เงากระจกเหนือผืนหิมะ

แสงแดดยามเช้าตกกระทบผิวหิมะที่ปกคลุมถนนสายเล็กในเมืองอาคิฮาระ เสียงรองเท้าบูทย่ำหิมะดังก้องในความเงียบ รินห่อผ้าพันคอหนานุ่มแน่นขึ้น ขณะที่มองร้านเบเกอรี่เก่าที่เธอเคยแวะกับพ่อในวัยเด็ก

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“แม่ ไม่ต้องออกมาต้อนรับก็ได้นะ” รินเอ่ยเบา ๆ เมื่อก้าวเข้าบ้านไม้ริมเนิน เย็นยะเยือกแต่อบอวลไปด้วยกลิ่นชาเขียวจาง ๆ แม่ของรินนั่งก้มหน้าอยู่ตรงโต๊ะกินข้าว สายตาหลบเลี่ยงเมื่อรินเดินเข้ามาใกล้

“ทางนั้นมีหิมะทับมาก อย่าลืมใส่ถุงมือดี ๆ” เสียงแม่สั่น รินถอนหายใจ ไม่อยากเปิดประเด็นเก่า ๆ จึงรีบเอากระเป๋านักศึกษาขึ้นห้องนอน เธอมองกระจกเก่าแก่ที่ติดผนัง กรอบทองลายวิจิตรเป็นภาพสะท้อนของอดีตที่ไม่อยากจ้องมองนัก

ข้ามหัวค่ำ รินเดินไปสนามเด็กเล่นใกล้บ้าน จุดนัดพบวัยเยาว์ที่เธอไม่ได้เหยียบมานาน วิธีเดียวที่จะเคลียร์ใจคือการได้พบยูอิ เพื่อนสนิทที่เคยพลัดพรากด้วยความไม่เข้าใจ

“ยังเล่นชิงช้าเหมือนเด็ก ๆ อยู่หรือเปล่า?” ยูอิทักเสียงเบาในขณะจ้องสายตาไปยังพื้นหิมะ รินนั่งลงข้าง ๆ ใจเต้นแผ่ว เธออยากขอโทษยูอิเรื่องอดีตแต่ไม่กล้าเอื้อนเอ่ย

“ฉันว่าคนเราเปลี่ยนไปแล้วหมดแหละ” รินพึมพำ ใต้เสียงลมหนาวที่พัดกลีบหิมะลอยวน

ยูอิคลี่ยิ้มจาง ๆ ก่อนถอนใจ “ได้ข่าวว่าบ้านแกยังมีกระจกใบนั้นอยู่อีกเหรอ?” เสียงเธอเต็มไปด้วยความกังขา รินหันหน้าหนี ไม่ตอบ เงียบงันจนสัมผัสความตึงเครียดได้ในอากาศ

กลางดึกวันนั้น รินสะดุ้งตื่นจากเสียงแหลมเบา ๆ เหมือนกระจกกำลังโดนขูด เธอเดินลงบันไดไปอย่างระแวดระวัง กระจกโบราณส่องเงาแปลกตา เหมือนมีภาพพร่าไหวคล้ายเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ภายใน รินรีบหลบตา มือกำผ้าพันคอแน่น

วันรุ่งขึ้น ข่าวการหายตัวไปของฮารุ นักศึกษาต่างถิ่นที่มาเก็บข้อมูลในเมืองนี้ ถูกพูดถึงทั่วร้านกาแฟ รินกับยูอิหวนนึกถึงเหตุการณ์ในอดีตที่วูบไหวในกระจก รินเริ่มหวาดกลัวว่าจะเกี่ยวข้องกับบ้านของเธอเอง

“เราควรไปถามคนดูแลหอสมุด ดูว่าเขารู้จักฮารุไหม” ยูอิมีแววตาเด็ดเดี่ยว รินไม่แน่ใจแต่ก็เดินตาม แอบจับชายเสื้อยูอิไว้เพื่อให้ตัวเองกล้าขึ้น

ในหอสมุดเก่าแก่ของเมือง กลิ่นกระดาษและฝุ่นขังอยู่ทั่ว รินประหม่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคุณลุงฮิโร ผู้ดูแลที่ดูเหมือนจะรู้เรื่องมากกว่าที่พูด

“มีใครบางคนชอบถามเรื่องกระจกบ้านเธอนะริน” ฮิโรพูดขณะเสิร์ฟชา รินและยูอิมองหน้ากันอย่างเคร่งเครียด เธอพยายามซ่อนความกลัวไว้ข้างใน

เดินออกจากหอสมุด ยูอิหันมาสบตารินอย่างจริงจัง “เธอรู้สึกไหมว่ากระจกนั่นแปลกขึ้นทุกที?”

“บางครั้ง…เหมือนมันสะท้อนสิ่งที่เราไม่อยากจำ” รินโพล่งออกมา น้ำเสียงสั่นพร่า ยูอิไม่ได้ตอบ แต่เดินเคียงข้างปล่อยความเงียบเข้าครอบงำ

ตกเย็น ฝนหิมะตกหนัก รินมองกระจกบานนั้นในห้องนอน พลางนึกถึงวันที่พ่อจากไป และเรื่องราวที่เธอปิดบังไว้ หลายวันหลังจากนั้น รินเห็นภาพเงาเคลื่อนไหวในกระจกบ่อยขึ้น ทุกครั้งจะได้ยินเสียงกระซิบเตือนใจ

“ความผิดหวังยังคงวนเวียนอยู่กับคนที่ไม่กล้าให้อภัย” เสียงเงาในกระจกเอ่ยเบา ๆ รินขวัญผวา เธอพยายามตะโกนไล่แต่เสียงเหมือนกลืนหาย รินตัดสินใจเอ่ยกับแม่ในคืนนั้น

“หนูขอโทษเรื่องวันนั้น หนูไม่น่าพูดแบบนั้นกับพ่อเลย…” น้ำตารินไหลลงแก้ม แม่เพียงกุมมือแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน

ข่าวฮารุหายตัวยังคงร้อนแรง ยูอิเป็นคนเดียวที่กล้าเผชิญตำรวจและออกตามหา แม้จะรู้ว่าคนในเมืองเริ่มเอาเรื่องกระจกในบ้านรินไปพูดกันมากขึ้น

คืนหนึ่ง รินสะดุ้งเพราะเสียงกระจกแตกร้าว เธอลุกขึ้นเห็นเงาเด็กสาวในกรอบกระจก ฝุ่นหิมะปลิวเข้าในบ้านทั้งที่หน้าต่างปิดสนิท เงานั้นชี้นิ้วมายังริน ราวกับต้องการบอกอะไรบางอย่าง

รินกับยูอิกลับมาที่บ้านโดยไม่ได้นัดหมาย เงาสลัวในห้องนั่งเล่นสะท้อนความหนาวเหน็บยูอิปาดเหงื่อบนหน้าผาก “เราต้องคุยเรื่องความลับในกระจกนั่นให้จบ” เธอตัดสินใจเด็ดขาด รินลังเลแต่พยักหน้ารับ

พวกเธอจุดตะเกียงน้ำมัน ข้าวของบนโต๊ะตกกระจัดกระจาย ยูอิหยิบเศษกระจกเล็ก ๆ อันหนึ่งขึ้นมา เมื่อต่างคนต่างเพ่งไปที่กรอบกระจกใหญ่ ภาพเงาของฮารุก็ปรากฏขึ้นเพียงวูบเดียว

ยูอิก้าวเข้าไปใกล้ มือสั่นน้อย ๆ “ฮารุ! ได้ยินเราไหม?”

เงาเคลื่อนเป็นคลื่น แสงเงาสลับกันในพื้นไม้ ฮารุพูดเสียงพร่า “ช่วยฉันที…ฉันติดอยู่ตรงนี้…เพราะความกลัวของพวกเธอเอง…”

รินหลับตาแน่น ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “ฉันขอโทษ ฉันกลัวจะสูญเสียทุกคน เหมือนที่เสียพ่อไป ฉันทำทุกอย่างผิดพลาดไปหมด!” คำสารภาพนั้นเหมือนเปิดประตูบางอย่างในกระจก

แสงสีทองอบอุ่นแผ่กระจาย เงาในกระจกสั่นระริกและแตกร้าว ยูอิจับมือรินไว้ด้วยความลังเล แต่ตัดสินใจกล้าเผชิญอดีตร่วมกัน

ในกระจก ภาพความทรงจำแทรกซ้อนกัน รอยยิ้มของพ่อ ผ้าพันคอเก่า ริบบิ้นผูกผมของยูอิ เหล่านั้นหลอมรวมกับภาพใบหน้าหวาดกลัวของฮารุ

เพียงชั่ววินาที ฮารุก้าวออกมาได้จริง ๆ เธอหันไปหารินและยูอิทั้งน้ำตา “พวกเธอให้อภัยตัวเองได้แล้ว”

บรรยากาศในบ้านกลับมาเงียบสงบ รินละสายตาจากกระจก แล้วโผกอดยูอิและฮารุ วงจรความกลัวจบลง พร้อมกับการปรากฏของแสงตะวันอ่อน ๆ ยามเช้าทะลุกระจกเข้ามา

เมื่อเปิดประตูบ้านออก รินเห็นลานหิมะขาวสะอาด เธอเดินเคียงข้างยูอิและฮารุ ทิ้งรอยเท้าซ้อนที่เขียนขึ้นใหม่ของความสัมพันธ์ทั้งสามผู้หญิงไว้บนพื้นหิมะ

แม่ของรินมองผ่านหน้าต่างด้วยน้ำตาแห่งความสุข สามารถปล่อยวางอดีตได้ชั่วขณะ

รินหันกลับมามองกระจกบานเดิม มันสะท้อนเพียงรอยยิ้มและดวงตาเจิดจ้า โลกในวันใหม่ พร้อมเส้นทางใหม่ในใจเธอเอง