ผีหัวท้าย

แสงสลัวจากตะเกียงในคืนขึ้นปีใหม่ส่องผ่านต้นไม้ใบโปรยปรายลงสู่พื้นดิน ผีน้อยกระซิบอย่างปอด ๆ ใกล้ค่ำที่มีเสียงน้ำไหลเล็กน้อย ขณะแสงไฟจากบ้านเรือนข้างเคียงสะท้อนเป็นเงาดำซึ่งค่อย ๆ เคลื่อนไหวไปตามลม “คืนนี้เป็นคืนที่ผีหัวท้ายจะออกอาละวาด” เสียงกระซิบคนในชุมชนดังมาเป็นระยะ ๆ ทำให้เด็กหนุ่มคนหนึ่งชื่ออินตัดสินใจออกไปสำรวจ เพื่อนสาวที่เขาหมายตาชื่อมือนก เสนอตัวไปด้วย

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“แกจะออกไปไหน” มือนกถามขณะยืนโยกหัวไปมาในลานบ้าน เสียงของเธอดังปนกับเสียงน้ำในคลองซึ่งเกิดจากการไหลของน้ำจากฝนที่พึ่งหยุด “เห็นข่าวว่าผีหัวท้ายมาทุกปีในคืนปีใหม่” อินตอบด้วยเสียงเบา

“เฮ้ย! แกจะไม่กลัวเหรอ” มือนกชักสีหน้าเครียดก่อนจะก้มหน้าไปที่พื้น ในใจของเธอมีความหวาดระแวงอยู่ไม่น้อย แต่ในความเป็นจริงเธออยากไปเป็นเพื่อนเขา

ทั้งคู่ออกมาพร้อมกับเสียงเงียบของยามค่ำที่รู้สึกถึงอาการหนาวเหน็บ สายลมพัดหวือผ่านใบไม้สร้างเสียงกระซิบแผ่วเบา ขณะเดียวกันในแห่งบ้านโบราณซึ่งรกร้างข้างคลอง พลุจากบ้านต่าง ๆ เริ่มถูกจุดไฟขึ้นในยามนี้ เป็นสัญญาณว่างานเฉลิมฉลองปีใหม่เริ่มต้นขึ้น

“เอาไงดี” อินมองบ้านที่ถูกทิ้งร้าง เขารู้ว่าที่นี่มีจุดเชื่อมโยงกับเรื่องราว แต่เขาไม่รู้ว่าต้องทำอะไร มือนกยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาสะท้อนในแสงเดือน

“ไปกันเถอะ” มือนกตอบเสียงแข็งขัน เขาเห็นเธอมั่นใจมากกว่าตนเอง แต่อินกลับลังเลที่ไม่ชัวร์ว่าจะเกิดอะไรต่อไป

เมื่อเข้ามาในบ้านหลังดังกล่าว เสียงน้ำไหลจากคลองยังดำเนินอยู่ เขาได้ยินเสียงสะท้อนจากกำแพง เป็นเสียงเหมือนความทรงจำอันเจ็บปวด เขาได้ยินแม่ของเขาต่อว่าเสียงดังเมื่อครั้งยังเด็ก “ทำไมต้องทำให้บ้านในหมู่บ้านเราเต็มไปด้วยเรื่องเล่า” แรงกดดันที่ทำให้คำอธิบายของความจริงดูเข้มข้นขึ้น

“มือนก จะไม่บอกใครที่เรามาเหรอ ถึงแม้จะไม่เกิดอะไรก็เถอะ” อินบอก ใจเต้นเมื่อความกลัวอยู่ใกล้ๆ และคำถามมากมายถูกซุกไว้ในใจ

“แน่ใจเหรอ ฉันกลัวอยู่เหมือนกัน” เธอตอบ คุณต้องไม่ทิ้งฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่มือนกกลับรู้ว่าเขาต้องเผชิญหน้ากับความกลัวของตัวเอง อย่างไรก็ตามเขามีคนที่อยู่เคียงข้าง

ในเวลาไม่นานเกินไป อินรู้สึกได้ว่าอากาศในบ้านเริ่มเปลี่ยนไป มันหนาวเกินไป และมีเสียงน้ำไหลที่ดังกว่าเดิม เสียงแผ่นไม้ร้าวคล้ายมีอะไรบางอย่างแอบซุกอยู่…

“แถวนี้มันอึมครึม” มือนกพูดเบา ๆ ทำให้ใจของเขากระตุกอีกครั้ง เขาตัดสินใจยอมเสี่ยง แต่ก็มีความหวังในความรักแทนที่จะเป็นความกลัว

เมื่อเดินลึกเข้าไปในบ้าน เสียงไต่ออกมาจากโถงใหญ่ มีความลึกล้ำและน่าสยดสยอง จู่ๆ เสียงหัวเราะปรากฏขึ้น มือนกอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง “เป็นเสียงอะไร”

“ไม่รู้เหมือนกัน” อินตอบด้วยความรู้สึกหวาดวิตก ขณะก่อนที่เสียงดังกล่าวจะขยายใหญ่ขึ้นและดังชัดเจน เขาเห็นมีเงาตะคุ่มอยู่ในความมืด แต่น่าแปลกที่นั่นคือรูปร่างของผู้หญิงที่หวาดกลัว เสียงร้องเหมือนคนตกใจดังขึ้นเมื่อใบหน้าที่เขาไม่รู้จักถูกเผยออกมา

“เราควรออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้” มือนกพูดเสียงดัง สอดประสานกับอาการคิดหนักของอินใจสั่น ความกลัวท่วมท้นรอบด้าน

ในที่สุด อินตัดสินใจหยุดและหันหลังกลับไป แต่เมื่อมือนกบอกว่า “มันอยู่ที่ไหน” ใจของเขาแข็งทื่อ ทั้งคู่หันไปที่ทางออกแล้วเห็นผีหัวท้ายยืนอยู่ มันคือความจริงที่น่าสะพรึงกลัว

วันรุ่งขึ้นทั้งสองกลับมาที่บ้านและเริ่มเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับครอบครัว ความลับที่ถูกเก็บเป็นเวลานานเกี่ยวกับประวัติก่อนบุคคลที่เคยอยู่ในบ้าน คนที่เคยทำให้เกิดเรื่องราวเทา ๆ ของครอบครัวที่มีความรู้สึกละเอี๊ยดอัด นำไปสู่วิสัยทัศน์ที่กว้างขึ้นเกี่ยวกับผีหัวท้ายที่ถูกบอกเล่าสืบต่อกันมา

“ฉันไม่รู้ว่าพ่อกับแม่เรามันเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร” อินพูดอย่างหมดสิ้นนับถือ การเติบโตที่เปิดกว้างในจิตใจของทั้งคู่เป็นสิ่งสำคัญในมิติของชีวิต ขณะที่มือนกเริ่มเข้าใจความรักและความไว้ใจ

“เจอผีนั้นแล้วมันไม่หมายความว่าต้องมีความกลัว ทุกคนมีปมในใจ เพราะฉะนั้นให้เราช่วยกันทำให้ครอบครัวของเรากลับมาเป็นดังเดิม” มือนกร้องออกโดยไม่รู้ตัว ความมุ่งมั่นนี้คือแรงผลักดันที่ทำให้พวกเขาเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้น

ความรู้สึกซ้ำซ้อนของปัญหาระหว่างบ้านและความตึงเครียดของพวกเขากระจายออกไป เหมือนผีที่ควรคืนชีพในคืนทุกปีใหม่ หลังจากหาผลลัพธ์และตัดสินใจจะช่วยต่อสู้กับความจริง สุดท้ายคือการยืนหยัดในเส้นทางที่ถูกต้อง

ในตอนท้าย อินและมือนกเริ่มสร้างอนาคตใหม่ให้กับครอบครัว ด้วยความรักที่ไม่ยอมแพ้ต่อการท้าทายในทุก ๆ ปีใหม่ พวกเขาเรียนรู้ว่าไม่มีอะไรต้องกลัวหากอยู่เคียงข้างกันและจากการรักษาความลับในอดีตให้ถูกเปิดเผย ความเข้มแข็งอยู่ในความสัมพันธ์ที่มีค่าที่สุดในชีวิต