ที่เขตชานเมืองกรุงเทพ วันนั้นเต็มไปด้วยแสงแดดที่สดใส เสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นถนนเรียบๆ ทำให้ไมร่า หญิงสาวอายุยี่สิบสองปี ยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ที่กำลังจะมาถึง เธอยืนอยู่หน้าร้านกาแฟเล็กๆ ที่มีกลิ่นหอมของกาแฟคั่วลอยมาในอากาศ ตาของเธอจับจ้องไปที่สีสันของลวดลายบนถ้วยกาแฟขาว ใจของเธอกลับคิดถึงหนุ่มคนหนึ่งที่เธอไม่สามารถลืมได้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายครับ ลงมานั่งด้วยกันไม่ได้เหรอ” ไมร่าถามข้างกล่องอาหารกลางวันที่อาคารเรียน สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวังขณะหันไปที่นายตะวัน เพื่อนซี้ที่มองอึ้งอยู่
“ถ้านายอยู่ถึงที่นี่ คุณคงไม่ได้ไปหานักเรียนคนอื่นตอนนี้” เขาตอบพร้อมกับเลิกคิ้ว แววตาเย้ายวนใจ ทำให้ไมร่ากระชับกระเป๋าเสื้อไว้แน่น ความรู้สึกอุ่นใจทำให้ไมร่ายิ้มได้อย่างมีสีสัน
แต่ความสุขของไมร่ากลับต้องมีจุดจบ เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาจากกระเป๋าเธอ และข่าวที่ได้ยินทำให้หัวใจทรุดตัวลง “พ่อไม่อยู่แล้ว” น้ำเสียงคนที่โทรมาทำให้ไมร่าถึงกับอึ้งเล็กน้อย
วันนั้นคือวันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป เสียงกรีดร้องของแม่ คราบน้ำตา และเงียบเหงาที่จะอยู่กับเธอตลอดไป แต่เธอก็ต้องเจออย่างหนึ่งที่ทำให้เธอนึกถึงเขาอยู่ตลอด
เป็นปัญหาที่ต้องมีทางออก ไมร่าเริ่มออกเดินทางไปตามสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ พิพิธภัณฑ์เก่าล้านนา ศาลเจ้าที่คนมักมาไหว้ รวมถึงสนามเด็กเล่นที่พวกเขาเคยมาด้วยกัน
ในคืนที่เดือนเต็มดวง ไมร่าไปที่สนามเด็กเล่นอีกครั้ง เสียงลมพัดผ่านมหาสมุทรที่อยู่ไม่ไกลทำให้เธอรู้สึกถึงความเหงา แต่ทันใดนั้น ก็มีลูกตุ้มพัดเบาๆ เมื่อเธอมองไปที่เครื่องเล่นกลับเห็นภาพของเขายิ้มที่นั่น
“ไมร่า ทำไมยังอยู่นี่” เสียงของเขาเรียกเธอให้รู้สึกว่ามีเขาอยู่ใกล้ๆ แม้รูปกายจะไม่อยู่แล้ว
หลังจากคืนที่เธอได้พบกับวิญญาณ พวกเขาเริ่มสื่อสารกันในรูปแบบที่แตกต่างจากเดิม เขาจะมาเพื่อให้กำลังใจ ให้เธอออกไปใช้ชีวิตในทุกช่วงเวลาที่เธอให้ความสำคัญ ราวกับเขายังคงเป็นเป็นคนรักที่อยู่ข้างๆ
ไมร่าได้พบมิตรภาพใหม่ในโลกวุ่นวาย เธอเพิ่งจะได้พบกับเวลาที่เห็นว่าความรักไม่เคยตาย แต่มันแปลงโฉมไปตามเวลาอย่างไม่คาดฝัน เมื่อผ่านความรู้สึกที่ไม่เพียงแต่เธอคนเดียวที่รู้สึกถึงการสูญเสียนั้น
เมื่อเวลาผ่านไป ไมร่าต้องตัดสินใจ ระหว่างรักในรูปแบบที่เป็นอยู่ หรือรักที่ไม่มีจริง แต่มีจิตใจ เธอรู้สึกในคลื่นความรักจากวิญญาณ แต่ในเวลาเดียวกันก็ไม่รู้ว่า จะต้องปล่อยเขาไปหรือยังไง
สุดท้ายเธอเลือกที่จะมีความรักอีกครั้งกับผู้ชายคนหนึ่งที่เป็นมิตรภาพ เธอต้องให้วิญญาณเขาไป ให้เขาหายไปในประวัติศาสตร์แห่งความรักของเธอ ในเช้าวันที่เธอยิ้มอีกครั้งกับนักชายคนใหม่เวลาดวงตะวันส่องสว่างลงมา เขายิ้มให้เธอ บอกว่าทุกสิ่งมีค่าในความรัก
เมื่อถึงโมเมนต์แห่งการณีที่ดีที่สุด บนพรมหลังบ้าน ไมร่าตระหนักว่าเวลาจะเป็นตัวช่วยดีกว่า และยิ้มท่ามกลางน้ำตาที่ร่วงลงมาอย่างหนามาก เธอเข้าใจว่า ถึงความรักจะหมดไป แต่ริ้วรอยจะสลักอยู่ในใจไปตลอดกาล
ขณะที่แสงแรกของเช้าวันใหม่ ส่องเข้ามาในใจของไมร่า เธอเริ่มเตรียมการที่จะเปิดประตูสู่วิถีใหม่ที่มีความรักในหัวใจ ถึงแม้เขาจะไม่อยู่ แต่จิตใจของเขายังคงอยู่ตลอดไป แต่ตอนนี้เธอต้องเปิดตอนใหม่ของชีวิต
