ณ บ้านหลังใหญ่ท่ามกลางเมืองใหญ่ บรรยากาศที่อบอุ่นกลับถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบเหงา รสชาติของความรักที่เคยเย้ายวนใจกลับถูกแทนที่ด้วยความหม่นหมองอันยาวนาน จูน สาวน้อยวัยยี่สิบต้นๆ ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น ดูเหมือนว่าทุกอย่างในบ้านนี้จะเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความทรงจำที่เธอไม่สามารถลบเลือนความเจ็บปวดนั้นได้ แม้แต่ลมเบาๆ ที่พัดเข้ามา ยังไม่สามารถพัดพาความเศร้าออกไปได้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ถึงเวลาแล้วสินะ” จูนพูดกับตัวเอง หัวใจเต้นแรง สะกดจิตตัวเองให้กล้าหาญ และเธอรู้ว่าต้องกลับไปหาพ่อ หลังจากที่ห่างเหินกันมาหลายปี ปัญหาที่เกิดขึ้นในครอบครัว ทำให้ความรักและความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกสาวแตกหักไปแล้ว
เมื่อเธอมาถึงบ้านของพ่อ บรรยากาศรอบตัวมันเปลี่ยนไป ทุกสิ่งที่เธอคุ้นเคยกลับดูแตกต่าง เหมือนกับแค่เข้ามาอยู่ในโลกที่เปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะเมื่อได้พบกับพ่อผู้เป็นที่รัก ร่างสูงใหญ่ของเขาที่ยืนอยู่ในครัวทำให้หัวใจของจูนเต้นแรงขึ้น แต่จูนก็รู้ว่าเขายังคงรู้สึกโกรธเคืองอยู่
“ทำไมไม่ติดต่อได้เลย” เสียงของพ่ออย่างไม่พอใจ ดังขึ้น ทำให้จูนสะดุ้ง ชัดเจนว่าแต่ละคำแตกเป็นเสี่ยงๆ เนื่องจากความเครียดและความผิดหวัง จากที่ชายคนนี้เป็นฮีโร่ในความทรงจำของเธอมาตลอด ตอนนี้เขาเป็นคนที่เจ็บปวดเหลือเกิน
“พ่อ…” จูนเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาเริ่มซึมเข้าตา เธอรู้ดีว่ายิ่งเธอพูดมากเท่าไหร่ ความเย็นชาของพ่อก็ยิ่งทวีขึ้น เธอเอาแค่ความกล้ามาเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดนี้
“ลาออกจากบริษัท ฟังไม่เข้าใจหรือไง” ความหงุดหงิดของพ่อทำให้บรรยากาศตึงเครียด เมื่อเขาพูดถูกความจริง แต่จูนไม่ต้องการจะยอมแพ้ เธอเม้มปากแน่น “ผมก็มีเหตุผลที่ต้องทำเช่นนั้น พ่อควรเข้าใจ”
คืนนั้น จูนไม่สามารถนอนหลับได้ หน้าต่างที่เปิดเผยให้แสงจันทร์ส่องเข้ามาทำให้เธอเชื่อมต่อกับอดีต ในห้วงแห่งความคิด จูนกลับไปเมื่อครั้งเป็นเด็กเล็ก ที่พ่อเคยอ่านนิทานให้ฟัง เสียงหัวเราะของเขายังดังก้องอยู่ในหัวใจ ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะดูแย่ แต่เธอรู้ว่าเธอต้องสู้เพื่อความรักที่เคยมีคงอยู่
หลังจากนั้นหลายวัน จูนพยายามสร้างความสัมพันธ์ใหม่ด้วยการเข้าไปอยู่ในชีวิตของพ่อ เธอจัดบ้านให้สะอาดโมเดิร์นมากขึ้น สร้างบรรยากาศการทำอาหารร่วมกัน และที่สำคัญที่สุดคือการเปิดใจด้วยการพูดคุยกัน การที่จะให้เขาเข้าใจและไม่โกรธที่เธอออกจากบริษัท
อย่างไรก็ตาม ระหว่างที่ทั้งสองสร้างความสัมพันธ์ใหม่ พวกเขากลับพบเจอว่าปัญหาในครอบครัวยังไม่หมดไป พิธีกรรมการทำงานร่วมกันในครอบครัวกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและใจร้อน เจอควันจากเตาแก๊ส เหมือนเป็นสัญญาณบอกว่าความคิดที่อัดอั้นในใจยังมีอยู่
“น้ำตาลไม่ถูกปริมาณนะ ทำไมทำไม่ได้กัน”“พ่อทำไมไม่เคยฟัง” คำพูดที่ฟังดูเหมือนจะทะเลาะกัน เรื่องเล็กๆ ก็ถูกตัดสินใจง่ายดาย แต่สามารถจะสร้างความรู้สึกบาดเจ็บให้กันได้มากมาย จนกระทั่งวันที่ทุกอย่างออกไป
มีค่ำคืนหนึ่งที่พ่อกลับบ้านในสภาพเมา สร้างบาดแผลแน่นหนักขนาดใหญ่ที่จูนไม่สามารถลืม หลายอย่างถูกชี้ให้เห็นชัดเจนว่าพวกเขาขาดการสื่อสารที่ถูกต้อง เขาโกรธและไม่พอใจ विमाहरणหนุ่มสาวที่โหดเหี้ยมกับพ่อ เธอทำร้ายโดยไม่ได้ตั้งใจ แม้จะไม่ออกมาเป็นคำพูดแต่ความรู้สึกนี้กลับคืนกลับไป
ความกล้าหาญที่จะกลับมากลับมาอีกครั้งในเช้าของวันหนึ่ง จูนจึงตัดสินใจที่จะไปบทเพลงที่พ่อเคยสอนให้ร้องร่วมกันตั้งแต่สมัยเด็ก ถึงเวลาทำให้พ่อฟื้นคืนความเป็นครอบครัวแล้ว ฉากร้องเพลงเกิดขึ้นที่ห้องกวดวิชาเก่าแก่อันหมายท้อง ถึงบรรยากาศที่ซ่อนอยู่ในเสียงน้ำตารวมกับเสียงหัวเราะ เธออาจจะพบพ่อผู้มีมนต์เสน่ห์หลังจากการสูญเสียและความผิดพลาดที่อัดอยู่ในใจอย่างมากมาย
ความรักระหว่างพ่อกับลูกเริ่มฟื้นคืนกลับมาอีกครั้ง มันสร้างความอบอุ่นซึ่งกันและกันแต่ก็ยังมีความเปราะบาง หนึ่งเดือนผ่านไป พวกเขายังคงทำกิจกรรมร่วมกันเพื่อความสุข เผชิญหน้าอย่างแท้จริง และการทำอาหารร่วมกันในบ้านก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
เมื่อถึงวันแห่งการเรียนจบ มันเป็นช่วงเวลาที่ทั้งสองต้องรับรู้ถึงความสำเร็จ และความสำคัญของการอยู่ด้วยกันในจิตใจ พวกเขายืนดูการแสดงของนักเรียนที่จูนเคยถูกทิ้งเมื่อเข้าไปอยู่ในโลกแห่งการทำงาน
ในขณะเดียวกันที่เสียงเพลงดังขึ้นไปในสถานที่ ชั้นลอยของบ้านถูกอัดแน่นด้วยแสงสีที่เปล่งประกาย จูนและพ่อได้พูดคุยกันอย่างเปิดเผยแตกต่างจากครั้งแรกที่อยู่ใกล้กัน ถึงอาเย็นสบายที่ผ่านไป สมัครสมานกันได้เพียงเป็นแค่การเริ่มต้นใหม่ของความรักที่อบอุ่น
และในที่สุดจบลงด้วยบทเพลงที่ทุกคนรอคอย มันเป็นเหมือนการยืนยันว่าความรักในครอบครัวตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็นเรื่องที่คุ้มค่า พวกเขาก็ยังคงอยู่ด้วยกัน เก็บเกี่ยวความรักในทุกช่วงของชีวิต ความสุขเป็นสิ่งที่แท้จริงในหมู่คนที่เดินร่วมกันในเส้นทางสู่อนาคตอันสดใส
