมื่อนักศึกษาหญิงเจอก็ส่งสายตาประหลาด
กรรีบวิ่งออกมาหาเด่น “เออ นาย… เราว่าป้ายชื่อนี่ซวยจริง ๆ”
เด่นหรี่ตา “ป้ายชื่อไม่เคยซวย คนใส่นั่นแหละซวย”
ทันใดนั้น เด็กผู้หญิงชื่อ “แยม” สมาชิกชมรมข่าวสารมหาวิทยาลัยมาจดชื่อ “นายเพียงแพรวทำเรื่องอะไรแปลก ๆ อีกแล้วเหรอคะ?”
กรเริ่มเครียด “จริง ๆ เราชื่อกรนะ”
เธอมองอย่างไม่เชื่อ “เพียงแพรวใส่แว่นมั้ย”
กรพยายามแก้ไข เข้าไปขอป้ายชื่อคืนจากปูนแต่ปูนบอก “ชื่อจริงนายคืออะไรนะ เพียงแพรวเหรอ?” กรเกือบจะระเบิด “เราชื่อกร… เอาป้ายชื่อเราเถอะ!”
เมื่อปูนค้นกล่องพบป้ายกรของจริง กรได้ป้ายชื่อคืนมาดีใจสุดขีด กำลังจะเปลี่ยนป้าย กลับโดนชมรมตลกกึ่งฟิสิกส์โหวตให้เป็นคนเริ่มกิจกรรมประจำปี “เพียงแพรวเป็นประธานเกม!”
กรโบกมือทันที “ผมขอถอนตัว จริง ๆ เราชื่อกรนะ!”
แต่ทุกคนดันเข้าใจผิดว่าเป็นมุกหนึ่งในกิจกรรม เลยหัวเราะชื่นมื่น ไม่มีใครหยุดเล่นต่อ
สุดท้ายนายกร และเด่น ถูกดึงเข้าวงล้อมในฐานะคู่หูลึกลับ “กรกับเพียงแพรว” ในสายตาชาวมหาวิทยาลัย
ในคืนวันนั้นที่หอ กรและเด่นนั่งคุยเรื่องวุ่น ๆ ทั้งวัน
“นายตกลงได้เพื่อนกี่คน” เด่นถามนิ่ง ๆ
“ไม่รู้เลย นับไม่ถูก ทุกคนเรียกชื่อผิดกันหมด”
“แต่วันนี้นายได้เพื่อนไปหนึ่งคนแน่ ๆ” เด่นยิ้มมุมปาก
กรเงียบไปอึดใจ แล้วหัวเราะออกมา “นายก็ด้วยใช่เปล่า?”
“อื้อ ฉันไม่ได้สมัครชมรม แต่ได้เพื่อน ไม่เลว”
เช้าวันต่อมา เขาเดินไปจ่ายตลาดด้วยกัน เจอแยมกับปูนทักทาย “อ้าว เพียงแพรวมาแล้ว!”
กรยิ้มรับอย่างขำ ๆ “เอาน่า ต่อไปเรียกอะไรก็ได้ แต่เราคือ…เพื่อนกัน”
เด่นหยอก “น้ำปลามีไหม”
และระหว่างเดินกลับ ทั้งคู่หัวเราะแผ่ว ๆ พร้อมกับเพื่อนใหม่ที่พร้อมจะร่วมสร้างเรื่องวุ่นวายด้วยกันต่อไป…
