เสียงโทรศัพท์ดังกลางเช้าวันจันทร์ที่อากาศยังคงเย็นจากความฝันของกลุ่มคนที่เพิ่งคืนชีวิตขึ้นมาจากปลายสัปดาห์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เปรม: จะเอายังไงดีมะลิ หอประชุมขอให้เราไปเล่นแทนชมรมที่ถอนตัว เขาบอกว่าต้องการงานที่เป็น “ของใหม่”
มะลิ: ของใหม่ในแง่ไหน ของใหม่ที่ดีหรือของใหม่ที่คนต้องหัวเราะทั้งฮอลล์
เปรมยืดคอส่ายเบา ๆ นึกถึงคำว่าไม่เป็นสมาชิกชมรมใดเลย แต่เมื่อเพื่อนร้องขอ เขาพบว่าคำว่าไม่พูดออกมาลำบากกว่า
เปรม: ฉันบอกไปแล้วว่าชมรมเราทำได้ ไม่เป็นไรหรอกนะ แค่จัดการเวลาให้ดี
มะลิ: คุณเปรม คุณเคยเป็นผู้กำกับไหม
เปรม: โอ๊ย เคยดูเวิร์กช็อปบ่อย ๆ พอเป็นแล้วก็…เอาเถอะ ฉันจัดการเอง
ประตูชมรมเปิดออกเมื่อกลุ่มคนรุ่นใหม่ค่อย ๆ เดินเข้ามาพร้อมอุปกรณ์ประกอบฉากที่คลุมไว้ด้วยผ้าสีควันบุหรี่กลาย ๆ
ธง: ฉันไม่ได้เตรียมสคริปต์นะ เปรม
ซูซี่: ฉันก็หวังว่าคุณมีสคริปต์ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเป้ของคุณ
เปรม: ไม่มีหรอก แต่นี่คือข้อดีของเรานะ เราเป็นชมรมที่เก่งเรื่อง improvisation
ธงช้อนคิ้วสีน้ำเงินขึ้นอย่างไม่เชื่อ
ธง: เราไม่ใช่ทีมละครแสดงสดตลาดนัด เราทำละครที่ต้องซ้อมเป็นเดือน
มะลิ: แล้วเวลาเรามีแค่สองสัปดาห์นะเปรม
เปรมยิ้มกว้างเกินไป เขาพลันคิดว่าคำว่าไม่เคยพลาดช่วยอะไรใครเลย แต่การบอกว่าไม่ได้ทำให้เพื่อนดูผิดหวังมากกว่า
เปรม: งั้นเราลองผสมเลย เป็นลักษณะของละครทดลองผสมตลกชีวิตประจำวันกับจินตนาการ พูดง่าย ๆ คือ…เป็นละครที่ทำให้คนค้นพบความจริงในหัวใจอย่างไม่ทันตั้งตัว
มะลิ: ความจริงใจหรือการโกหกที่สวยงาม
ซูซี่: ฟังดูเหมือนกลยุทธ์การระดมทุน
เปรม: ถูกแล้ว ฟังดูดีแล้ว
ภาพตัดกลับไปเมื่อตอนบ่ายของวันเดียวกัน เก้าอี้ในหอประชุมถูกเรียงอย่างไม่สมมาตร ผ้าสีหม่นถูกแขวนอย่างตั้งใจ และเปรมกำลังยืนหน้าแฟ้มที่ไม่มีชื่อเรื่อง
มะลิ: คุณเปรม คนที่เราต้องโน้มน้าวคือใคร
เปรม: มีผู้ประสานงานเทศกาล น้าต้อย ผู้สนับสนุนสมัครเล่น และอาจารย์ชมเชยเซนส์อันคลาสสิกคืออาจารย์กมล นายธงต้องเล่นเป็นตัวตลกหลัก และซูซี่…เธอทำหน้าที่ improv
ธง: ตัวตลกหลักของเรื่องแต่คุณไม่ได้เตรียมมุกให้ฉันเลย
เปรม: มุกไม่ใช่หัวใจ นี่คือละครที่มองลึกถึงความเศร้าและความฮาในเวลาเดียวกัน
ธงถอนหายใจยาว เขาลงมือวางชอล์กบนพื้นเพื่อร่างทางเดินของตัวละคร เหมือนคนที่พยายามทำให้ความไม่แน่นอนมีรูปเป็นชิ้นเป็นอัน
ซูซี่: ยอมรับเลยว่าเธอมีความหวังมากเกินไป
เปรม: หวังเป็นเชื้อเพลิง ถ้าไม่มีความหวัง เราจะทำอะไร
มะลิ: แต่หวังอย่างเดียวไม่พอ เราต้องใช้สติด้วย
เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับชายวัยกลางคนผิวเกรียมยิ้มแฉ่ง เขาเป็นคนที่ดูเหมือนมาจากการประกอบพิซซ่าแต่ใส่สูทสีเทา
น้าต้อย: สวัสดีลูกหลานของละคร ผมได้ยินว่าพวกเธอเป็นทีมหน้าใหม่ที่กำลังทำเรื่องใหม่
เปรม: ใช่ครับ นี่คือรูปแบบใหม่ของละครที่ทุกคนต้องพูดถึง
น้าต้อยมองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นสคริปต์ เขาหัวเราะและพูดอย่างจริงใจ
น้าต้อย: ผมพร้อมสนับสนุน แต่ผมชอบสิ่งที่เรียกว่า ‘ความจริง’ นะ ถ้าพวกเธอทำให้คนร้องไห้ด้วยความยิ้มได้ น้าต้อยจะลงทุน
เปรม: งั้นเรามีสัญญาแล้วครับ
มะลิยกคิ้วสูง ไม่มีใครรู้ว่าคำว่าเรามีสัญญาจะหมายถึงอะไรบ้าง
วันที่สองของการซ้อมเต็มไปด้วยการทดลองมากกว่าการฝึก ทุกคนต้องแสดงบทที่ยังคงเป็นเพียงไอเดียอาศัยประสบการณ์การเล่น Impro ของซูซี่และความมุ่งมั่นของธง
ธง: ฉันจะเป็นคนที่ทุกคนไม่คาดคิด เขาเป็นคนที่ไม่เคยยอมแพ้ต่อความเชื่อที่ทำให้เขาเป็นตัวเอง
ซูซี่: ง่ายเลย เธอเป็นคนที่อยากกลัวแต่ก็กลัวที่จะยอมรับความกลัว
มะลิ: แล้วเปรมเป็นใครในเรื่องนี้
เปรมหัวเราะอึกอัก
เปรม: ผม…ผมเป็นผู้กำกับแห่งความหวัง
มะลิ: นั่นฟังดูเหมือนป้ายประกาศ
คืนก่อนวันส่งชิ้นงาน เปรมกลับบ้านด้วยความรู้สึกเหมือนคนที่ทั้งรักและความกลัวผลักเขาไปพร้อมกัน เขาไม่ได้นอนและแทนที่จะเขียนสคริปต์ เขาหาวิธีปั้นเรื่องราวจากความจริงของแต่ละคน
เปรม: ถ้าเรายืนยันเรื่องจริงใจ ทุกอย่างคงโอเค
ซูซี่: เรื่องจริงของเราประกอบด้วยการลืมกุญแจ อกหัก สอบตก แล้วก็การซื้อขนมปังผิดร้าน
ธง: และการหลงทางในหอพักตอนตีสอง
มะลิ: กับการโกหกเล็ก ๆ ของเปรม
เปรม: นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่นะ…หรือเปล่า
เสียงมือถือของเปรมสั่น เขามองมันด้วยความตื่นเต้นที่เป็นทั้งความสุขและความหวาดหวั่น
เปรม: เป็นข้อความจากน้าต้อย เขาบอกว่าจะพาเพื่อนที่เป็นนักวิจารณ์สมัครเล่นมาด้วย
มะลิ: นักวิจารณ์สมัครเล่นเหรอ มันฟังดูเหมือนคำตัดสินสุดท้าย
เปรม: ใช่ แต่พวกเราต้องทำให้ดีที่สุด
เช้าวันแสดงจริง ผู้ชมเริ่มเต็มหอประชุม นักศึกษาจากคณะอื่น ๆ มายืนรอเต็มหน้าประตู เปรมเดินไปมาเหมือนคนที่พยายามวางทุกอย่างให้เข้าที่ เขาจับมือธง มะลิ และซูซี่เป็นการให้กำลังใจ
น้าต้อยมาถึงพร้อมผู้ชายที่หน้าตาเฉยเมย สวมแว่นหนา เขาคือ “อาจารย์มล” ผู้ซึ่งเป็นที่กล่าวขานว่าเป็นนักวิจารณ์เข้มขรึมของวงการมหาวิทยาลัย
อาจารย์มล: ผมมาดูอะไรที่ใหม่ ๆ เสมอ
น้าต้อย: นี่ลูกหลานของเรา พวกเขาพร้อมมาก
อาจารย์มลพยักหน้าอย่างไม่ใส่อารมณ์ เขานั่งลงและยื่นปากกาเปล่า ๆ ให้ตัวเองดูเหมือนนักสำรวจ
ซาวด์ไลท์สดสว่างขึ้น ธงเดินออกไปในฉากแรก แม้บทจะไม่ได้ถูกเขียนไว้ชัด แต่ธงแสดงความเป็นตัวละครตามที่ได้ปรึกษากันเมื่อคืน เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังสลับกับการเสียดสีตัวเอง
ธง: ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งฉันพยายามเรียกร้องความกลัวจากตัวเอง แล้วพบว่ามันซ่อนอยู่ในกล่องรองเท้า
ผู้ชมหัวเราะอย่างเงียบ ๆ แต่ความเงียบของห้องกลับเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ฉากต่อฉากถูกถักทอจากการยอมรับความจริงเล็ก ๆ ของตัวละคร เรื่องราวเริ่มกลายเป็นการสำรวจความผิดพลาดของวัยรุ่น ความไม่ได้ตั้งใจ และความสามารถในการเอาตัวรอดด้วยการซื่อสัตย์ต่อความรู้สึก
กลางคอนเสิร์ต ด้านหลังเวที เสียงกระซิบดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
น้าต้อย: เปรม เราได้ข่าวว่าอาจารย์กมลมาแล้ว
เปรมหน้าซีด อาจารย์กมลคือศาสตราจารย์ผู้มีมาตรฐานสูงที่ขึ้นชื่อในเรื่องความเข้มงวดกับงานศิลป์
มะลิ: ถ้าอาจารย์กมลชอบ นี่จะเป็นเรื่องใหญ่
เปรม: หรือถ้าไม่ชอบ…
เสียงหัวเราะจากผู้ชมตามจังหวะที่นักแสดงใช้เพื่อหาช่วงว่างในบทพูด วินาทีนั้นเปรมได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองดังขึ้น เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนสะพานเชือกที่มีการตั้งค่าความเป็นไปได้ทั้งหมด
ฉากสุดท้ายใกล้เข้ามา ธงต้องเผชิญกับการสารภาพต่อคนรักเก่า บทไม่ชัด แต่ธงใช้ความจริงของตัวเองแทนคำพูดที่เตรียมไว้
ธง: ฉันหลอกตัวเองว่าการไม่ยอมรับคือความเข้มแข็ง แต่จริง ๆ แล้วฉันกลัวการแพ้
ผู้หญิงในฉากคนนั้นหยุด และผู้ชมอึ้งไปชั่วครู่ก่อนที่เสียงหัวเราะที่อบอุ่นจะตามมา ความรู้สึกมันซับซ้อนเหมือนการได้กลิ่นขนมปังอบโดยบังเอิญ
อาจารย์มลจดบันทึกย้อนหลังด้วยสีหน้าไม่บอกอะไร แต่เปรมมองไปที่น้าต้อยซึ่งกำลังกระซิบกับคนข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้มกว้าง
หลังแสดงจบ ผู้คนลุกขึ้นปรบมืออย่างกึกก้อง ห้องประชุมเต็มไปด้วยเสียงชมและหยิกแก้มของเพื่อนร่วมชั้น
น้าต้อย: ผมบอกแล้วว่านี่แหละ ความจริงที่ทำให้คนยิ้มและซึ้ง
อาจารย์มลยังคงนิ่ง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นและมองตรงมาที่เปรม
อาจารย์มล: ขอบคุณที่ทำให้ผมได้เห็นกระจกที่แตกออกเป็นชิ้น ๆ แต่สะท้อนสิ่งที่แท้จริง
เปรมทั้งโล่งใจและสับสน ความโล่งใจคือการที่เขารอดมาได้ สับสนคือเขาไม่แน่ใจว่าการโกหกครั้งแรกของเขามีผลมากแค่ไหน
หลังการแสดง คืนที่เงียบสงบมาถึงเปรมในห้องชมรม เขาพบว่ามะลิรอตรงโต๊ะไม้ และธงกับซูซี่กำลังล้อมรอบด้วยขนมปังที่ซูซี่ซื้อมาเป็นรางวัล
มะลิ: เปรม เธอทำได้ แต่ฉันอยากรู้ว่าทำไมต้องโกหกตั้งแต่แรก
เปรม: ฉันกลัวว่าถ้าบอกว่าเราไม่มีอะไร ทุกคนจะยอมถอนตัวและเธอ ๆ ทั้งหมดจะเสียโอกาสไป
ธง: แล้วทำไมต้องบอกว่าเป็นละครทดลองระดับสูงด้วย
เปรม: มันฟังดูน่านับถือ ฉันคิดว่าถ้าพวกเขามองเราว่าเป็นมืออาชีพ เขาจะให้โอกาสเรา
ซูซี่กัดขนมปังแล้วหัวเราะเบา ๆ
ซูซี่: ซึ่งนั่นเป็นวิธีที่บ้ามาก แต่ผลลัพธ์ค่อนข้างหวานนะ
เปรมมองไปรอบ ๆ ใบหน้าของเพื่อนที่เปื้อนแป้ง เขารู้ว่าความซื่อสัตย์ของแต่ละคนเป็นสิ่งที่ทำให้เรื่องนี้สำเร็จ ไม่ใช่ลีลาการตลาดของเขา
เปรม: ขอโทษ ฉันเริ่มต้นด้วยการโกหกเล็ก ๆ แต่พวกเธอทำให้มันกลายเป็นเรื่องจริง
มะลิ: แล้วเราจะทำยังไงกับน้าต้อยกับอาจารย์มล
เปรม: เราไม่ต้องทำอะไรกับพวกเขา เราต้องทำอะไรกับตัวเอง
มะลิ: ได้เวลาเรียนรู้วิธีพูดว่าไม่ไหม
เปรมยิ้มน้ำตาคลอ เขาเข้าใจว่าการยอมรับความผิดไม่ได้หมายความว่าเขาอ่อนแอ แต่เป็นการยืนหยัดอยู่กับผลของการตัดสินใจ
สัปดาห์ต่อมา ข่าวความแปลกใหม่จากทีมละครของมหาวิทยาลัยแพร่กระจายจนมีคนติดตามงานของพวกเขามากขึ้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือความสัมพันธ์ของสมาชิกที่แน่นแฟ้นขึ้น เปรมเริ่มแบ่งงานจริงจังมากขึ้น ให้มะลิดูแลงานสตางค์ ให้ธงดูจังหวะการแสดง และให้ซูซี่เป็นหัวหน้าส่วน improvisation
วันหนึ่ง ระหว่างซ้อมกลางแจ้งใต้ต้นไม้ใหญ่ของมหาวิทยาลัย ผู้คนเดินผ่านมามองด้วยความสนใจ
นักศึกษาคนหนึ่ง: พวกคุณแสดงอะไรเมื่อวาน ฉันได้ยินว่าดีมาก
ซูซี่: พูดสั้น ๆ เราแสดงความจริงที่ถูกแต่งเติมเล็กน้อย
มะลิ: และเราเรียนรู้ว่าถ้าไม่มีสคริปต์ เราต้องเขียนสคริปต์ในชีวิตจริง
เปรมยืนมองเพื่อน ๆ ของเขา เขาไม่ใช่คนที่เชื่อมั่นในความสมบูรณ์แบบอีกต่อไป แต่เขากลายเป็นคนที่เชื่อในการพยายามและความซื่อสัตย์ต่อความรู้สึก
ค่ำคืนหนึ่ง ขณะที่ชมรมกำลังเตรียมการแสดงชุดใหม่ น้าต้อยเดินเข้ามาพร้อมม้วนกระดาษ
น้าต้อย: ผมขอเสนอให้ช่วยเป็นสปอนเซอร์ระดับจริงจังแล้วนะ ผมอยากเห็นพวกเธอไปไกลกว่านี้
เปรม: แต่เราต้องย้ำว่าเรายังไม่มีผู้กำกับจริงจัง
มะลิ: เรามีแล้ว เรามีผู้กำกับที่เรียนรู้จากการทำผิดและยอมรับมัน
น้าต้อยหัวเราะจนตาตีบ
น้าต้อย: นั่นแหละที่ผมชอบ ความพยายามแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เวลาผ่านไป ชมรมของพวกเขาไม่ได้กลายเป็นทีมละครที่สมบูรณ์แบบ แต่กลายเป็นทีมที่พร้อมเผชิญหน้ากับความไม่สมบูรณ์แบบ เปรมเรียนรู้การปฏิเสธอย่างสุภาพ เขาเรียนรู้ที่จะใช้คำว่าไม่เมื่อจำเป็น และเขาเรียนรู้ว่าการขอโทษและรับผิดเป็นสิ่งที่ทำให้คนเชื่อใจมากขึ้น
เดือนต่อมา ในงานเทศกาลระดับภูมิภาค ชมรมของมหาวิทยาลัยได้รับคำเชิญให้แสดงผลงานเดี่ยวของพวกเขาอีกครั้งแต่ครั้งนี้พวกเขามีเวลาเตรียมตัวมากขึ้น แต่ไม่มีใครลืมคำสัญญาว่าอย่าทำเหมือนที่เคยทำเมื่อก่อน
ก่อนขึ้นเวที เปรมหันไปหาทีมของเขา
เปรม: ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ขอบคุณที่เชื่อฟังคำพูดเล็ก ๆ ของฉัน แล้วทำให้มันเป็นเรื่องจริง
ธง: และขอบคุณที่ฉันได้เล่นเป็นคนที่กล้าพูดความจริงในที่สุด
ซูซี่: ขอบคุณที่ให้ฉันเป็นคนที่กล้าหยิบมุกออกจากไม่ต้องมีสคริปต์
มะลิ: ขอบคุณที่เธอรู้จักคำว่าไม่ในตอนนี้
ทุกคนหัวเราะ พวกเขาเดินออกไปบนเวทีด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากครั้งแรก ไม่ใช่เพราะคนดูมากขึ้น แต่เพราะพวกเขาเติบโตขึ้น
การแสดงจบลงด้วยการตบมือที่ยาวกว่าเดิม แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือการที่สมาชิกของชมรมยืนเคียงข้างกันโดยไม่ต้องซ่อนความกลัวหรือความผิดพลาด
หลังเทศกาล เปรมกลับมาที่ห้องชมรม วันเวลาผ่านไปเขาเริ่มตั้งชื่อใหม่ให้กับความผิดพลาดของตัวเองว่าเป็นบทเรียน ไม่ใช่ตราบาป
มะลิ: เธอยังจะรับงานอีเวนต์ให้กับชมรมไหม
เปรม: รับครับ แต่ถ้ามีใครขอให้ผมรับปากอะไรโดยไม่คิดก่อน ผมจะขอเวลาคิด
ธง: ดีแล้ว ถึงจะช้า แต่การคิดก่อนเกินไปก็ดีกว่าเสียใจทีหลัง
ซูซี่: แล้วถ้ามีคนขอให้เราเล่นละครที่ชื่อว่า “ความจริงเล็ก ๆ ของสังคม” ล่ะ
เปรมยิ้มกว้าง เขารู้สึกว่าถ้าเป็นงานที่เขาเชื่อ มันจะไม่ใช่การโกหกอีกต่อไป
เปรม: ถ้าเป็นความจริงและเรายอมรับมัน ผมจะทำให้ดีที่สุด
เสียงหัวเราะและการกอดกันเกิดขึ้นในห้องเล็ก ๆ แห่งนั้น มันไม่ใช่ฉากที่ดูงดงามจากภายนอก แต่สำหรับพวกเขา มันเป็นตอนจบที่เริ่มต้นของเรื่องราวอีกมากมาย
ฉากสุดท้ายของเรื่องไม่ได้ปิดด้วยฟางเส้นหนึ่งที่สมบูรณ์ ทุกคนยังคงมีเรื่องต้องปรับปรุง แต่ภาพสุดท้ายคือเปรมยืนอยู่หน้ากระดานที่เขียนคำศัพท์คำหนึ่งด้วยลายมือที่มั่นคง คำคำนั้นคือ: รับผิดชอบ
เขายิ้ม เขารู้ว่าการยิ้มไม่ใช่การลืมความผิด แต่เป็นสัญญาว่าจะไม่ทำให้ใครต้องรับภาระเพราะคำว่าใช่ที่พร่องไหว
และในทางกลับกัน หัวเราะยังคงเป็นทางออกที่ทำให้พวกเขาเดินต่อไปด้วยกัน
จบบท
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: คอมเมดี้, มหาวิทยาลัย, ละครเวที, ความเข้าใจผิด, coming of age
