เสียงรถเมล์เก่าดังแว่วท่ามกลางถนนที่เปียกชื้นหลังฝนซา หน้ามหาวิทยาลัยแถวลาดพร้าว ผู้คนเดินขวักไขว่อย่างรีบเร่ง มินตรากำลังยืนหลบอยู่ใต้ต้นหูกวาง เธอสะพายเป้ขาดๆ ใบเก่าที่ข้างในมีร่ม แต่แปลกที่เลือกจะไม่กาง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา วางสายแล้วถอนหายใจ มองไปไกลเหมือนรอใครบางคนอยู่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ด้านข้าง ภาณุในเสื้อฟุตบอลตัวเก่งวิ่งปาดฝนมา หน้าเปื้อนน้ำฝนและรอยยิ้มแบบคนเพิ่งขี่จักรยานมาตลอดซอย “ขอโทษทีติดซ้อมบอลอีกแล้ว” เขาวางเป้ข้างมินตรา กลิ่นตัวเปียกฝนลอยฟุ้ง เธอวางหน้าเฉยแต่ยิ้มมุมปาก
“ฉันรอนานจนเกือบคิดจะกลับ” เสียงของเธอฟังเหนื่อย ๆ ความจริงแค่รู้ว่าเขามาก็ดีใจจนไม่กล้าแสดงออก
ภาณุหันมายิ้มยียวน “แต่ก็ยังรออยู่ดีใช่ไหมล่ะ มีอะไรสำคัญต้องเล่าแน่เลย ถึงควงมากินหมูจุ่มหน้ามอ”
เธอเห็นเขาเดินใกล้จนเกือบชน เขาสะกิดแขนตรงที่ร่มหล่นมา เธอรีบปัดขาโต๊ะออกเบา ๆ ไม่ให้เขาเห็นรูปถ่ายเก่า ๆ ที่ล่วงจากกระเป๋า
ทั้งสองคนเดินเข้าร้านหมูจุ่มเล็ก ๆ ฝนข้างนอกยังตกพรำ ๆ คนในร้านหัวเราะคุยเสียงดัง ต้มหมูจุ่มควันลอยขึ้นมาท่วมโต๊ะ มินตราเอื้อมผ่านถ้วยน้ำจิ้มด้วยมือที่สั่นน้อย ๆ ภาณุไม่พูดถึงเรื่องซ้อมอีก เจาะจงถามเธอเรื่องค่ายละครที่เพิ่งจบ
“บทที่เธอเขียนปีนี้ดีมากเลยนะ” เขาตักเต้าหู้ใส่ถ้วยเธอ “มีตอนหนึ่ง… เหมือนจะสื่ออะไรบางอย่าง”
มินตราเงียบลง อมยิ้มแต่หันหน้าหนี “บังเอิญเฉย ๆ ฉันก็แค่เขียนเรื่องที่อยากลืม”
“เวลาเธอเศร้าแปลก ๆ แบบนี้ ฉันไม่รู้จะทำตัวยังไงเลย” ภาณุสบตาเธอชั่ววูบแล้วหลบสายตา เสียงฝนภายนอกกดบรรยากาศไว้ชั่วขณะ
ทั้งคู่กินไปหัวเราะไป มินตราหัวเราะเสียงดังเกินปกติ เมื่อกลั้นหัวเราะไม่ได้ก็เอามือปิดปาก ภาณุสังเกตเห็นท่าทีนี้ทุกครั้งแต่ไม่เคยพูดออกมา
หลังร้านเงียบลง ฝนหายไปแล้ว ภาณุตั้งใจจะเดินไปส่งเธอที่หอ “รู้ป่ะ หลายครั้งแล้วที่เจอเธอร้องไห้ในห้องสมุด” เสียงเขาติดเล่นแต่เซ็นต์อาการจริงจัง
มินตราหยุด ทุกอย่างเงียบไปชั่วครู่ “ฉันไม่ได้ร้องไห้ แค่เผลอคิดมากเฉย ๆ คนเรามันมีกำแพงของตัวเองปะวะ” เธอยักไหล่ ภาณุใช้มือแตะไหล่เธอเบา ๆ ไม่พูดอะไรเพิ่ม
ทั้งสองเดินเงียบจนน้ำค้างไหลริมทาง สายลมเย็น ผ้าคลุมในมือมินตราดูเก่า ๆ ภาณุเงียบผิดปกติ
“ทำไมช่วงนี้ดูห่าง ๆ กันไปวะ” เขาถามค่อย ๆ “หรือเราต่างก็มีอะไรที่ไม่กล้าพูด”
มินตรามองฟ้าสีเทา ริมฝีปากเบี้ยว ๆ กำลังจะตอบ แต่เปลี่ยนใจ “ไม่รู้สิ อาจเพราะเราไม่ได้เป็นเพื่อนแต่แรก”
คำพูดนี้ลอยอ้อมในอากาศ ภาณุรีบปฏิเสธ “เพี้ยนแล้ว ปกติไม่คิดมากนี่”
“เฮ้ย… ฉันก็มีจุดที่กลัวผิดเหมือนกันนะ” เธอหัวเราะเบา ๆ และต่อด้วยความเงียบ
เมื่อถึงหน้าหอ ภาณุชะงัก ยืนลูบมือกับกางเกง ตัดสินใจว่า “มีอะไรก็บอกได้ตลอดนะ ฉันไม่มีวันโกรธเธอหรอก”
มินตราถอนใจ เงียบอยู่นานจนเกือบรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ “ขอบใจ…เดี๋ยวเจอกัน”
หลังจากวันนั้น ทั้งคู่ห่างกันอย่างไม่มีเหตุผลที่อธิบายได้ สนามบอลตอนเย็น ภาณุเตะบอลให้ออกนอกขอบสนามบ่อยขึ้น ยกมือท้าวเอวหายใจเหนื่อย มองคนรอบข้างแต่จิตใจเหมือนไม่อยู่ที่นี่ กลุ่มเพื่อนล้อว่าแอบมีปัญหากับสาว เขาเพียงแต่ยิ้มจาง ๆ แล้วไม่พูด
มินตรานั่งในห้องสมุด เขียนบทละครเรื่องใหม่ ไม่มีกำลังใจจะเขียนอะไรต่อ พยายามอ่านหนังสือแต่สายตาเอาแต่มองออกไปข้างนอก เธอไม่กล้าเดินไปหาภาณุก่อน ใจหนึ่งอยากถามความรู้สึก แต่อีกใจกลับกลัวคำตอบ
แต่ละวันผ่านช้า ๆ เหมือนทุกอย่างหยุดค้างไว้ เพื่อนสนิทต่างเริ่มถาม มินตราได้แต่ตอบว่า “ไม่มีอะไร”
จนคืนหนึ่ง มหาวิทยาลัยจัดงานค่ายอำลาหน้าลานกิจกรรม ภาณุมานั่งข้างกลุ่มเพื่อนไม่ไกลจากวงกีต้าร์ เสียงเพลงดังชวนให้นึกถึงวันที่เจอกันครั้งแรก มินตรากำลังเล่นกับเพื่อนผู้หญิงอีกกลุ่ม หัวเราะเสียงใสแว่วเข้าหูเขา
ภาณุลุกออกไปเดินคนเดียว เธอเหลือบมาเห็นจึงเดินตามออกไป ทั้งคู่หยุดใต้ต้นไม้ใหญ่ ฝนตั้งเค้าเปาะ ๆ อีกครั้ง
เธอเพียงยิ้มเฝื่อน ๆ “คิดถึงตอนนั้น ที่เรายังกินหมูจุ่มกันตลอด”
“ตอนนี้ก็ไปกินได้ ฉันว่าง เหงาด้วย” เสียงเขาอ้อมแอ้ม ไม่มองหน้าเธอ
เสียงเพลงยังดังไกล ๆ ทั้งสองนั่งเงียบพักหนึ่ง ก่อนมินตราถามตรงแบบกะทันหัน “ภาณุ… ถ้ามีบางเรื่องที่ฉันกลัวจะเสียแกไป…จะทำยังไงดี”
ภาณุลูบมือกับกางเกง แววตาสั่นคลอน “ถ้าไม่บอก ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”
ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ แล้วต่างฝ่ายต่างเงียบไป ราวกับรู้ว่ายังไม่พร้อมพูดถึงสิ่งที่อยู่ในใจ
ช่วงสอบปลายภาค ทั้งสองต่างไม่เจอหน้ากันเลย มีแค่ข้อความว่า “อ่านหนังสือเหนื่อยไหม” กับ “สู้ ๆ นะ” ทุกครั้งที่อีกฝ่ายอ่านข้อความก็ลังเลจะตอบกลับว่ายังคิดถึง
หลังสอบเสร็จ วันปิดเทอมแรก ภาณุพยายามชวนเธอไปเที่ยวต่างจังหวัด กลุ่มเพื่อนรวมตัวแต่มินตราอ้างติดงาน เธอเลือกที่จะอยู่ในกรุงเทพฯ เพียงลำพัง ภาณุโทรมาหลายครั้งแล้วแทบไม่ได้รับสาย
คืนฝนตกหนัก มินตรานั่งกอดเข่าดูละครเวทีที่ตัวเองเคยเขียน ร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอส่งข้อความไปหาภาณุ “คิดถึงวันนั้น” เขาไม่อ่าน เธอรู้สึกเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังจางหายไปทีละน้อย ๆ
วันหนึ่งขณะนั่งรถไฟฟ้า มินตราเห็นภาณุโพสต์ภาพกับเพื่อนผู้หญิงในค่าย เธอเผลอกำมือถือแน่น เห็นแววตาความหึงหวงตัวเองก็ยิ่งอึดอัด เธอรีบปิดมือถือพร้อมกับถอนหายใจยาว
ในวันรับน้องใหม่ปีถัดมา มินตรากลับมาคุมงานละครของมหาวิทยาลัย เธอกำลังดูท่าทางรุ่นน้องเล่นบทที่ตัวเองเขียน แต่ใจลอยออกไปไกล ภาณุยืนอยู่ใกล้ ๆ ในชุดซ้อมบอล ทั้งสองสบตากันชั่วครู่
“ไม่เจอกันนานเลย” เสียงเขาเบา ๆ และเจื่อน ๆ
“อืม…งานยุ่งนิดหน่อย ปีกว่าละเนอะ” เธอยิ้มบาง ๆ
“ตอนนี้เธอสบายดีใช่ไหม” เขาถาม พลางเขยิบใกล้
เธอเงียบ ทำท่าจะพูดแต่ชะงัก แล้วเพียงตอบ “ก็…โอเคมั้ง”
อีกหลายวันต่อมา ทั้งสองค่อย ๆ สนิทกันอีกครั้งทีละน้อย พูดคุยในไลน์บ้าง นั่งกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนเดิม แต่มักมีช่องว่างของคำถามในใจซ่อนอยู่
มินตราเริ่มกลับมาทำเวทีละคร ชั้นปีสุดท้าย เธอเลือกเขียนบทที่แตกต่างจากเดิม ตัวละครหลักมีความกลัวที่จะเปิดใจเหมือนเธอ ภาณุมานั่งฟังซ้อมทุกวัน เงียบแต่สายตาติดตาม
วันหนึ่งหลังการซ้อม เธอเดินออกจากหอประชุม เห็นภาณุนั่งดื่มน้ำข้างสนาม เธอเดินไปนั่งข้าง ๆ เงียบ ๆ
“เธอกลัวอะไรที่สุด?” ภาณุถามเสียงจริงจัง
มินตราคิดนาน “กลัวเสียของสำคัญที่สุดไป…โดยที่ยังไม่ได้บอกว่ารู้สึกยังไง”
“รู้ไหม ฉันเองก็เหมือนกัน” ภาณุเอามือกดหญ้า คำพูดออกมาอย่างยากเย็น
ในช่วงเวลานั้น ทั้งสองนิ่ง มีเพียงสายลมพัดผ่าน เหมือนไม่มีคำใดที่ต้องอธิบายไปมากกว่านั้น
ช่วงปลายเทอม ทั้งคู่มีปัญหาเรื่องเรียน ภาณุต้องตัดสินใจรับทุนไปต่างประเทศหนึ่งปี มินตรารู้ข่าวจากเพื่อน กล้องวงจรปฏิกิริยาของเธอถ่ายทอดความตกใจ เธอไม่กล้าถามเขาตรง ๆ จนวันที่เขาเดินมาหาเอง
“ฉันต้องรับทุน…เพราะโอกาสมันมีไม่บ่อย” ภาณุพูดเบา ๆ “แต่ฉันกลัวกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว ถ้าทิ้งเธอไว้ข้างหลัง”
มินตราพยายามกลั้นน้ำตา เดินหนีไปหน้าตึก ไม่พูดอะไร ภาณุเดินตามมาแล้วหยุด มือกำหมัดข้างตัว “อยากบอกว่าฉันไม่ได้แค่เห็นเธอเป็นเพื่อน แต่ถ้าพูดออกมาตอนนี้…จะทำให้ทุกอย่างพังไหม?”
มินตราเงยหน้ามอง “ฉัน…ก็ไม่เห็นนายเป็นแค่เพื่อนมาตั้งนานแล้ว” ทั้งคู่หัวเราะกลั้วน้ำตา ก่อนจะยืนนิ่งอยู่นาน
“ถ้าอีกปีหนึ่ง ฉันยังรู้สึกเหมือนเดิม แล้วเธอยังรออยู่ ตกลงไหม?” ภาณุพูดเบา ๆ
มินตราพยักหน้า น้ำตาคลอ “แต่ห้ามลืมกันนะ”
เวลาผ่านไปจนครบปี การติดต่อกันเงียบไปเป็นช่วง ๆ ทั้งสองมีช่วงลังเล ระแวง มีคนใหม่ ๆ เข้ามาแต่ไม่มีใครเหมือนกัน วันรับปริญญา ภาณุกลับมาในชุดสูทสีเข้ม ท่ามกลางฝนพรำ มินตราอยู่ในชุดครุย วิ่งฝ่าฝนเข้าสู่อ้อมแขนเขา ทั้งคู่หัวเราะ ท่ามกลางคำของแต่ละคนที่ไม่มีใครพูดถึงอดีตอีก
“วันนี้ฉันกล้าบอกเธอแล้วนะ” ภาณุพูดเบา ๆ
มินตรายิ้มจาง ๆ หัวเราะ “แต่ฉันรู้ตั้งนานแล้วล่ะ”
ทั้งสองไม่พูดอะไรอีก แค่ยืนนิ่งในฝนมือประสานกัน อยู่อย่างเข้าใจ แม้ไม่ต้องพูดว่ายังไงความสัมพันธ์ก็ไม่มีวันเหมือนเดิมอีก—แต่ก็ไม่ได้กลัวอีกต่อไป
