เสียงกีต้าร์เก่าครางอยู่รอบบ้านไม้สองชั้นที่เก่าแก่ เมื่อสิงห์หนุ่มวัย 25 ปีนั่งอยู่บนชานบ้านมองดูพระจันทร์ที่กำลังส่องแสงระยิบระยับ เขาเพิ่งกลับมาจากการใช้ชีวิตในเมืองใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยความท้าทายและความหวัง ในการเดินทางรอบนี้ เขาพกความฝันในการเป็นนักดนตรี แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาไม่ได้เข้าข้างเขาเสมอไป
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“หนูจะอยู่เรียนที่นี่อีกนานแค่ไหน?” แม่ของเขาถาม ขณะที่นั่งชงชาอยู่ที่โต๊ะกินข้าว สายตาของแม่บอกเล่าถึงความวิตกกังวลที่ไม่ต้องพูดออกมามากนัก สิงห์จำได้ว่าเคยเห็นแม่รอเขากลับบ้านทุกครั้งที่เขามาเยี่ยม
“ชั้นจะลองทำอัลบั้มใหม่ครับ แม่” สิงห์ตอบเสียงแผ่ว สีหน้าทำท่าลังเลเพราะรู้ถึงความไม่พอใจในสายตาของแม่ เขารู้ดีว่าแม่คาดหวังให้เขสอยู่ที่บ้าน ช่วยดูแลกิจการร้านอาหารเล็ก ๆ ของครอบครัว
ตลอดทั้งคืน สิงห์นอนจมอยู่กับความคิด อดีตที่เต็มไปด้วยความฝันตกอยู่ในความคิด แต่เสียงกีต้าร์ในคืนนี้กลับส่งเสียงสะท้อนถึงความผิดหวังในใจ
เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ สิงห์ตัดสินใจออกไปเดินเล่นที่ตลาดเก่าซึ่งคุ้นเคย เดินผ่านพ่อค้าแม่ขายที่หลากหลายตั้งแต่งานฝีมือไปจนถึงของกิน อากาศยังคงมีเสน่ห์กลิ่นแห่งการทำอาหารอบอุ่นหัวใจ
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ!” เสียงของรุ่ง เพื่อนเก่าที่สนิทเคยตามไปมหาวิทยาลัยเรียกเขา รอยยิ้มอบอุ่นของรุ่งช่วยให้สิงห์รู้สึกผ่อนคลายขึ้น แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถาม
“ทำไมไม่มาเรียนต่อที่นี่ด้วยกันล่ะ?” รุ่งถามและเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับการทำเพลงในกรุงเทพฯ เรียกความสนใจของสิงห์ แต่เขาคิดถึงความจริงที่อยู่ข้างหลังอยู่เสมอ
“ทำไมมันถึงยากนักที่จะเลือกระหว่างความรักกับความฝัน” สิงห์แอบพึมพำตัวเองเมื่อตนเดินไปตามร้านอาหารเล็ก ๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม รูปภาพตนที่ตายแล้วทำให้เขารู้สึกวิตกกังวล
ช่วงบ่ายของวันต่อมา สิงห์ได้ยินเสียงแม่หาคำปรึกษาจากพ่อ การหันหน้าไปหน้าเขาเห็นว่าพ่อและแม่ต้องเผชิญกับคนต้องการเข้ามาซื้อธุรกิจร้านอาหารของครอบครัว เขารู้ว่ายิ่งเศรษฐกิจตกต่ำ จะถูกหอบเอาของทุกอย่างไปในเมื่อใด เมื่อตอนที่พ่อเล่าว่าพวกเขาไม่ได้ต้องการขาย และการที่เขากลับมาหาหมายความว่า จ้งรวมช่วยกันแสดงความรัก
ข้อนี้ยิ่งทำให้สิงห์รู้สึกปวดหัว เหมือนทั้งสองด้านกำลังกดดันให้เขาเลือกระหว่างความถูกต้องกับสิ่งที่เป็นตนเอง ในใจคิดว่าการยอมรับความฝันอาจจะนำเขาไปหาอนาคตที่ดีกว่าหรืออย่างน้อยที่สุดแต่ทุกอย่างต้องใช้ความรักและกำลังใจ
ในช่วงไม่กี่วันข้างหน้า สิงห์เริ่มเปิดตัวเองสู่การเล่นดนตรีในตลาดบ้านเกิดของเขา เขาเล่นเพลงที่เขาเขียนขึ้นในค่ำคืนหลับของเมือง เขาเริ่มมีคนฟังและชื่นชอบอย่างมาก ฟังดูสนุกจนเขาไม่เชื่อว่าผลลัพธ์จะเกิดขึ้น
แต่ทุกครั้งที่กลับมาที่บ้าน เขาต้องพบกับการคุกคามจากพ่อที่บีบให้เขาเลือกชีวิตใหม่ในแบบที่พ่อคิดว่าเป็นการดีสำหรับเขา รุ่นนี้มีรูปแบบที่ชัดเจน วอริแฮนของออกรหัสเมื่อ 10 ปีที่แล้ว และกลับต้องซึมสู่การว่างงาน
ที่ชวนให้สิงห์ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีหรือว่าแม้เขาจะรู้ว่าสิ่งที่เขาจะเอาชนะจะต้องมีจุดพีคเรื่อยไป และการตัดสินใจที่ทำให้เขาต้องยอมรับในใจพบเจอว่าตนที่ได้มาเจอจะผิดหวังมากยิ่งขึ้น
นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้าน สิงห์และพ่อยืนจ้องตากัน เขารู้ว่าครอบครัวคาดหวังให้เขาเป็นนักธุรกิจ แต่ชีวิตในดนตรีเมื่อตอนนี้ทำให้เขามีความสุข ถ้าเขาตัดสินใจ ปัญหาความล้มเหลวของเขาจะกลายเป็นของพ่อกับแม่ที่นั่งอยู่ตรงหน้า
จุดพีคของเรื่องเกิดขึ้นเมื่อพ่อนำเสียงสะอึกสะอื้นในเสียงอันเดียวกับแม่มาบอกว่ายังมีนาทีสุดท้ายให้เขาคิด แล้วให้เลือกอย่างตรงไปตรงมา สิงห์เลือกเลือกซื่อสัตย์ต่อตนเองกับการเล่นดนตรีในทันที
เมื่อจบแล้ว สิงห์ได้ยินเสียงปบมือดังก้องถึงไม่นานและต้องกลับมาพบเดิมครอบครัวที่รออยู่ นี่อาจจะคือสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดเลย หรือเป็นเหตุการณ์ที่สร้างมิติใหม่ให้เขาตัดสินใจเพื่อมุมมองในชีวิต แต่ดูเหมือนว่าการเลือกทางนี้ ผู้ที่เข้ามาต้องใช้การพูดคุยอย่างดีในสิ่งที่มองเห็นได้ เพียงแค่การยอมรับสิ่งที่จำเป็นต้องทำ
การไปออกทริปที่บาร์เซโลนาเพื่อสมาชิกของวงดนตรีนั้นคือของขวัญที่เขาสมหวังไว้ วันสุดท้ายของการเดินทางนักดนตรีป่าวประกาศปฏิบัติการเกี่ยวกับการประท้วงนี้ ซึ่งทำให้เขามีความรู้สึกอิ่มเอม แต่ภารกิจของการกลับไปสู่บ้านเกิดและพยายามทำความเข้าใจความเป็นมาของครอบครัว คือการกลับมาให้เร็วที่สุดหรือตามใจหน้าพ่อ
ท้ายที่สุดแล้ว สิงห์และครอบครัวได้มุ่งมั่นทำความเข้าใจกันใหม่ระหว่างกัน ร่วมพูดกันอย่างมีสติในช่วงที่ลงตัวของความรักและการทำธุรกิจที่จะมีมาตลอด ตัวเขากำลังได้มองเห็นความสำเร็จในสิ่งที่เขาล้วนเปิดใจในวันนั้น เงินทองและชีวิตที่ยังสอดคล้องแต่จะอยู่กับการกล้าที่จะยอมรับความผิดหวังได้เสมอ
เสียงเพลงที่ก้องกังวานในใจของสิงห์ยังคงมีความหมายและคุณค่าตลอดไป ความฝันที่เมืองใหญ่ไม่ได้จบสิ้น แต่กำลังรอคอยการเติบโตอย่างมีเหตุผลในบ้านเกิดของเขา ความรักครอบครัวเป็นสิ่งที่มีคุณค่า และไม่มีอะไรที่เหนือกว่าสิ่งนี้อีกแล้ว
