ฟ้ากรุงเทพฯ สดใสในวันฝนพรำ ตึกแถวข้างถนนชุ่มด้วยกลิ่นดินที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยละอองฝน เช้าวันนี้งานของภูผาเริ่มต้นเหมือนทุกวัน เขาสะพายเป้ลายเรียบ เดินช้า ๆ เลาะไปตามทางเดินที่มีพุ่มไม้รก ๆ ในสวนข้างสำนักงาน แว่วเสียงฝนกระทบพื้นทางเดินหิน—เสียงนี้กลายเป็นเพื่อนคู่ใจของเขาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ขณะที่กำลังจะก้าวขึ้นบันไดออฟฟิศ เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่งพยายามวิ่งหลบฝน เธอสวมเสื้อกันฝนสีชมพู ซีด ๆ ที่ขาดตรงแขน พอลื่นเท้า ร่างของเธอเสี่ยงจะล้ม—แต่ยังทันคว้ามือจับราวบันไดไว้ แม้ท่าทางจะเปิ่นแต่ใบหน้ายังเจือรอยยิ้มขวยเขิน
“โอ๊ย…ขอโทษค่ะ พอดีวิ่งเร็วไปหน่อย” พิมพ์ภัสเอ่ยพลางปัดเศษใบไม้ที่ติดมากับเสื้อกันฝน
ภูผาควักร่มที่บิดเบี้ยวแทบเปิดไม่ได้จากเป้ แล้วยื่นให้เธอโดยไม่พูดอะไร ความเงียบแทรกตรงกลางก่อนที่พิมพ์ภัสจะรับร่มพลางหัวเราะขำ ๆ กับความเก่าเพื่อของร่ม
“ร่มพี่นี่เก๋าดีค่ะ เดี๋ยวใช้คืนแน่ ๆ ค่ะ” เธอมองเขาด้วยแววตาเป็นมิตร แต่ภูผาแค่ยิ้มบาง ๆ ตอบแล้วก้มเดินขึ้นออฟฟิศ
เสียงหัวเราะระหว่างฝนพรำในเช้าวันแรก กลายเป็นจุดเริ่มต้นอะไรบางอย่างที่ทั้งคู่ไม่ทันสังเกต
ถึงโต๊ะทำงาน ภูผาสวมเฮดโฟน หลบสายตาเพื่อนร่วมงานเกือบทุกคน เขาไม่ชอบให้คนถามถึงเรื่องส่วนตัว แต่เช้านี้กลับได้ยินเสียงหัวเราะข้างโต๊ะ—พิมพ์ภัสนั่งลงที่แผนก HR ใหม่ ตรงข้ามกับเขาพอดี
“พี่…คือที่นั่งว่างนี้ นั่งได้ใช่มั้ยคะ?” เธอยื่นใบหน้ามาถามเสียงเบา
ภูผาสูดลมหายใจเข้า ก่อนตอบแบบขรึม ๆ “เชิญครับ มันว่างอยู่แล้ว”
พิมพ์ภัสยิ้มหวานให้ แล้วเริ่มหยิบของออกจากกระเป๋า ถามโน่นถามนี่เรื่องออฟฟิศ เธอดูเหมือนเด็กฝึกงานมากกว่าพนักงานอายุใกล้เคียงกับเขา
ภูผาตอบแบบขอไปทีบ้าง เงียบไปเป็นพัก ๆ บางครั้งเขาทำเป็นไม่สนใจ แต่ก็แอบมองเธอเป็นระยะ
เธอหัวเราะกับมุกแปลก ๆ ที่ตัวเองเล่น พยายามหาทางให้ภูผาตอบ แต่เขาก็แค่หัวเราะในลำคอแบบแผ่วเบา พิมพ์ภัสไม่ได้หยุดพยายาม—เธอค่อย ๆ เข้ามาในโลกของเขาโดยไม่รู้ตัว
ช่วงพักเที่ยง พิมพ์ภัสเดินตามเขาออกไปซื้อน้ำ เธอเดินข้างเขาอย่างเป็นกันเองจนเขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
“พี่ภู…กินข้าวที่ไหนบ่อยสุด?” พิมพ์ภัสถามขณะรอข้ามถนน
เขามองหน้าเธอสั้น ๆ ก่อนตอบ “ร้านข้าวแกงท้ายซอย”
“ไปด้วยได้มั้ยคะ? เพิ่งย้ายมา ยังไม่รู้ทางเลย” เธอยิ้มใส ๆ คำขอเรียบง่าย แต่มีอะไรที่ทำให้เขายากจะปฏิเสธ
ร้านข้าวแกงบ่ายวันนั้น อากาศชื้นแต่บรรยากาศเย็นลง พิมพ์ภัสนั่งตรงข้ามภูผา พยายามชวนคุยเรื่องอาหาร เขาตอบบ้างเงียบบ้าง
“พี่มีเมนูโปรดไหมคะ?”
ภูผามองแล้วเว้นจังหวะ “อะไรก็ได้ที่ไม่หวานเกินไป”
พิมพ์ภัสหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดเสียงแผ่ว “หนูชอบกินหวานมาก บางทีหวานจนตัวเองยังว่ามันเลี่ยน” เธอหัวเราะกับตัวเองอีกครั้ง
สายฝนพรำโปรยอีกครั้งขากลับบริษัท พิมพ์ภัสกลับเป็นฝ่ายยื่นร่มที่เขาให้แต่เช้าให้เขายืมคืน
“วันนี้ให้พี่ใช้คืนบ้างค่ะ ฝนมาอีกแล้ว” เธอว่าพร้อมยิ้มขี้เล่น
ภูผารับร่มมาแบบเงียบ ๆ แต่สีหน้าหายแข็งกระด้างลงเล็กน้อย
หลังเลิกงาน ภูผาเดินออกมาเจอพิมพ์ภัสนั่งรอฝนซาใต้หลังคา เธอหมุนร่มวน ๆ บนพื้นเหมือนเด็ก ๆ สายตาจดจ้องรอยน้ำที่หยดลงมา
“ไปพร้อมกันไหม เดี๋ยวพี่ส่งขึ้นรถเมล์” เขาชวนโดยไม่สบตา
เธอเงยขึ้นมาสบตา สายตาอ่อนโยนแต่มีอะไรซ่อนอยู่ “ขอบคุณค่ะ วันนี้สนุกดีนะคะ”
ภูผายิ้มจาง ๆ คำเดียวที่หลุดออกจากปาก “อืม”
ช่วงสัปดาห์แรกนั้น พิมพ์ภัสเริ่มเข้ามาในชีวิตภูผาทุกวัน ทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจ เธอซุ่มซ่ามจนกลายเป็นเรื่องขำขันในแผนก แต่ก็จริงใจจนใครก็เอ็นดู
ในขณะที่ภูผามีชีวิตเงียบ ๆ ทำงานหนัก ไม่ค่อยเข้าสังคม ความเงียบของเขากับรอยยิ้มสดชื่นของเธอ กลายเป็นความแตกต่างที่ก่อให้เกิดแรงดึงดูดบางชนิด
“พี่ภู…คนพูดน้อยมากเลย เคยมีคนบอกมั้ย?” เธอแกล้งเขาในช่วงบ่ายวันหนึ่ง
ภูผาเหลือบตาขึ้น “คงมีบ้าง แต่คนพูดเยอะกว่าน่าจะถามมากกว่า”
พิมพ์ภัสหัวเราะคิก ก่อนจะนิ่งไปชั่วครู่ “แต่บางทีเนี่ย ความเงียบของพี่ก็น่าสบายใจดีนะ”
เขาลอบยิ้มก่อนก้มหน้าทำงานต่อ
ตลอดเดือนแรก ภูผาเริ่มยอมเปิดใจ เผลอบอกเล่าเรื่องราวส่วนตัวให้พิมพ์ภัสฟังมากขึ้น เล่าเรื่องชอบฟังฝนและเกลียดเสียงโทรศัพท์ในวันที่ฝนตก พิมพ์ภัสรับฟังโดยไม่ตัดสิน เธอมักจะตอบกลับด้วยวิธีของตัวเอง—หยิบสายฟังเสียงฝนจากหน้าต่างมาฟังด้วยกัน สร้างโลกเล็ก ๆ ในออฟฟิศใหญ่
ช่วงหลังเลิกงานงานวันหนึ่ง ทั้งคู่ลงไปเดินเล่นในสวนข้างตึก ฝนไม่ตกแต่ฟ้ามัว ภูผาหยิบกล้องฟิล์มตัวเก่าออกมาถ่าย พิมพ์ภัสเปียกเหงื่อแต่ยังทำท่าทางประหลาด ๆ จนภูผาหลุดหัวเราะจริงจังครั้งแรกในรอบปี
“ขอโทษนะที่ชอบทำให้คนขำ แต่หนูแค่กลัวว่าถ้าเราเงียบกันเกินไปใจจะเต้นไม่เป็นจังหวะ”
“บางที…เงียบ ๆ ก็ดีเหมือนกันมั้ง” ภูผาตอบแบบไม่เต็มเสียง
คืนนั้น พิมพ์ภัสกลับห้องแล้วนอนไม่หลับ เธอพิมพ์แชทสั้น ๆ ไปหาเขา “ขอบคุณสำหรับกล้อง ถ่ายรูปหนูออกมาน่าเกลียดแต่หัวเราะดี” ภูผาเพียงแต่ส่งสติกเกอร์อิโมจิหัวเราะกลับ ไม่มีข้อความใด
วันเวลาผ่าน สายสัมพันธ์ลึกขึ้นโดยไม่มีใครพูดตรง ๆ ต่างคนต่างกลัวการก้าวข้ามเส้นความเป็นเพื่อนร่วมงาน ความเงียบที่สลับกับเสียงหัวเราะบางครั้งทำให้หัวใจเต้นแรง
แต่ความสัมพันธ์นี้ไม่ง่าย—วันหนึ่งภูผาเจออดีตแฟนคนเก่าเดินมาส่งเอกสารที่บริษัท เขางงและตั้งการ์ดทันที ท่าทีเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว พิมพ์ภัสเห็นแต่ก็ไม่พูดอะไรในทันที
หลังเหตุการณ์นั้น ภูผาเริ่มเก็บตัวมากขึ้น ไม่หยอกล้อกับพิมพ์ภัสเหมือนเดิม พิมพ์ภัสรู้สึกถึงระยะห่างแต่ไม่กล้าถาม เธอกลับไปคิดมากคนเดียว
วันหนึ่ง ระหว่างประชุมสำคัญ HR กับฝ่าย IT เกิดความเข้าใจผิด—ข้อผิดพลาดในฐานข้อมูลที่ถูกโทษว่าเป็นฝีมือฝ่ายบุคคล พิมพ์ภัสกลายเป็นเป้าร่วมรับผิดชอบ แต่ภูผากลับนิ่งเงียบ ไม่ปกป้องเธออย่างที่ใคร ๆ คาดหวัง
เลิกประชุม พิมพ์ภัสเดินผ่านภูผาโดยไม่พูดจา สีหน้าผิดหวัง ภูผาพยายามเดินเข้าหาแต่กลับหยุดกลางทาง
คืนนั้นพิมพ์ภัสนั่งร้องไห้อยู่มุมห้อง เธอพิมพ์แชทยาวแต่ไม่กล้ากดส่ง สุดท้ายก็ลบออกหมดเหลือแต่ประโยคสั้น ๆ “ขอโทษที่ทำให้พี่ลำบากใจนะ”
วันถัดมา ออฟฟิศเงียบเป็นพิเศษ ภูผาหลังจากลังเลก็เอาซองกระดาษที่ในนั้นมีรูปฟิล์มที่พิมพ์ภัสหัวเราะในสวนไปวางที่โต๊ะเธอ ไม่มีโน้ตใด พิมพ์ภัสเห็นรูปแล้วยิ้มทั้งน้ำตา
บรรยากาศเย็นลงหลายวัน ทั้งสองห่างกัน แม้จะเจอกันแต่แทบไม่พูด เฉพาะงานเท่านั้นที่ทำให้ต้องสบตา
เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งทักภูผาในลิฟต์ “พี่ ผมเห็นพิมพ์งดตลกเลยนะช่วงนี้ เป็นอะไรป่ะ?” ภูผานิ่งอึ้ง ไม่ตอบ
จนวันหนึ่งหลังเลิกงาน ฝนตกหนักผิดฤดู ภูผานั่งนิ่งอยู่ในล็อบบี้ พิมพ์ภัสกำลังจะเดินสวนออกไป เขาลังเลแล้วลุกขึ้นเดินเร็ว ๆ ไปหยอดเหรียญซื้อโค้ก 2 กระป๋อง หยิบไปวางตรงหน้าพิมพ์ภัสเงียบ ๆ
ทั้งสองนั่งฟังเสียงฝน ไม่มีใครพูดสักคำ
เวลาผ่านไปอึดใจหนึ่ง ภูผาเอ่ยเบา ๆ “ขอโทษ…ที่วันนั้นไม่ได้พูดอะไร”
พิมพ์ภัสน้ำตาคลอ แค่มองสายฝนตรงหน้า “พี่เคย…กลัวการปกป้องใครแล้วโดนทิ้งใช่มั้ย?”
“มันก็ไม่ควรเอามาอ้าง แค่กลัวว่าตัวเองจะเป็นปัญหาอีก” เสียงภูผาแหบเบา
“แต่บางที…ถ้าแค่เรากล้าที่จะอยู่ข้าง ๆ ใครสักคน มันอาจจะไม่ใช่เรื่องผิด”
สายตาพวกเขาสบกัน เรียบนิ่งแต่เปี่ยมด้วยความรู้สึกที่ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดใด
ช่วงหลังจากนั้น ไม่ใช่ทุกอย่างจะกลับมาหวานซึ้ง ทั้งคู่ต้องปรับตัว เปิดใจมากขึ้น ภูผาพยายามใส่ใจคนรอบตัว ไม่ปิดกั้นใจเหมือนเคย ส่วนพิมพ์ภัสเรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง และไม่ละเลยความรู้สึกตัวเองอีก
เย็นหนึ่งขณะฝนพรำ ทั้งสองไปเดินบนทางเดินเก่า พิมพ์ภัสเอ่ยเบา ๆ แทบเป็นเสียงกระซิบ “ถ้าวันนี้ไม่มีพี่อยู่ตรงนี้ หนูอาจจะต้องนั่งฟังเสียงฝนคนเดียวไปอีกนาน”
ภูผายิ้มมุมปาก “ถ้าพี่ไม่กล้าหยิบร่มวันนั้น คงไม่ได้ฟังเสียงหัวเราะนี้ทุกวัน”
ทั้งสองหยุดเดิน มองสายฝนโปรยปราย จังหวะหัวใจไหลไปพร้อมรอยยิ้มที่เข้าใจกันโดยไม่พูดต่อ
ฤดูฝนวนกลับมา ทางเดินเก่าเป็นเดิม แต่สองคนเปลี่ยนไป ไม่มีคำสารภาพ ไม่มีรอยจูบร้อนแรง มีเพียงมือที่ค่อย ๆ วางซ้อนกัน—อย่างช้า ๆ พร้อมเสียงฝนที่ไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป
