ใบพัดเรือหมุนตัดผิวน้ำ ภิญญานั่งแข็งตัวอยู่ตรงกราบเรือเล็ก ดวงตาคมขลับมองลอดม่านฝน ลมหอบกลิ่นเค็มของน้ำทะเลเก่าเข้าปอด ความว่างเปล่าของผืนน้ำในตอนเช้าทำให้เมืองลอยน้ำดูเหมือนลอยอยู่กลางห้วงเวลา เสียงนาฬิกาข้อมือสลัก ‘น้องชาย’ เจือจางในใจเธอ—ข้อความสุดท้ายจากปัท น้องชายที่หายตัวไประหว่างลงไปด้านล่าง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ถึงแล้ว พี่…ขอให้มันเป็นแค่เรื่องล้อกันนะ” เสียงของปัทก่อนลับไปยังดังก้องในหูภิญญา เธอขยับนิ้วจับสายรัดกระเป๋าข้างตัวแน่น งานประจำของเธอคือเช็คคุณภาพระบบบำบัดน้ำและขยะในเขต 4 แต่วันนี้เธอลาหยุด—เพื่อตามรอยที่น้องหายไป
เรือกระทบแพไม้เก่า เจ้าของเรือชายสูงอายุหันมามองด้วยสายตาไม่ไว้ใจ “ไปทำอะไรกันย่านนี้ รู้ไหมกฎมันเข้มขนาดไหน”
“ฉันแค่อยากตามหาคน ๆ หนึ่ง…ลูกชายฉันหายไป เมื่อสามวันก่อน” เธอแต่งเรื่อง มอบเงินเหรียญเก่าให้อย่างไม่ลังเล
เขานิ่งไปนาน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเก่า “ชีวิตใครก็สำคัญ แต่รับรองอะไรไม่ได้”
ภิญญาพยักหน้า เธอหมุนตัวขึ้นแพไม้ ไฟฟลูออเรสเซนต์หรี่ ๆ ห้อยอยู่เหนือลวดสลิง คลื่นน้ำกระเพื่อมราวปี่ดั่งใจ ภิญญามองลอดผ่านม่านฝน พลางรำพึงกับตัวเอง “ครั้งสุดท้ายแล้วที่ฉันจะมาตามแกนะปัท…” เสียงปะปนกับเสียงลมที่ราวกับหัวเราะเยาะ
กรณีคนหายในเมืองลอยน้ำไม่ใช่ของใหม่ เจ้าหน้าที่สืบค้นใจกลางเมืองเคยแค่นหัวเราะ ก่อนสบตาเธอ “น้องชายก็แค่ไปหาโชคด้านล่าง ไม่มีวันกลับ…ไม่ใช่ที่ของคนจริง”
แต่ภิญญารู้ดีว่านั่นคือคำแก้ตัวที่คนในเมืองใช้ปกปิดสิ่งที่เกิดขึ้นจริง หัวใจเธอพองโตขึ้นด้วยความหวัง ตามด้วยความกลัวและความผิด—เธอเคยให้ปัทแอบเข้าไปหาข้อมูลผิดกฎหมาย เพียงอยากรู้ว่าใครกำลังเล่นตุกติกกับน้ำใช้อุปโภคในชุมชน ผลทำให้ปัทผิดพลาดจนหายตัวไป
เสียงฝนหยุดดื้อ ๆ ทันทีที่เธอก้าวเข้าเขต 9 เขตเงียบงันสุดของเมือง บ้านแพผุ ๆ เรียงรายเหมือนซากศพที่ลอยขวางลำน้ำ คนแปลกหน้ามองข้ามไหล่มาด้วยดวงตาระแวง
“อย่าคิดจะถามหาใครนะ ถ้ายังอยากกลับไปแบบครบสามสิบสอง” เด็กสาวตัวเล็ก ๆ ผิวสีจัดเดินเข้ามากระซิบ ฟันหน้าหายไปครึ่งซี่
“ถ้าใครพาปัทไป…ฉันก็แค่จะเอาเขากลับมา” ภิญญาตอบ น้ำเสียงเบาแต่แน่วแน่
เด็กสาวหัวเราะพูดแผ่ว “ไม่มีใครกลับจากด้านล่างหรอกพี่ ใคร ๆ ก็หนีไม่รอดจากคนที่อยู่ข้างล่างจริง” เธอพูดพลางก้าวถอยหลังหายไปในความมืด ทิ้งไว้แค่กลิ่นสนิม กับเสียงน้ำหยด
ภิญญาล้วงบัตรเหล็กในกระเป๋ากางเกง—มันขูดกับนาฬิกาน้องชายจนเกิดรอย เจ้าหน้าที่หญิงคนเดียวที่ช่วยเธอได้คือสายัญ ดาวรุ่งมือสืบสวนเมืองลอยน้ำ เขี้ยวของสายัญคือข้อมูล “อย่ามาที่นี่ถ้าไม่จำเป็น” คือคำเตือนของสายัญ
แต่เธอไม่มีทางเลือก เธอส่งข้อความลับไปหาสายัญไม่กี่นาทีก่อนเรือเทียบท่า เสียงเครื่องรับสนทนาสั้น ๆ ดังมา “แพ 19 ชั้นใต้ น้ำตัน พรุ่งนี้เช้า”
การเดินทางในเมืองลอยน้ำตอนดึกมีแต่ความเสี่ยง บ้านลอยน้ำโยกเยกตามกระแสน้ำ แสงไฟสลัว ภิญญาค่อย ๆ ขยับผ่านกลุ่มวัยรุ่นที่จ้องหน้าด้วยสายตารอเหยื่อ เธอเมินและเร่งก้าวเดิน คนเหล่านั้นหัวเราะในลำคอ เสียงแว่ว “แกจะไม่ใช่คนแรกที่หาย”
แสงไฟสลัววาบ เสียงโทรทัศน์เก่า ๆ ดังแว่ว ภิญญาปีนขึ้นแพหมายเลข 19 เบื้องหน้าเธอเป็นหญิงสาวร่างสูงถือกระเป๋าเอกสารใบเล็ก ใส่ชุดกันฝนสีดำเก่า เธอกวักมือเรียก “มีคนเห็นน้องชายเธอลงไปเก็บของที่ชั้นล่าง”
สายัญไขกุญแจเหล็กบนพื้นไม้เขรอะสนิม พวกเขาก้าวลงบันไดไปใต้พื้นแพ เสียงน้ำหยดในความมืด ฟันของภิญญากระทบกันเพราะความหนาว ในซอกไม้มีเศษชิ้นส่วนเครื่องมือ คล้ายหลักฐานอะไรบางอย่าง
สายัญหยิบหนังสือเก่ามาเปิด “มันเป็นสูตรกรองน้ำสมัยแรก ๆ คนด้านล่างต้องการของเหล่านี้”
“แล้วพวกเขาอยู่รอดยังไง” ภิญญาถาม เสียงสั่นเครือแต่ไม่กล้าพูดชื่อปัท
สายัญมองเธอนิ่ง “คนอยู่ล่างสุดไม่ใช่คนในระบบ ไม่มีสิทธิ์ น้ำสะอาดกับกำลังคนคืออำนาจ”
เสียงขูดของไม้ดังขึ้นข้างหลัง ประตูชั้นล่างเปิดออก ร่างชายสูงใหญ่ในเงามืดเดินนำกลุ่มคนเงียบเข้ามา “จะมาทำอะไรที่นี่ หรือคิดจะเอาความลับบนไปแลกน้ำสะอาด” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็น
ภิญญาไม่ตอบ เธอก้าวขึ้นขวาง “ฉันแค่มาตามน้อง…ขอทางหน่อย”
ชายคนนั้นเหยียดยิ้ม น้ำตาฟ่องฟูกลบหน้าต่าง “ลองไปดูที่ท้ายแพ นายจะได้รู้ว่าข้างหลังกลับมาไม่ได้” เขาชี้ไปทางมืด
สายัญส่งสัญญาณลับ กระชับกระเป๋าเอกสารก่อนนำภิญญาไป ตามกลิ่นน้ำกร่อยและสนิม พวกเขาพลัดหลงในห้องมืดที่ไร้หน้าต่าง เจอเพียงเสื้อเก่าเปื้อนเลือดของปัท เศษผ้าถูกขยี้เหมือนลบรอยผิด
ภิญญาหอบหายใจ “ยังไงเขาก็ยังไม่ตายใช่มั้ย”
สายัญหลบตา “ถ้าตายจะไม่มีใครกล้าทิ้งของในนี้ไว้แบบเดิม”
เสียงเท้าเหยียบไม้ลั่นหลังกระดาน คนลึกลับค่อย ๆ ปรากฏตัว “อย่าเอาความจริงมาทำลายที่นี่ ไม่มีใครยอมให้ระบบแตะต้องล่างสุดพวกเรา” เขาเดินเข้ามาใกล้จนเห็นสีหน้า—รอยแผลไฟไหม้บนเนื้อใบหน้าขวา ฝังรอยคำสาปของเมืองลอยน้ำ
ภิญญาเอ่ยช้า ๆ “ฉันไม่ได้เป็นศัตรู…ฉันแค่จะเอาน้องกลับ”
ชายลึกลับถอนหายใจพลางเท้าแขนกับผนังไม้ “มีคนเห็นเขาถูกลากออกไปสู่ถังบำบัด ชายฉกรรจ์สองสามคนต้องการให้เขาจ่ายในสิ่งที่ไม่ควรไปยุ่ง”
เสียงใจเต้นของภิญญาระรัว เธอหันไปสบตาสายัญ สายตานั้นบอกไม่ได้อะไรนอกจากความเหน็ดเหนื่อย “คุณจะไปกับฉันไหม”
สายัญกัดปาก ยื่นกระเป๋าเอกสาร “นี่คือรายชื่อกลุ่มล่างลับสุด บางคนอาจช่วยได้…แต่ระวัง ใคร ๆ ก็หิว”
การเดินทางไปถังบำบัดต้องลอบเรือเล็กผ่านคลองมืดกะทันหัน หัวใจภิญญาเต้นหนักระหว่างแทรกตัวใต้ตาข่ายเหล็ก พยายามหลบการตรวจตราของยาม พวกเขาเดินผ่านถนนแคบ ๆ ริมท่อส่งน้ำ ชายสูงใหญ่คนนั้นเดินนำโดยไม่พูดอะไรอีก
เสียงน้ำหยดจากท่อสนิมดังไม่ขาด ภิญญานึกถึงคืนวันเก่ากับปัท ภาพเด็กชายหน้าตาดื้อดึงหัวเราะไล่จับปลายบ้านแพ เรื่องราวเดิม ๆ ฉายซ้อนในใจเธอพร้อมกับคำถาม “ควรปล่อยหรือควรตามหา…”
เมื่อถึงถังบำบัด แสงไฟหม่นส่องผ่านเหล็กฉีก กลุ่มผู้ชายตัวใหญ่ยืนเฝ้าประตู เขาหรี่ตา “มีธุระอะไรในถิ่นเรา”
“จะมารับคนคืน” ชายลึกลับพูดแทน เสียงเหนื่อยและแข็ง
ชายผู้เฝ้าเพียงหัวเราะเยาะ “ไม่แจกคนฟรี ๆ ที่นี่—ต้องจ่าย” เขายกซองขาวโยนลงพื้น “ข้อมูล นักสืบ หรือชีวิต ใครจะเลือก”
สายัญลังเล ก่อนยื่นเอกสารลับให้กลุ่มนั้น พวกเขากระชากมันไปหน้าอ่านอย่างสนใจ หนึ่งในนั้นกระซิบ “เพราะคนของแกสอดรู้สอดเห็นไปเอง อย่าโทษใครเลย”
เสียงโซ่เหล็กถูกปลดออก ประตูถังบำบัดขยับออกช้า ๆ กลิ่นคลุ้งของน้ำเน่าลอยฟุ้ง เงาร่างนึงค่อย ๆ เดินออกมา—ผิวพรรณซีดขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยขีด—ปัท
ภิญญาค่อย ๆ เดินเข้าหาน้องชาย ดวงตาเบิกโพลง เธอยื่นมือสั่นเทาไปจับแขน “ปัท…”
ปัทก้มหน้าหนี เสียงกระซิบแผ่ว “พี่กลับเถอะ เขาไม่ให้ฉันออกไปจากที่นี่หรอก”
ภิญญาสะอื้น หันหาสายัญ กระเป๋าเอกสารหายไปแล้ว เธอขนลุกเมื่อชายลึกลับกระซิบ “แกได้สิ่งที่อยากได้แล้ว ออกไปซะ”
แต่ปัทหันมาจ้องตาเธอด้วยแววตาแตกหัก “ฉันผิดเอง…พี่ไม่น่าต้องเสี่ยง”
สายัญลอบกระซิบ “ออกไปก่อน พรุ่งนี้เช้าเราจะแก้แผนใหม่”
เช้าใหม่บนเมืองลอยน้ำทาบทาด้วยแดดกรุ่น ภิญญานั่งนิ่ง มองนาฬิกาเก่าบนข้อมือ ตัดสินใจ “จะแลกทุกอย่างให้ได้ชีวิตน้องคืน” เธอเอาเงินเก็บเก่าไปยื่นให้ชายลึกลับและตกลงอยู่ในข้อตกลงสกปรกของกลุ่มล่างสุด
เธอค้นข้อมูลท่อน้ำโบราณ จุดเก็บน้ำลับ เริ่มส่งเบาะแสให้สายัญ เบาะแสเหล่านั้นกระทบโครงสร้างอำนาจของเมืองลอยน้ำ สถานะของเธอเริ่มถูกไล่ล่า ข่าวลือการทรยศแพร่สะพัด
ปัทช่วยงานในถังบำบัดทุกวัน แต่สุขภาพเขาย่ำแย่ลง ภิญญาต่อรองกับกลุ่มใต้ดินเพื่อแลกกับข้อมูลที่ตรงกับความลับที่เจ็บปวด—เมืองทั้งเมืองเก็บน้ำสะอาดไว้ให้ชนชั้นปกครองเท่านั้น เธอตัดสินใจเปลี่ยนข้าง เสียงเธอต่อรองในความมืดกับหัวหน้ากลุ่มใต้ดิน “ฉันให้สิทธิคนล่างสุดเข้าถึงน้ำ ถ้ายอมปล่อยน้องชายฉัน”
ชายลึกลับมองตรง “นี่คืออำนาจของนาย…อย่าหักหลังฉัน” เขายื่นมือมาสัมผัสไหล่ภิญญา เธอจำนนจำต้องรับข้อตกลง แต่สายัญเตือนผ่านข้อความ “ถ้าเจ้าหน้าที่รู้ นายจะไม่เหลืออะไร”
คืนหนึ่ง เสียงระเบิดดังข้ามคลอง น้ำเน่าไหลทะลักออกจากท่อ ภิญญารีบวิ่งไปถึงห้องน้ำกลางแพ เจอปัทนั่งหายใจรวยริน เธอกอดน้องไว้แน่น นำตัวขึ้นเรือ ก้มลงกระซิบ “พี่ขอโทษที่ปล่อยแกไว้ตรงนี้”
ปัทยิ้มอย่างเศร้า ๆ “ชีวิตคนมันไม่เท่ากันจริง ๆ ใช่ไหมพี่”
สายัญโผล่ออกมาพร้อมเรือฉุกเฉิน เธอนำทั้งสองข้ามคลอง ส่งขึ้นเขตเมืองใหม่ ภิญญาเปิดประตูรับแสงไม้แรกในรอบหลายวัน น้ำตาม้วนเต็มขอบตา เธอหันไปมองเมืองลอยน้ำเป็นครั้งสุดท้าย กระซิบกับตัวเอง “ขอโทษ…”
เสียงเรือเครื่องยนต์ใหม่เร่งเครื่อง แล่นเข้าสู่แสงอรุณ ภิญญากุมมือน้องแน่น พร้อมเผชิญกับอนาคตอันไม่แน่นอน ภายใต้ดวงตะวันที่ค่อย ๆ ส่องแสงสุดท้ายเหนือเมืองที่เต็มไปด้วยความลับและบาดแผล
