ระเบียงล่องหน

ไฟนีออนหน้าตึกหอพักหญิงศรีรัตน์แมนชั่นกระพริบติด ๆ ดับ ๆ ในเย็นวันเปิดเทอมใหม่ รถรับจ้างทยอยจอดหน้าประตู พิมเดินลากกระเป๋าเดินทางเคียงข้างแม่ กลิ่นฝุ่นเก่าและเสียงรองเท้าหนังวินเทจแกว่งไปตามจังหวะก้าวขะมักเขม้นของเธอ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“แน่ใจนะลูก” แม่กระซิบพลางหยุดชั่วคราว พิมพยักหน้า ภายในใจไม่มั่นใจนัก แต่เธอรวบรวมความกล้าให้แม่เห็น วางกระเป๋าลงหน้าคุณป้าผู้ดูแลหอ พิมได้รับกุญแจห้อง 415 ไปพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ของคุณป้า

บนบันไดเสียงก้าวเท้าเดินสวนไปมา หน้าห้อง 415 นุ่น เพื่อนร่วมห้องที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกยิ้มกว้าง “ชื่อตลกเนอะห้องเรา สี่สิบห้าเอง” เธอหัวเราะคลายบรรยากาศ พิมแอบมองผ่านหน้าต่างออกไปด้านข้าง เห็นระเบียงแขวนลอยอยู่นอกผนังสีขาวอมฟ้า แต่เมื่อหันไปถามนุ่น นุ่นกลับตอบสั้น ๆ ด้วยดวงตางุนงง “ตรงนั้นมันไม่มีระเบียงนะพิม ห้องนี้ติดห้องน้ำอ่ะ”

คืนนั้น, พิมนอนพลิกไปพลิกมา เธอบอกตัวเองว่าอะไรกัน—เห็นผิดไปใช่ไหม? แสงไฟในห้องผสมเสียงใบไม้ไหวกระทบกระจกทำให้หัวใจเธอเร่งจังหวะ ทว่านุ่นก็ยังพูดคุยเรื่องชีวิตใหม่ในรั้วมหา’ลัยด้วยรอยยิ้มไร้กังวล “พรุ่งนี้มากินข้างนอกกันนะ” นุ่นเสนอ พิมลังเลแต่ก็พยักหน้าเพื่อจะดูเหมือนคนเข้ากับใครง่าย ๆ

เช้าวันถัดมา, พิมตื่นขึ้นมาก่อนแสงแดด เธอเหลือบมองผ่านม่านขาวบาง ระเบียงยังอยู่ตรงนั้น ภายนอกเหมือนแผ่นกระจกแปลกประหลาดกับโลหะถักลายเก่า ๆ แต่เมื่อนุ่นเปิดม่านดู กลับไม่มีอะไร—มีเพียงกำแพงว่างเปล่า

วันที่สอง, ก่อนเข้าเรียน พิมเดินออกมาตามทางเดิน เธอเจอเด็กชายแว่นหน้าตาซีด ๆ กำลังรีบจดอะไรลงสมุด «มองหาอะไรเหรอ» พิมถาม ท่าทางอีกฝ่ายสะดุ้งก่อนตอบอ้อมแอ้ม “…บันทึกข้อมูล หอนี้มีอะไรแปลก ๆ ถึงได้มีข่าวคนหาย…เอ่อ ขอโทษครับ”

เวลาผ่าน หอศรีรัตน์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของนักศึกษาใหม่กับตำนานเล่ามุขในวงกลุ่ม นุ่นกลายเป็นดาวของชั้น—เป็นมิตรกับทุกคน ตั้งแต่วันแรกที่เจอ พิมรู้ว่านุ่นเป็นคนเปิดเผย คุยง่าย ขณะที่ตัวเธอเองหดตัวเข้ามุมเล็ก ๆ ข้างเตียง

คืนหนึ่ง หลังกลับจากกินข้าว นุ่นเดินมาร้องเพลงเล่นในห้อง พิมอมยิ้ม เธอกำลังรู้สึกดีขึ้น นุ่นชวนคุยเรื่องอดีต “พิมไม่อยากเล่าเรื่องมัธยมบ้างเหรอ” พิมเมินหน้าหนี เธอไม่อยากพูดถึงความเจ็บปวดที่เคยโดนเพื่อนหักหลัง เธอกลายเป็นคนไม่ไว้ใจใครอีกเลย

กลางดึก พิมสะดุ้งตื่น อากาศเย็นวาบ พลางได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ จากระเบียงด้านนอก เธอเดินไปดู เห็นใครสักคนกำลังยืนลาง ๆ หลังม่านกระจก พลันปิดตาแน่น แต่เมื่อลืมอีกครั้ง ภาพนั้นหายไป พิมขยี้ตา สับสนกับความจริงและจินตนาการ

รุ่งเช้า นุ่นไม่อยู่ในห้อง ข้าวของวางเกลื่อนทั่ว ไม่มีเสียงตอบรับจากโทรศัพท์ ไม่มีใครรู้เห็น นุ่นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย นักศึกษาคนอื่นเริ่มซุบซิบ บางคนว่าเธอหนีเที่ยว บ้างเขย่าประตูตรวจเช็ก แต่ไม่มีใครสนใจตามหาจริง ๆ ทุกคนกลัว—กลัวจะมีเรื่องไม่ดีในหอนี้

พิมวิตกจริตแต่ไม่มีใครฟัง เธอพยายามแจ้งคุณป้า แต่ขอร้องให้ใจเย็น เธอเดินไปยังป้ายประกาศสีน้ำเงินกลางโถง—มีรูปนักศึกษาหายไปสองคนติดอยู่ก่อนหน้านี้ พิมหันไปเจอเด็กหนุ่มที่เคยจดสมุดวันแรก เขาแนะนำตัวเอง “ชื่อตะวัน พี่ชายของคนที่เคยหายไปที่นี่” สายตาของตะวันหนักแน่นแฝงความเจ็บปวด

ทั้งสองร่วมกันสืบหาเบาะแส ตะวันนำสมุดบันทึกลายมือเก่า ๆ มาจากน้องสาวเขา ข้อความสุดท้ายเขียนถึง “ระเบียง” ที่ไม่มีใครยืนยันว่ามีอยู่จริง พิมรู้ตัวว่าสิ่งที่เธอเคยเห็นอาจมีความหมาย “ฉันเห็นมันจริง ๆ” เธอสารภาพ เสียงสั่นด้วยความกลัวปนหวาดหวั่น

การสืบสวนของทั้งคู่ทำให้พบว่า ทุกการหายตัวมักเกิดในคืนแรมเดือนเดียวกัน พวกเขาตัดสินใจพยายามเข้าถึงระเบียง ด้วยการมุดผ่านหน้าต่างทางเดินและปีนเก้าอี้ พิมใจเต้นแรงเจอรอยรองเท้าปริศนาบนขอบหน้าต่าง มีเศษกระดาษรูปหัวใจตกอยู่ เธอมือสั่นหยิบมาอ่าน—ข้อความบรรยายความรักต้องห้ามของนักศึกษาสองคนจากอดีต

เสียงฝีเท้าลึกลับก้องในหัว พิมเริ่มหวาดกลัว “ไปกันเถอะ” เธอสั่นเครือ ตะวันยังอยากจะสืบต่อ “ถ้าเราหนี เรื่องทุกอย่างก็จะเหมือนเดิม ไม่มีใครค้นหาความจริง” เขาแน่นเสียง

ในวันถัดมา พิมเปลี่ยนไป เธอใส่เสื้อกันหนาวเก่า เดินออกสำรวจรอยต่อระหว่างชั้นสี่กับผนังด้านนอก ตอนนี้เธอมองเห็นระเบียงชัดเจนกว่าวันแรก มันเหมือนทั้งมีอยู่และไม่มีอยู่ บางครั้งแสงสีฟ้าซึมผ่านกระจกบาง ๆ

เธอรวบรวมความกล้าเข้าใกล้ มือลูบขอบประตู ‘เธอกลัวจะถูกกลืนไปกับความลับของที่นี่ กลัวจะต้องเจ็บปวดแบบอดีตอีกครั้ง’ เสียงฝีเท้าตะวันดังขึ้นข้าง ๆ “กลัวเหรอ?” เขาถามเบา ๆ

“ฉันกลัวจะสูญเสียคนสำคัญ… กลัวจะไว้ใจใครไม่ได้อีก แต่ฉันต้องรู้ให้ได้ว่านุ่นอยู่ที่ไหน” สีหน้าพิมดูแข็งแกร่งขึ้น ทว่าความกลัวยังปะปนในแววตา

คืนเดือนแรม, ทั้งสองนั่งเงียบข้างหน้าต่าง พิมหายใจถี่ ๆ มองมือน้อย ๆ ของตัวเองสั่นช้า ๆ ทันใดนั้นม่านขาวพลิ้ว ประตูระเบียงปรากฏพลันเสียงวิญญาณร้องไห้เบา ๆ ดังแว่ว “เปิดสิ… เปิดสิเถอะ…” ท่ามกลางอากาศเย็นจนขนลุก

“เราไปพร้อมกัน” ตะวันจับมือพิมไว้แน่น แม้ใจจะหวาดหวั่น มือเย็นเฉียบของตะวันปลอบโยนเธอในความมืด พิมลุกขึ้นข่มกลัว เธอเอื้อมมือจับลูกบิดประตู มีฝุ่นจับหนาแต่นุ่มละมุน

ความเงียบแอบแฝงด้วยเสียงใจเต้นแรง พิมค่อย ๆ เปิดประตูออก ระเบียงล่องหนเจิดจ้าใต้แสงจันทร์ผสมสีน้ำเงินจาง ๆ ขอบราวเหล็กถักเป็นลายดอกไม้ แต่งแต้มด้วยพวงเฟื่องฟ้าพริ้วไหว สายลมหนาวราวกับเวลาหยุดเดิน

นุ่นยืนอยู่ตรงราวระเบียง สายตาเหม่อมองออกไปนอกหอคอย ดวงหน้านิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยอะไรบางอย่าง “นุ่น!” พิมเรียกเสียงสั่น นุ่นหันมาพร้อมรอยยิ้มแต่นัยน์ตานั้นเศร้าอย่างลึกซึ้ง

ตะวันกระซิบคล้ายหยั่งเชิง “เธอ…ใช่นุ่นจริง ๆ หรือ?” นุ่นขยับตัวช้า ๆ เงียบงันเป็นชั่วขณะ ก่อนเสียงแผ่วเบาจากจิตวิญญาณหญิงสาวอีกคนดังขึ้นจากขอบระเบียงด้านหลัง “เราต้องเฝ้ามองที่นี่เพราะความผิด…” ผีหญิงสาวในชุดนักศึกษายุคสามสิบพลิ้วไหวปรากฏตัว ร่างบางโบกมือเหมือนขอความเมตตา

“ทุกคนที่มองเห็นระเบียงนี้ คนพวกนั้นยังมีแผลในใจ…เราหลงผิดเพราะกลัว กลัวจนปล่อยให้คนที่รักที่สุดจากไป…” วิญญาณหญิงสาวปริศนาก้มหน้า นุ่นน้ำตาไหลช้า ๆ

เสียงสะอื้นกระซิบเป็นเสียงหนึ่งเดียวในห้วงเวลานั้น พิมหันไปสบตาตะวัน มือพิมยังสั่นแต่เธอกลั้นใจ “ฉันก็กลัว ฉันเคยทำให้เพื่อนต้องเสียใจเพราะฉันไว้ใจผิดคน แต่ฉันไม่อยากเสียอีก…” เสียงของพิมสั่นเครือ น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้ม เธอก้าวเข้าไปกอดนุ่นมือแน่น

พิมตัดสินใจให้อภัยอดีต เปิดเผยความกลัวที่ซ่อนไว้ เธอวางมือลงบนราวระเบียง “ถ้าความจริงนั้นโหดร้าย ฉันก็จะเผชิญกับมัน” ภาพระเบียงล่องหนนั้นกลับค่อย ๆ จางไปเหลือแต่สัญลักษณ์เฟื่องฟ้าที่ดูมีชีวิตจิตใจ

เสียงอ้อยอิ่งของวิญญาณลอยมาหยุดข้าง ๆ “จงให้อภัยตัวเอง…แล้วความจริงจะปล่อยทุกคนเป็นอิสระ” ลมเย็นตวัดผ่าน ตะวันมองน้องสาวตัวเองกำลังยิ้มช้า ๆ ก่อนร่างโปร่งแสงค่อย ๆ สลายเหลือเพียงสมุดบันทึกที่ปลิวตกลงพื้น

พิมสะอื้นฮัก ๆ สายน้ำตาไหลผสมแสงจันทร์ เธอปาดน้ำตาให้กับอดีต ตะวันนิ่งเงียบ มือกุมสมุดของน้องไว้แน่น นุ่นหันกลับมากอดพิม—เธอกลับคืนสู่ร่างเดิม แววตาหม่นเศร้ากลายเป็นประกายสดชื่นอีกครั้ง

รุ่งเช้าเมื่อฟ้าสีทองสาดต้อง กระจกห้อง 415 สะท้อนภาพระเบียงเก่าในอดีตที่หายไป ไม่มีใครในหอพูดถึงเหตุการณ์ประหลาดเมื่อคืน แต่สำหรับพิม ตะวัน และนุ่น ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

พิมกล้าเดินออกจากห้องไปร่วมโต๊ะอาหารเช้ากับผู้อยู่อาศัยคนอื่น เธอมองตะวันทักทายกันด้วยสายตาใหม่—ไม่มีสิ่งใดล่องหนระหว่างพวกเขาอีกต่อไป เธอปล่อยรอยยิ้มแรกออกมาเต็มที่

ตะวันเขียนข้อความใหม่ในสมุดบันทึกเก่า “การให้อภัยทำให้เราเป็นอิสระ” พิมอ่านแล้วหัวเราะ รอยแผลข้างในใจของแต่ละคนค่อย ๆ สมาน

ในวันแดดสดใส ระเบียงล่องหนยังคงสะท้อนกับแสงเช้าที่ตกกระทบ จางหายไปในอากาศราวกับไม่มีตัวตน ทว่าสุดท้ายเมื่อแดดเริ่มคล้อยลง พิม นุ่น และตะวัน ยืนเคียงกันที่หน้าต่าง กระซิบขอบคุณต่ออดีตและยิ้มให้กันเหมือนไม่มีความลับใดอีกแล้ว