ฝันร้ายของคนรัก

เสียงกระดิ่งประตูจากร้านกาแฟเล็กๆ ทำให้ความเงียบสงบของเช้าตรู่ในซอยเล็กหายไป เมื่อ “อานนท์” ชายหนุ่มหล่อแต่เศร้าเดินเข้ามานั่งที่มุมเดียวของร้าน ทุกคนที่เห็นเขารู้สึกได้ถึงความหม่นหมองในเจ้าของตอบรับเครื่องดื่มจากเด็กร้าน แต่เขาไม่ได้มีใจให้กับมันเลยแม้แต่น้อย

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เช้านี้ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความจาก “มira” แฟนสาวของเขาที่ส่งมาเมื่อวาน “เราไปที่ร้านเดิมกันไหม? ทานข้าวกับพ่อแม่คุณเหอะ มันอาจจะดี” อานนท์รู้สึกถึงแรงกดดัน สายตาของเขาหลุดไปยังหน้าต่างที่มีแสงอ่อนๆ กระทบเข้ากับใบหน้า มันผสมกับความรู้สึกผิดที่เมืองหลวงที่ไม่เคยชินในทุกๆ สถานที่ของเขา

วันนั้นอานนท์ตัดสินใจที่จะไปพบพ่อแม่ของมีรา ที่บ้านเก่าในชุมชนริมคลองที่เขาเติบโตมา แต่ความรู้สึกขัดข้องยังคงมีอยู่ในใจเขานับตั้งแต่ได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับที่มาที่ไปของครอบครัว มีรา

เสียงเรือยนต์ลาดตระเวนในคลองทำให้เขานึกถึงวันเก่าๆ ซึ่งกลับกลายเป็นเรื่องที่ทำให้เขามีความรู้สึก mixed emotion เมื่อเขาเดินย่ำไปบนสะพานไม้ เขาเห็นพ่อของมีรานั่งอยู่บนโขดหิน ท่าทางเหงาๆ และหยิบหนังสือเก่าๆ ขึ้นมาอ่าน

“ไปไหนมา?” เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “พาเพื่อนมาทานข้าว” อานนท์บอกก่อนจะเพ่งมองคนที่เดินตามมา เขาเห็นมีราในชุดที่เคยซื้อเมื่อยังเป็นคู่รัก แต่ตอนนี้เฉยเมย ยิ้มแย้ม แม้จะโอบแขนพ่อแม่ คนรอบตัวไม่ได้รู้สึกถึงความรู้สึกนี้ที่เริ่มฟุ้งขึ้นในใจอานนท์

อาหารที่มีรสชาติกลมกลืนสานต่อระหว่างสามคน แต่ระหว่างที่เขามองมีรา พ่อแม่ที่เข้ามาเยี่ยมเด็กสาวทำให้เขารู้สึกว่ามันคือภาพลวงตาที่ไม่ควรเกิดขึ้น

“อานนท์… น้องชอบทำอาหารนะ เป็นแฟนหรือจะเป็นที่ปรึกษา” แม่มีราถามด้วยรอยยิ้มท่ามกลางการสนทนา เรื่องราวขำขันจบลงเมื่ออานนท์ตอบว่า “ครับ ผมอาจจะต้องเรียนรู้” แต่ในใจเขานั้นกำลังเต็มไปด้วยความรู้สึกแบบที่ผู้ชายคนนี้คือคนที่หนักหน่วงเพียงแค่ต้องคุ้มครองมันเท่านั้น

เย็นวันนั้น เขาเดินอยู่ในตลาดข้างทาง หอบหิ้วถุงของจากร้านค้า มีราเดินเข้ามาแย่งถุงของเขาไป ก่อนที่จะมานั่งข้างๆ กำลังลงทุนกับการคุยกันพูดถึงเรื่องสมัยวัยเรียนที่ทั้งคู่ได้ใช้ชีวิต ภายในบรรยากาศที่ยังมีความอบอวลของเสียงคุยโวและเสียงดนตรีอันเร้าใจ

“ทำไมต้องรอให้ทุกอย่างเน่า?” มีรายิ้มถาม “ก็ผิดที่เราในความรักของกันซะนี่” กาลเวลาเมื่อถึงพรุ่ง อานนท์ยังไม่สามารถหาคำตอบซึ่งมันทำให้เขาเป็นทุกข์ในใจเบนเขามาเผชิญกับแค่ความหวังซึ่งเป็นคำตอบที่ผิดเล่า

และแล้ววันหนึ่ง สิ่งที่หลบซ่อนมานานกว่า 2 ปี ก็เริ่มกลับมาอีกครั้ง เมื่อมีราขอเวลาเพื่อให้พ่อแม่ของเธอรู้จัก “เพื่อนที่เคยลำบาก” ของเธอถึงบ้าน

ความไม่สงบเริ่มขึ้นเมื่อเป็นเวลาที่อานนท์ได้คุยกับครอบครัวของมีรา และความลับที่ซับซ้อนต้องเริ่มประจักษ์ต่อกัน แม้ว่าทุกคนจะอยู่ในห้องเดียวกัน มันแทบไม่มีการพูดคุยกันอย่างจริงจัง

มันต้องเผชิญหน้ากับการเลือกอย่างรุนแรง ซึ่งทุกคนต้องการจบเรื่องราวนี้ ซึ่งมันทำให้พวกเขาสร้างคลื่นแรงกดดันจนมันสั่นสะเทือนกลางการสนทนา “ทำไมมาที่นี้หรอ?” ถามปัญญาที่ถูกสร้างขึ้นจากการเดินทางทางอารมณ์ของมีรา ที่มาพร้อมกับอารมณ์ที่พวกเขาต้องทำเป็นเหมือนหยื่อไปจอดหากิน

“เรื่องของเราไม่ได้จบลง” อานนท์พูด แต่มีรามองเขาอย่างฉงนกับความหมายของสิ่งที่เขาพูด”ดีหรือไม่จะเป็นแค่การพูดถึงความรักอย่างเดียว”

เมื่อกลับถึงบ้าน อานนท์รู้สึกว่าเขาต้องการหาคำตอบให้ตัวเอง เขาเรียกมีราทันที “ทำไมเราเป็นได้มากมาย กว่าที่จะเป็นคนธรรมดาของกัน?” เรียกร้องความรู้สึกในใจเพื่อค้นหาตนเองที่สุดท้าย

เหตุการณ์นี้กลับมาชัดเจนในตัวอานนท์เมื่อเขาต้องการเวลาทบทวนตัวเอง เขาเริ่มค้นหาสิ่งที่อาจทำให้ความเป็นจริงที่สุดแสดงมาที่หน้า”ู” อยู่เคียงข้างกันแม้ว่าความรู้สึกทั้งหมดถูกแสดงความรุนแรงออกมาจนมีทางเดินบนสวนดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมของดอกไม้ป่า

ดอกไม้ในวันนั้นกลายเป็นพยานให้กับความสัมพันธ์ของคนรัก แม้ว่าอานนท์จะเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับอนาคตของเขาในโลกที่มีกำแพงอยู่รอบข้าง” .

เมื่อทุกอย่างกลับเป็นเรื่องราวที่ยากลำบากเสมอสำหรับคนพักในสวนของใจของพวกเขา มันเป็นสิ่งที่จะแบกรับการตัดสินใจของครอบครัวที่ไม่สามารถสลัดเสื้อผ้าความรู้สึกด้วยกัน นายแพทย์โทรสั่งควบคุมความรู้สึกและทำให้มันเป็นบนง่ายในการเสียเวลารอเพื่อค้นหาวิธีแยกตัวเพื่อจะเป็นอิสระ

กว่าที่อานนท์จะรู้ สถานการณ์ได้มีอารมณ์ที่แตกต่างกันทำให้เขารู้ว่าในมือเขาลืมว่าเขาจะเดินต่อไปได้อย่างไร จะให้เป็นคนคนเดียวเท่านั้น

” ไม่น่าจะจบในแบบนี้” มันสร้างความคิดและกดดันทั้งกลุ่มรวมตัวกัน “พวกเขาคิดว่าชีวิตนี้ไม่เพียงพอ” ในวันเดียวกันนั้น เขาคล้ายติดกับอารมณ์และส่งมอบความรักที่มีต่อความรักของมีราอันเหลือเชื่อ

ในการอยู่ร่วมกัน อานนท์ไม่เคยมียังหวังถึงการทำความเข้าใจพวกเขาไปได้ไกลจนถึงจุดที่เขาจับมือมีราราคุณไว้แน่นในระหว่างที่บรรเลงไปตามความรัก เมื่อเสียงกระโชกโฮกฮากกระฉูดในจังหวะของชีวิตที่กลับคืนมา

ท้ายที่สุดมันไม่ใช่เพราะตั้งคำถามที่ต้องถูกตอบที่นี่ แต่มาทั้งหมดมันคือการพาตนพยายามเดินข้ามความรักและฝันของกันไปซึ่งทั้งคู่ต้องไปพร้อมกันอย่างจริงจัง จากจุดนั้นอยู่สุดท้ายอย่างเข้มข้น ความรักถูกหลอมรวมกันอยู่ในจังหวะ
“ทุกคำถามคือคำตอบ เมื่อหัวใจพบเจอกัน”