มีนลงจากรถบัสก้าวแรกที่เท้าของเธอแตะสนามหญ้าหน้าประตูไม้เก่าโรงเรียนประจำที่เธอเคยเรียกว่าบ้าน เสียงกว่านกและลมมาผสมกับกลิ่นเก่าของฝุ่นและหนังสือที่ไม่มีใครเชยชมมานาน ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเดินผ่านหน้าต่างของคนอื่นที่มองมาจากด้านใน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เธอถือกระเป๋าใบเดียว มือสั่นเล็กน้อยไม่ใช่เพราะหนาว แต่เพราะชื่อของสถานที่นี้เรียกสิ่งที่เธอพยายามปิดไว้ในลิ้นชักของตัวเอง
“มีน?” เสียงเรียกมาจากเงาระหว่างเสาไม้ หวานแต่แห้ง เธอเงยหน้าพบผู้หญิงคนหนึ่งในชุดครูเก่า ผมทรงเรียบร้อยตึงเหมือนคนที่พยายามควบคุมทุกอย่างให้เรียบร้อยเหมือนกระดาษในแฟ้ม
“ครูรุ่งใช่ไหมคะ…” มีนตอบเสียงต่ำ เธอไม่แน่ใจว่าส่วนใดของความทรงจำที่เริ่มไหลมา แต่บางชื่อบางหน้ากลับเป็นภาพโครงร่าง เหมือนภาพที่รอการระบายสี
“ใช่ ครูไม่ได้คิดว่ามีนจะกลับมาเร็วขนาดนี้” ครูรุ่งยิ้มแต่ไม่ถึงดวงตา “ฉันได้ทำเรื่องไว้กับคณะให้มีนเป็นที่ปรึกษานักเรียนชั่วคราว เห็นว่าสถานการณ์ของที่นี่…” เธอหยุด เหมือนคำพูดถูกกรองไว้ก่อนจะปล่อยออกมา “…ต้องการคนที่อยู่ในตำแหน่งเข้าใจความเสี่ยงได้”
“ความเสี่ยงอะไรคะ” มีนถาม แต่เสียงตอบกลับมาจากก้อนความว่าง ดวงตาของครูรุ่งหรี่ลงนิดหนึ่งก่อนจะหายไป
“เสียง” ครูรุ่งพูดสั้นๆ “เสียงบางอย่างที่โรงเรียนของเราไม่ควรมี”
คำว่าเสียงทำให้มีนกลืนน้ำลาย เธอไม่เคยกลัวเสียง ความคิดแรกที่เธอมีคือมันเป็นคำสอนเก่าของโรงเรียน แต่ลึกลงไปในอกกลับมีความรู้สึกเหมือนชื่อบางชื่อถูกเรียกกลับคืนมา—ชื่อของความทรงจำที่แทบไม่มีเธอจำได้
โรงเรียนประจำเชียงวา—ชื่อที่บางคนยังทวนอยู่ในคอเป็นชื่อหิน—เคยเป็นศูนย์ฝึกที่เข้มงวด สอนทักษะแต่แฝงด้วยระเบียบที่เข้มงวดจนบางครั้งคนหนีไม่ได้ การกลับมาครั้งนี้มีนไม่ใช่นักเรียน แต่เป็นคนที่เคยทำผิดพลาดบางอย่าง บางสิ่งที่ทำให้เธอลืม
“มีน เดี๋ยวฉันจะพาไปดูหอพักของนักเรียนก่อน” ครูรุ่งพูดเมื่อเห็นว่าเธอยังยืนตะกุกตะกัก “พูดกันตรงๆ—พวกเด็กปีหนึ่งยังกลัวกันอยู่ พวกเขาบอกว่าได้ยินเสียงในบางคืน”
เสียงในบางคืน… มีนรู้สึกว่ามีคำไม่ถูกต้องซ่อนอยู่ มันเหมือนการแบ่งเวลาเป็นช่วงๆ อย่างประตูที่เปิดในห้วงเวลาหนึ่งแล้วปิดจนคนอื่นไม่ทันได้เห็น
ทางเดินของโรงเรียนมีภาพเก่าแขวนตลอดผนัง ภาพนักเรียนหลายรุ่น ฉากจบการฝึก การแข่งขันที่ได้รางวัล รูปถ่ายที่ยืนยันความจำ แต่เมื่อสายตาของมีนไหลผ่าน เธอรู้สึกว่าหนึ่งในภาพนั้นมีเงามืดเล็กๆ เวียนกลับเข้ามาในกรอบแล้วถูกเช็ดออกช้าๆ ด้วยผ้าแห้ง
“รู้สึกแปลกไหม” ครูรุ่งถาม “พวกภาพ พวกสิ่งของบางชิ้น…ห้องทดลองบอกว่ามีคลื่นที่วัดได้ แต่เราไม่อยากให้คนภายนอกรู้”
“คลื่นอะไรคะ” มีนถาม กำแพงที่เงียบกลายเป็นผู้สังเกตการณ์
“เสียงที่หายไป” ครูรุ่งตอบสั้นๆ ก่อนจะหยุด แล้วเสริม “หรือเรียกง่ายๆ ว่า ‘สิ่งที่อยู่ระหว่างคำพูด'”
คำพูดนั้นแทงเข้าไปในหัวของมีน เธอรู้สึกว่าเธอไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อคำศัพท์แบบนี้ เธอเคยได้ยินมันมาก่อน อย่างน้อยก็ในความฝันที่ไม่แน่ใจว่าเป็นความฝันหรือความจำ
คืนแรกในหอพักเป็นคืนที่มีนไม่ได้นอน ผู้คนรอบๆ เงียบจนแทบจะได้ยินการหายใจของห้อง เธอเดินสำรวจจนถึงหน้าต่าง บางชั้นเรียนยังเปิดแผ่นป้ายชื่อของเด็กที่ถูกรวบรวมไว้ และชื่อที่หนึ่งในนั้นสะดุดตาเพราะมีรอยขีดเล็กๆ เป็นวงกลมใต้ตัวอักษร
“ชื่อของใครน่ะ” มีนเอื้อนถามเพื่อนร่วมห้องปีสองสาวที่นั่งห่อผ้าห่มอยู่มุมเตียง สายตาของเธอกังวลแต่คงความอยากรู้
“ซาย่า” เพื่อนร่วมห้องตอบเสียงเบา “เด็กปีหนึ่งคนนั้นหายไปจากหอเมื่อเดือนก่อน พวกเราหาไม่เจอเลย”
มีนพยายามสอดส่ายความทรงจำ ทุกส่วนในหัวเหมือนมีลิ้นชักที่ล็อก เธอเคยรู้จักซาย่า—คำคิดนั้นมาบางๆ เหมือนชื่อที่หงายขึ้นจากก้นทะเล แต่ก่อนที่มันจะชัด ก็มีเสียงบางอย่างไม่ใช่เสียงคนดังขึ้นในความคิดของเธอ เป็นเส้นเสียงบางๆ ที่เรียกชื่อคนอย่างไม่ตั้งใจ “…ซาย่า…”
“เมื่อคืนมีคนได้ยินเสียงร้องชื่อเธอ” เด็กสาวพูดต่อ “แต่เมื่อไปดูห้อง ซาย่าก็ไม่อยู่ ไม่มีร่องรอยการจากไป ไม่มีประตูถูกเปิด ไม่มีหน้าต่างแตก แค่ว่างเปล่า”
“มีคนแจ้งตำรวจไหม” มีนถาม แต่ในใจรู้ว่ามีคำตอบที่เธอไม่อยากรู้
“แจ้งสิ แต่ตำรวจให้รอ บอกว่าอาจจะหนีไปเอง พ่อแม่ของซาย่าก็…
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
