เสียงน้ำในบึงดังซ่าๆ สะท้อนให้เห็นดวงอาทิตย์ที่ตกต่ำในบ่ายวันสุดท้ายของฤดูร้อนที่หมู่บ้านเล็ก ๆ ของเหล่าผู้คนเปี่ยมไปด้วยความหวังและฝันอันสวยงาม ซีนนี้เริ่มขึ้นด้วยการที่ ‘อ้อม’ นั่งอยู่ริมบึง ตัดสินใจว่าวันนี้จะเป็นวันพิเศษในการหาคำตอบที่เธอรอคอยเธอรู้ว่าผลสอบจะประกาศในวันพรุ่งนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เธอกำลังนั่งอยู่กับ ‘เล็ก’ เพื่อนสนิทของเธอ ทั้งคู่สนทนาเสียงเบาเกี่ยวกับอนาคต เล็ก เสนอให้ช่วยทำการบ้านเพื่อเตรียมสอบ แต่ในใจของอ้อมมีเรื่องรบกวนมากกว่าการสอบ เธอมองไปที่น้ำที่ใส รู้สึกถึงการชักจูงของความรักที่หลงเหลือในอดีตกับ ‘โจ้’ ชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนร่วมวัยเด็ก
“ทำไมเธอไม่ลองบอกโจ้ไปซักครั้ง?” ในขณะที่เล็กพูดดึงอ้อมออกจากความคิด
อ้อมส่ายหัว “ไม่นะ เขาไม่เคยมองฉันแบบนั้น”
อารมณ์ของอ้อมตึงเครียด แม้จะมีอาทิตย์ส่องแสง แต่ความในใจของเธอกลับรู้สึกเย็นชาและเหงา “แต่ถ้าเราไม่ลอง เธอจะไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เรารู้สึกนั้นมันมีค่าแค่ไหน”
วันต่อมาในวันประกาศ ผลสอบออกมาดีเหมือนที่คาดไว้ อ้อมรู้สึกมีความมั่นใจ แต่สิ่งที่ตามมาคือการนัดพบของเธอกับโจ้ อีกทั้งเพื่อน ๆ ต่างก็เริ่มพูดถึงการเปิดใจกับความรู้สึกที่ตั้งอยู่ในที่ไม่เคยพูดออกมา
“เอาไงดี?” อ้อมถามเล็กเมื่อเดินไปหาโจ้ที่โรงอาหาร “จะเปิดใจกับโจ้สักที”
เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ทำให้ความรู้สึกของอ้อมไขว้เขว เจตนารมณ์ของเธอต้องสั่นคลอนในขณะที่โจ้เดินผ่านมันไป
เรื่องราวเริ่มคลี่คลาย เมื่ออ้อมได้เผชิญหน้ากับโจ้ในคืนหนึ่งในบึง เดิมทีว่าจะตั้งใจพูดเรื่องในใจ แต่เมื่อได้ยินเสียงของโจ้ที่หัวเราะกับเพื่อนอย่างมีความสุข เธอกลับขยับใบหน้าไปซ่อนน้ำตา
ในช่วงที่ผิดปกติ ทุกคนรับรู้ถึงความแปลกประหลาดในอากาศ ช่วงเวลาแห่งความรักเริ่มคลี่คลายในบรรยากาศที่สะท้อนด้วยความบอบช้ำของการหักหลังจากการทะเลาะกันโจ้และเล็ก
เล็กได้พูดออกมาว่าความรักไม่ควรอยู่โดยลำพัง โดยต้องการให้ทั้งอ้อมและโจ้หันมาใกล้ชิดกัน ส่งผลให้อ้อมเริ่มเห็นความรู้สึกที่แท้จริงที่เกิดขึ้น
ทั้งคู่ได้พูดคุยกันคืนนั้นและมองตัวเองอย่างแท้จริง ครอบครัวของทั้งคู่เองยังสำคัญต่อพวกเขา อ้อมและโจ้ลองสำรวจความรักที่เกิดขึ้นในวันที่แดดยิ้มของฤดูร้อน หลีกหนีจากความยุ่งเหยิงของชีวิตในบึงทองคำ
“เธอรู้ไหม ตัวเองก็คือบึงน้ำที่สะท้อนความรู้สึกนอกเหนือจากการตัดสินใจ” โจ้พูด ทำให้ทุกคนร่วมสนุกอารมณ์ตลกร้ายในขณะเดียวกัน
ในตอนท้าย อ้อมรู้ว่าเธอต้องเรียนรู้ที่จะรักทั้งตัวเองและคนที่เธอรัก แต่สิ่งที่สำคัญคือการยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นภายในชีวิต”
“ความรักบางครั้งต้องใช้การเอาตัวรอด” เจตนารมณ์อันกว้างใหญ่ของการค้นหาความรักจำต้องสร้างคุณค่าจากบึงน้ำ ที่สั่งสมความรู้สึกยาวนานในเพื่อนสนิท
