แสงสีเปล่งกระจายบนถนนกรุงเทพฯ ขณะที่ธาราและมินท์เดินอยู่ด้วยกันในคืนที่เคล้าคลอไปด้วยเสียงเพลงจากร้านอาหาร ร้านเล็กริมคลองที่สร้างบรรยากาศโรแมนติกอันแสนอบอุ่น หลังจากเข้าร่วมงานปาร์ตี้รับน้องที่มหาวิทยาลัย พวกเขาปล่อยใจไปกับค่ำคืนที่มีแสงไฟสวยงามเป็นฉากหลังของความรักที่ซับซ้อน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฉันยังไม่อยากกลับบ้านเลยอ่ะ ธารา” มินท์ยิ้มให้เขา ขณะที่ยิ้มสดใสที่เต็มไปด้วยความหวัง เนื้อตัวอุ่นจากความตื่นเต้น
“ไปต่อที่ไหนได้อีกหรอ?” เขาถาม จัดการกับความยากลำบากในหัวใจ
ถนนที่เต็มไปด้วยแนวเซเล็บ แต่หัวใจทั้งสองกลับหนักอึ้งจากการต้องปกปิดความรู้สึกที่แท้จริง
ในโลกที่ต้องใช้ชีวิตสองด้าน ธารากับมินท์ต่างแบกภาระที่ไม่สามารถบอกใครได้ ว่าพวกเขารู้สึกเชื่อมโยงกันมากเพียงใด ฝึกอบรมกันมาตั้งแต่เด็ก เปลี่ยนตัวเองให้มีชีวิตที่เหมาะสมกับสังคม แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เฮ้ย มินท์ เราต้องมานั่งคุยกัน” ธาราเอามือบีบไหล่ของเธอ ข้อความที่ชัดเจนในแววตา ทำให้มินท์รู้ว่าการยอมรับความรู้สึกนี้มีความสำคัญ
เขาเลือกที่จะพูดุ ด้วยเสียงที่สั่นด้วยความกลัว “เราจะแข่งขันกันทำไม หรือเราจะยอมแพ้ต่อความรักที่ซ่อนเร้นนี้?”
เรื่องราวไม่เป็นไปตามที่เขาคิด นั่นคือจุดเริ่มต้นของความทุกข์ เพราะการแข่งขันและความรู้สึกที่ไม่อาจแสดงออกได้ทำให้พวกเขาต้องแบ่งแยกชีวิตในมหาวิทยาลัยและที่บ้านเป็นสองด้าน
วันคืนต่อมา แสงอาทิตย์ที่ส่องผ่านทางเฟรมแม่บ้านในขณะที่ธารานั่งเขียนเล่าเรื่องราวให้มินท์ฟัง “ฉันรู้ว่าแม่จะไม่เข้าใจเรา เด็กสาวคนนี้มีชีวิตที่แตกต่างจากฉัน” เขาชี้ไปที่ภาพธรรมชาติ ที่มีความสุขของชีวิตครอบครัว อยู่ในความเย้ายวนใจ
“ถ้าอย่างั้น เราจะแก้ปัญหานี้ยังไง” มินท์ถาม พลางทำหน้าซีเรียส “ไม่อยากให้ใครเป็นทุกข์เพราะฉัน”
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น มินท์ลุกขึ้นทันที รีบกดรับ”แม่ค่ะ” เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ ธาราอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามในใจ
เขาแน่ใจว่าแล้วว่าต้องมีปัญหาแน่นอน เมื่อเขาเห็นว่าสายด่วนในโทรศัพท์อยู่บนหน้าจอ
“ฉันต้องกลับบ้าน” เสียงของมินท์ดังขึ้น หนักอึ้งและวิตกกังวล
แต่ธาราต่อสู้กับความคิดคำนึงที่จะยอมแพ้กับการพยายามทุกอย่าง เพราะในใจของเขาเชื่อมั่นในความรักที่แท้จริง
คืนที่เมฆหมอกมายังคงคุกคามแสงจันทร์เมื่อเขาเดินออกไปริมคลองซึ่งถูกน้ำท่วม บรรยากาศของคลองที่สะท้อนแสงสีไฟรอบๆ ทำให้เขานึกถึงเวลาที่มีความสุขที่เขาเดินร่อนไปแต่ไม่ได้มีเธออยู่ข้างกาย
“ทำไมเราต้องเป็นแบบนี้ด้วย” เขาหยุดนั่งได้ เพียงเพื่อให้ความรู้สึกทุกอย่างทะลักมาท่วมท้น
ในช่วงเวลาเดียวกัน มินท์ซึ่งกลับถึงบ้าน รู้สึกไม่สบายใจ พ่อแม่ของเธอตั้งคำถามเกี่ยวกับการใช้ชีวิตอย่างไม่เข้าท่าเมื่อเธอพูดถึงธารา”ฉันรู้ว่าเขาต่างจากพ่อแม่ฉัน”
คืนนั้นเต็มไปด้วยเสียงเคลื่อนไหวจากการทะเลาะเบาะแว้ง เสียงเธอร้องไห้แว่วดังเข้ามาในใจของธารา เมื่อเช้ามาพวกเขาก็เหมือนปกติ แต่คนละฟ้ากับเสน่ห์ของการใช้ชีวิต
วันเวลาผ่านไป สถานการณ์ยิ่งตึงเครียด เมื่อมิตรภาพของพวกเขาเริ่มมีปัญหาจุดแตกจนถึงจุดวิกฤต เมื่อต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวและความรักที่แตกสลาย
“ทำไมเราถึงต้องเป็นแบบนี้ด้วย” ธาราย้อนถามเมื่อได้พูดคุย”การแอบรักข้ามชั้นมันผิด” เขายิ้มแห้งๆ ทั้งน้ำตา เมื่อแฟนเก่าของหนักกว่าที่เขาคิดคือความสัมพันธ์ที่แย่”
ในกลางคืนอันมืดมิด ธาราได้พบสัญญาณของมินท์ที่เริ่มหายจะกลับไปยังสถานที่ตรงที่เดิม
พวกเขาต้องตัดสินใจว่าหมดความรักหรือจะต่อสู้เพื่อรักษาไว้เมื่อส่วนที่แตกต่างกันมีมากเกินไป และปัญหาที่ต้องเผชิญยังคงดำเนินต่อไป
การประชุมที่ยึกยือในมหาวิทยาลัยกับความมึนงงที่สูงส่ง กลุ่มนักเรียนที่เดินชุดดำ และพ่นคำหยาบใส่กัน ธาราและมินท์ต้องตัดสินใจทำตามหลักการหรือยอมให้ความรักมันพังลง
คืนหนึ่งทั้งสองได้พบกันที่จะยอมรับความจริงที่ว่าความรักของพวกเขาไม่มีทางเกิดขึ้น เรื่องราวที่พร่ามัวในชีวิต ถูกปิดบังแต่สามารถเห็นความเข็มแข็งขึ้นมา
พวกเขาจึงมอบให้กันเพื่อใครคนหนึ่งหลีกหนีจากความทุกข์ในชีวิต และแบ่งเป็นเศษส่วนที่เป็นจริงในใจ เมื่อจบการกระทำรักอันลึกซึ้งนี้ จึงจบลงด้วยการแบ่งอารมณ์ที่คนสามารถรู้ได้”
“เราจะคู่กันในวันหนึ่ง” เขามองไปที่ยอดไม้ที่อาจจะไม่มีวันอยู่เคียงข้างกัน ไปทางง่ายกว่านอนในหลุมที่ดำเนินไป
พวกเขาเลือกที่จะปล่อยให้กันและกันหลุดออกไปจากความรักที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ แม้จะมีความผูกพัน แต่เมื่อใดที่มีไฟไหม้ ไม่มีใครอยู่ได้ยั้งยืนในโลกเพียงพอที่จะกล้าแสดงออก นั่นคือการลงเอยของความรักที่คงจะต้องจบอย่างโดดเดี่ยวโดยปราศจากการกระทำใดๆ
จากนั้นกว่าเสียงของรถจักรยานยนต์วิ่งผ่านธาราได้ยิน มินท์เดินไปสิงหาคม คืนนั้นมินท์เปิดใจให้ฟังและอยู่ได้อย่างไม่สบายใจ แต่ละครอาหารในชีวิตนี้ จะยังอยู่ในใจที่ต้องฝากไว้ให้หวงหามและมีความทรงจำที่ยิ่งใหญ่
เมื่อถึงที่สุด หนึ่งเดือนต่อมา ธาราเดินผ่านมาโรงเรียน เขาเห็นมินท์ยืนอยู่ที่ทางเข้ารับสัมผัสบรรยากาศ ความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันจะแบ่งเป็นคู่กัน ความรักไม่ใช่สิ่งที่ง่าย
และเมื่อแสงขึ้นในวันที่สดใส หน้าร้านวิทยาลัยที่พวกเขาเคยเรียนรู้สึกซาบซึ้ง เพียงแต่มันมีจุดใหม่มาบ้าง พวกเขาน่าจะถ่ายทอดความรู้สึกต่างๆให้กันได้จนกว่าเลย แสงสีมากมาย ส่งเสียงกรีดร้องอยู่ในใจเย้ายวนให้เดินรอยยิ้มไปอนาคตอย่างต่ำเบอรี่
ในที่สุด หลังจากความรักเต็มรูปที่เติบโตอย่างแท้จริง แม้ระยะทางและความคลุมเครือจะเพิ่มขึ้น แต่เมื่อต้องไปยังเส้นทางที่เปลี่ยนสถานราชอยู่ เป้าหมายที่แตกต่างกันทุกคน เรื่องราวนี้ยังคงเข้าใจในต่างหาก สุดท้ายพวกเขายังเป็นพลังที่พร้อมอยู่ได้อีกครั้ง”
“เราจะเป็นคนที่พิเศษในความรักที่ซ่อนอยู่”
เมื่อยืนร่วมกันจริงอีกครั้ง ธาราและมินท์จะกลายเป็นเพื่อนร่วมหรือความรู้สึกคนที่เข้าใจกันอย่างแท้จริง จากตอนนี้เข้าใจชีวิตที่อ้อมคู่กันได้แล้ว
