แสงสุดท้ายแห่งโรงหนังอัมพร

โปรเจ็กเตอร์ในห้องฉายกะพริบขึ้นตอนเที่ยงวัน ทั้งที่ไม่มีใครจอง มินทร์วิ่งขึ้นบันไดเหล็ก หอบเครื่องมือในมือ สายตาโฟกัสที่หน้าต่างภาพที่ฉายแล้วหยุดนิ่ง เฟรมค้างเป็นหน้าเด็กหน้าเดียว ชื่อเขียนไว้บนมุมฟิล์มด้วยลายมือฝืดๆ “ตะวัน” มินทร์ตบมือเบาๆ ให้ฟิล์มวิ่งต่อ แต่โปรเจ็กเตอร์กลับส่งเสียงครางแล้วหยุดอีก หัวใจมินทร์กระตุก เขาเปิดตู้เก็บฟิล์มอย่างไว หวังเจอฟิล์มสำรอง แต่ตู้ว่าง ลมจากพัดลมร้อนพัดกลิ่นฝุ่นฟิล์มขึ้นมาชัดเจนที่สุด

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“คุณมินทร์!” เสียงนวลเจ้าของโรงหนังตะโกนขึ้นมาจากด้านล่าง “อย่าปล่อยให้เครื่องร้อนนักนะ ที่นี่เก่าแล้ว”

มินทร์หันลงไปมองบันได นวลยืนคุมประตูเหมือนคนที่คอยปกป้องบางอย่างมากกว่าอาคาร เขาลักน้ำลึกหนึ่งคำก่อนจะตอบ “ผมเห็นเฟรมที่มีหน้าตะวัน อยู่ในเครื่อง แต่ไม่มีฟิล์มตัวจริง…” นวลนิ่ง แล้วทำหน้าเหมือนกลืนอะไรลงคอ

เป้าหมายของฉากนี้คือหาคำตอบว่าทำไมโปรเจ็กเตอร์ทำงานเอง ความขัดแย้งคือภาระหน้าที่ของมินทร์กับการปกป้องของนวล ผลลัพธ์คือมินทร์รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับฟิล์มและตัดสินใจจะหาฟิล์มชิ้นนั้นต่อ

“อย่าแตะมากกว่านี้” นวลพูดเสียงต่ำ “ฟิล์มมัน…มีเรื่อง”

มินทร์เพียงสบตาแล้วปิดตู้ เขาเก็บเครื่องมือไว้ แต่ข้างในตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมให้เรื่องเงียบไปแบบนี้