เสียงประกาศสุดสัปดาห์ของมหาวิทยาลัยดังผ่านลำโพงกลางสนามในเวลาเย็น คนเดินผ่านไปมาตามปกติ หิ้วกล่องพิซซ่า บ้างก็ตอบข้อความที่เข้ามา แต่มีคนหนึ่งที่วิ่งพรวดพรวดข้ามสนามด้วยหน้าตาตื่นเต้นสลับความรีบ — เตชิน หรือเพื่อนเรียกว่า “เต๋อ” — มือข้างหนึ่งถือกล่องกล้องเก่า มืออีกข้างถือโปสเตอร์รูปนักแสดงที่เขาวางแผนจะใช้จีบมะลิ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ถ้าฉันทำได้ครั้งนี้ มะลิต้องเห็นฉันเป็นคนจริงจัง ไม่ใช่แค่คนที่ปากหวานกับทุกคน” เต๋อพูดกับตัวเองแล้วสะดุดหญ้าตรงทางเท้าเกือบล้ม แต่ก็แก้ท่านักแสดงไม่ให้ใครเห็นว่าล้ม
ในห้องชมรมละครเวที ห้องเต็มไปด้วยความกระจัดกระจายของสคริปต์ หน้ากากกระดาษ และโพสต์อิทเต็มผนัง มะลิ กัปตันชมรม ยืนข้างเวที ทำหน้ามุ่งมั่นเหมือนกำลังจัดฉากการรบ เธอมีคิ้วเรียวที่มักถมทุกคนให้เป็นระเบียบ และนิสัยไม่ชอบวุ่นวาย
“เต๋อ กล้องของเธอถึงหรือยัง? พรุ่งนี้อาจารย์รมย์จะมาตรวจสเต็ป เราต้องมีวิดีโอสั้นส่งคัดเลือกงานละครระดับมหา’ลัย” มะลิถามเสียงเข้ม
“ถึงแล้ว!” เต๋อตอบเร็วเหมือนจะประกาศชัยชนะ เขาวางกล้องลงอย่างเชิด แล้วเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “แล้วฉันก็…ได้สปอนเซอร์มาหนึ่งราย เหมาะมาก เราจะได้งบสำหรับเวทีแบบมืออาชีพ”
มะลิชะงัก สายตาเล็ก ๆ ของเธอสแกนหน้าเต๋อ พยายามอ่านความจริงในแววตา “สปอนเซอร์ใคร? ฉันไม่ได้ยินข่าวเลย”
เต๋อหัวเราะเบา ๆ “อ๋อ เรื่องนั้น ฉันแค่…คุย ๆ กับคนรู้จักของพ่อเขา น่าจะโอเคแหละ” คำตอบเป็นคำลอย ๆ ที่เกิดจากความหวังมากกว่าความจริง แต่มะลิซึ่งกำลังมองหาโอกาสไม่มากเรื่องจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือ
“ถ้าเป็นจริง ฉันจะเตรียมแผนเวทีทั้งคืน” มะลิไม่ไว้ใจแต่ก็ชักจะตื่นเต้นเหมือนกัน “ให้เวลาเธอถึงพรุ่งนี้ ถ้าไม่มีงบ เราต้องหาทางอื่น”
หลังการประชุม เต๋อเดินออกไปกับโก้ เพื่อนสนิทผู้เป็นนักดนตรีประจำชมรม โก้เป็นคนตรง ๆ ใบหน้าเรียบแต่ปากแซ่บ “สปอนเซอร์เหรอ? เธออธิบายเรื่องสปอนเซอร์ได้ยังไง เต๋อ”
“ก็…ฉันบอกมะลิไปว่าฉันรู้จักคนคนนั้น แล้วพูดเพิ่มไปว่าเขาสนใจศิลปะมหาวิทยาลัย” เต๋อตอบเสียงต่ำ ดูเหมือนจะเสียสติภาพที่พยายามรักษาไว้
โก้ถอนหายใจ “เธอมักจะทำแบบนี้นะ เต๋อ เธอพูดเกินจริงเพื่อให้คนชอบ แล้วสุดท้ายก็…”
“แล้วสุดท้ายก็ทำให้เรื่องมันยากขึ้น” เต๋อเสริมแล้วหัวเราะแห้ง ๆ “แต่คราวนี้ไม่เหมือนเก่า ฉันตั้งใจจะแก้ปัญหา ไม่ใช่รอให้มันแก้เอง”
โก้มองหน้าเขาอย่างไม่ไว้ใจ “คำสัญญาเธอมีอายุสั้นนะ แต่ถ้าเธอจะจริงจัง ฉันพร้อมช่วย”
ตอนกลางคืนในคณะ ศาลาเก่าที่ชมรมใช้ซ้อมเปรียบเสมือนสนามรบ เต๋อเริ่มวางแผนการทำโปสเตอร์ ติดต่อกับร้านเวที และเขียนอีเมลหา “สปอนเซอร์” ที่แท้จริงคือเบอร์จากกลุ่มเพื่อนของพ่อของเขา — คนที่ไม่รู้จักเขาและไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับศิลปะเลย แต่เต๋อคิดเล่น ๆ ว่าเมื่อเห็นความตั้งใจ คนคนนั้นคงจะช่วย
รุ่งเช้าวันต่อมา อาจารย์รมย์ ผู้ดูแลชมรม ปรากฏตัวเข้มงวดพร้อมบัตรตรวจ คุณลักษณะสำคัญของอาจารย์คือการใส่เสื้อเชิ้ตลายแปลก ๆ และคำพูดที่ทำให้คนทั้งห้องต้องตั้งใจฟัง
“ผมอยากเห็นความจริงใจในงานของพวกเธอ” อาจารย์รมย์พูดระหว่างการตรวจ “การแสดงต้องมาจากความจริง ความจริงจะทำให้คนเชื่อ”
เต๋อยืนกลางห้อง ใจเต้นรัว เขารู้สึกว่าคำพูดนี้เป็นดาบสองคม เพราะเขาเองก็ยังแบกโกหกเล็ก ๆ ของตัวเองอยู่ในอก
การซ้อมเต็มไปด้วยความตึงเครียด มะลิสั่งการเหมือนผู้กำกับมือโปร ทำให้สมาชิกชมรมแต่ละคนต้องพยายามในการเคลื่อนไหวและบทพูด โก้เล่นกีตาร์ให้จังหวะกลางเวที และลีน นักแสดงสาวผู้ทะเยอทะยาน เข้ามาทดลองบทพร้อมสายตามีการแข่งขัน
“ลีน อย่าพยายามทำเสน่ห์กับนักแสดงนำ เห็นชัดมาก” มะลิพูดอย่างตรงไปตรงมาเพราะเธอรู้สึกว่าลีนพยายามชิงบท
“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันแค่ตั้งใจ” ลีนตอบเสียบปลายเสียงเหมือนท้าทาย
“ตั้งใจแบบไหน ถ้าตั้งใจแย่งบทโดยไม่ฝึกจะเอาผลงานมาจากไหน” มะลิตอบกลับอย่างไม่ปราณี
ซ้อมแรกผ่านไป แต่ปัญหาเริ่มบานปลายเมื่อเต๋อได้รับอีเมลตอบกลับจากหมายเลขที่เขาส่งไป — อีเมลนั้นระบุว่ามีคนสนับสนุนงบประมาณเพื่อผลิตละคร แต่อยากเห็นรายชื่อทีมงานและแผนการทำงานอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนลงนาม
“เรามีสปอนเซอร์จริง ๆ ใช่ไหม!” สมาชิกชมรมกระซิบกันด้วยเสียงตื่นเต้น
เต๋อยิ้มกว้างแต่ภายในใจเขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนตาชั่งที่เอียง “ใช่ ๆ แต่เราต้องส่งงานรายละเอียดวันนี้ ผมจัดทุกอย่างได้”
ความจริงคือเต๋อไม่มีทีมงานที่มีประสบการณ์เพียงพอจะเขียนแผนระดับธุรกิจ เขาเพียงมีความมั่นใจและความกระตือรือร้น สิ่งที่เขาทำคือรวบรวมคนที่พร้อมจะช่วยไม่ว่าจะรู้หรือไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร
เขามอบหมายหน้าที่ให้โก้ดูแลดนตรี ให้มะลิดูแลบท เพิ่มพี่บู อดีตนักแสดงประจำมหาวิทยาลัยเป็นที่ปรึกษา และจ้างบริษัทออกแบบเวทีราคาถูกที่พบผ่านอินเทอร์เน็ต
วันต่อมา ทีมงานต้องพบกับความจริง — บริษัทออกแบบเวทีแทบไม่เข้าใจงบที่มีจำกัด ขณะที่ลีนเริ่มขยายบทของตัวเองโดยไม่แจ้งทีม หลังจากคืนนั้น สมาชิกชมรมเริ่มมีอาการตึงเครียดมากขึ้น มีสายตา สัมผัส ความลับเล็ก ๆ เริ่มเป็นปัญหา
“เราไม่สามารถเสนอราคาเวทีแบบนี้ให้สปอนเซอร์ได้” มะลิบอกเสียงหนัก “มันถูกทำเกินจริงหรือไม่ก็ไม่ได้รับประกัน”
เต๋อยกมือขึ้นพยายามปลอบ “เธอลืมไปแล้วว่าเราเป็นชมรมที่สร้างสรรค์ เราจะหาวิธี ใช้ของเก่าที่มี บวกไอเดียใหม่ ๆ”
โก้ถอนหายใจอีกครั้ง “เต๋อ เธอพูดงี้ทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่ช่วงซ้อม มันมีเงินมีความคาดหวัง”
เต๋อตอบเงียบ ๆ “ฉันรู้ แต่ถ้าเราไม่ลอง ใครจะรู้ว่ามันจะเป็นไปได้?”
สถานการณ์เปลี่ยนครั้งใหญ่เมื่อสปอนเซอร์ขอพบทีมงานเพื่อพูดคุยก่อนตัดสินใจ เจตนาของเต๋อคือจะให้มะลิเป็นตัวแทน แต่เรื่องพลิกผันเมื่อมะลิเสียการได้ยินชั่วคราวจากเหตุการณ์ประโยคเสียงดังในการซ้อม — เธอต้องหลบออกไปพบหมออย่างกระทันหัน
เต๋อมองปัญหาด้วยความเร่งรีบ “มะลิไปหาหมอ งั้นฉันไปแทนได้ไหม? ฉันคุยเรื่องศิลปะได้”
โก้ส่ายหน้า “เธอไม่ใช่หัวหน้าชมรม เต๋อ เธอไม่ควรไปคนเดียว”
“เราไม่มีเวลา แล้วสปอนเซอร์อาจจะหนีไป” เต๋อตอบแบบไม่ฟังเหตุผล
เมื่อเต๋อไปพบสปอนเซอร์ ตัวแทนเป็นผู้หญิงหน้าตาจริงจังชื่อ “คุณอัง” เธอมองทีมชมรมด้วยสายตาตรวจสอบ เอกสารที่เต๋อเตรียมไว้เต็มไปด้วยความตั้งใจแต่ขาดความเป็นมืออาชีพ
“เราอยากเห็นว่าพวกคุณจะดำเนินการอย่างไร และสำคัญสุด พวกคุณเป็นใคร” เธอถามเสียงหนัก
เต๋อจึงตัดสินใจโกหกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้โกหกที่มีระดับ เขาพูดถึงนักศึกษาที่เคยทำงานกับคณะ พูดถึงผลงานที่ไม่เคยเกิดขึ้น และสัญญาว่าจะให้รายงานประจำสัปดาห์
“ถ้าพวกคุณทำได้ เราพร้อมพิจารณา” คุณอังสรุป และเธอให้เวลาเต๋อหนึ่งสัปดาห์กลับมาพร้อมแผนการที่เป็นรูปธรรม
เมื่อเต๋อกลับมาที่ชมรม ทุกคนยืนเป็นแถวด้วยความตื่นเต้นและความกดดัน “เราได้โอกาสอีกครั้ง” เขาประกาศเสียงดัง แต่ภายในใจเขารู้สึกเหมือนอยู่บนภูเขาน้ำแข็งที่กำลังละลาย
ความซวยต่อเนื่องเริ่มต้นขึ้น — ลีนแอบเปลี่ยนบทให้ตัวเองได้เด่นกว่าเดิม พี่บูกลับมาพร้อมกับคำแนะนำโบราณที่ฟังดูยุ่งเตรียม และบริษัทออกแบบเวทีขอเงินมัดจำล่วงหน้า เต๋อพยายามแก้ปัญหาโดยการยืมเงินจากพ่อ แต่พ่อกลับไม่สะดวก และแนะนำให้ใช้ความคิดสร้างสรรค์แทนเงิน
“ลูก ไม่ใช่ทุกอย่างต้องใช้เงิน บางครั้งสิ่งที่ทำให้คนจดจำคืองานที่มาจากหัวใจ” พ่อของเต๋อกล่าวเสียงเรียบ แล้วเต๋อก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังสวมหน้ากาก
กลางสัปดาห์ แผนล้มเหลวอย่างหวิดหวิดเมื่อสปอนเซอร์ส่งผู้ช่วยมาดูการซ้อม ผู้ช่วยคนนั้นดันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเต๋อ — นิก ผู้นิสัยตรงข้ามกับเต๋อ พูดน้อย มองโลกตามความเป็นจริง และมีท่าทีสงสัยเสมอ
นิกเจอตัวเต๋อระหว่างพัก “นายเต๋อ นายทำงานกับพวกนี้จริง ๆ เหรอ หรือแค่…” เขาไม่พูดต่อแต่แววตาของนิกมีคำถามทั้งหมด
เต๋อพยายามหัวเราะให้เป็นธรรมชาติ “ก็ใช่สิ เรากำลังทำละครกัน”
นิกไม่เชื่อเต็มที่ แต่ก็ต้องรายงานกลับไป เรื่องราวของเต๋อกลายเป็นการสอบสวนเงียบ ๆ และความจริงที่รอการปะทุ
สถานการณ์ถึงจุดพลิกเมื่อแผนการแสดงได้รับโจทย์ใหม่ — มหาวิทยาลัยจะจัดงานแสดงนิทรรศการศิลปะประจำปี และชมรมละครได้รับคำเชิญให้แสดงจริง เต๋อรู้ว่าถ้าทำสำเร็จ ชื่อเสียงของชมรมจะเปลี่ยนไป แต่ถ้าล้มเหลว ผลกระทบจะใหญ่กว่าที่เคยกลัว
เต๋อตัดสินใจว่าจะไม่บอกมะลิเรื่องโกหกของเขา เขาหวังว่าจะหาวิธีปกปิดจนจบโปรเจกต์ แต่ความลับมักไม่อยู่นิ่ง — โก้เริ่มสงสัยและทำตัวเงียบ ๆ เขาเริ่มเขียนแผนการสำรอง โดยไม่บอกใคร
ในคืนก่อนการแสดงจริง โก้ลากเต๋อไปนั่งที่หลังคาตึกชมรม “ถ้านายไม่เลิกสร้างเรื่อง ฉันจะพูดเอง” เขาพูดออกมาตรง ๆ
เต๋อเงียบ แล้วเสียงลมพัดผ่านอย่างหนัก “พูดสิ โก้ ฉันกลัวว่าจะเสียมะลิ ฉันกลัวจะทำให้ทุกคนผิดหวัง”
โก้มองเขาอย่างอ่อนโยน “ฉันก็กลัวเหมือนกัน เต๋อ แต่การกลัวไม่ช่วยอะไร ถ้าเธอทำผิด ก็รับผิด แล้วแก้”
คำพูดนั้นเหมือนประตูลมที่เปิดให้แสงส่องเข้า เต๋อนอนนิ่งกับหลังคา ความจริงของเขาเริ่มกระเพื่อมไปทั่วใจ เขานอนคิดถึงภาพวันที่เขาเริ่มโกหก — เพื่อให้คนชอบ เพื่อให้ตัวเองรู้สึกสำคัญ แต่ตอนนี้ความสำคัญที่เขาสร้างมาจากแก้วเปราะบาง
เช้าวันแสดง แสงไฟสาดลงบนเวที เสียงผู้คนค่อย ๆ เติมเต็มที่นั่ง ชมรมทั้งทีมมีท่าทางตึงเครียด มะลิยังฟังไม่ค่อยได้แต่เธอพยายามเข้มแข็ง ทุกคนเตรียมพร้อม แต่ในมุมหนึ่งเต๋อยืนกับอีเมลจากสปอนเซอร์ในมือ ใจเต้นกับความรู้สึกผิด
“เต๋อ…” มะลิกระซิบพร้อมส่งสายตาให้ “เราเชื่อใจเธอมาก อย่าทำให้เราเสียใจ”
เต๋อตอบเสียงเบา “ฉันจะไม่ปล่อยให้ทุกคนเสียใจ” แต่คำพูดนั้นยังไม่ถึงการสารภาพ
การแสดงเริ่มต้นด้วยความตึงเครียด แต่จังหวะกลับกลายเป็นขี้เล่น นำเสนอฉากชีวิตวัยมหา’ลัยที่ถูกขยายด้วยการตั้งคำถาม เรื่องราวของตัวละครทั้งหลายสะท้อนชีวิตจริงของสมาชิกชมรม ทุกคนทำหน้าที่ของตนอย่างทุ่มเท ขณะที่เต๋อพยายามทำให้ทุกอย่างเดินไปตามที่เขาเขียนในแผนปลอม
กลางการแสดง เสียงหัวเราะดังขึ้นจากมุกที่ไม่ได้วางแผน แต่เกิดจากความจริงใจของนักแสดง และจากความสัมพันธ์ตรงไปตรงมาที่เริ่มบังเกิด ทีมงานเริ่มเข้าใจว่าการแสดงไม่ต้องเลียนแบบหนังต่างประเทศหรือความสำเร็จฟุ่มเฟือย แต่มันต้องมีแก่นของความจริง
แล้วตรงนั้นเอง — มะลิเผลอล้มจากฉากจากการได้ยินที่ยังไม่ดี จังหวะวุ่นวายเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เต๋อเป็นคนแรกที่วิ่งขึ้นเวที เขาดึงมะลิขึ้นมาโดยไม่คิดถึงความอับอายหรือความผิดพลาด นั่นคือครั้งแรกที่เขาไม่ได้คิดถึงภาพลักษณ์ของตัวเอง แต่คิดถึงคนอื่น
ผู้ชมเห็นการช่วยเหลือ การโอบกอด และด้วยการตัดสินใจของเต๋อ ทีมงานปรับบทด้นสดให้เข้ากับสถานการณ์ บทที่เขาวางไว้ลื่นไหลกลายเป็นฉากที่จริงใจและซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม ผลลัพธ์ทำให้ผู้ชมหัวเราะและร้องไห้อย่างพร้อมเพรียง
หลังการแสดง พี่บูยืนคุมอารมณ์ด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ “ฉันไม่เคยเห็นการแสดงที่มันสดและใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อน” เขากล่าวพร้อมลูบหัวเต๋ออย่างภาคภูมิใจ
แต่ความจริงไม่ได้หายไป — นิก ผู้ช่วยสปอนเซอร์ ได้คุยกับมะลิเบา ๆ ในห้องแต่งตัว “เธอรู้ไหมว่าคนที่ติดต่อสปอนเซอร์คือเต๋อ แต่เขาไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด” นิกพูดอย่างตรงไปตรงมา
มะลิเงียบไปสักพัก ก่อนจะหันมองเต๋อที่กำลังยืนอยู่ใกล้ ๆ “เต๋อ คนที่สำคัญคือสิ่งที่เธอทำตอนนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เธอพูดก่อนหน้านั้น”
เต๋อตกใจแต่ก็ตอบจากใจ “ฉันขอโทษ ฉันกลัวว่าถ้าไม่พูดสวย ใครจะเห็นความพยายามของเรา”
มะลิเอื้อมมือจับมือเขา “ฉันเห็นแล้ว เต๋อ มันคือสิ่งที่เราเห็นตอนนี้”
หลังคืนนั้น ทีมงานนั่งคุยกันยาวถึงความจริง ความผิดพลาด และทางข้างหน้าที่ต้องเดินต่อ เต๋อยอมรับความผิดพลาดทั้งหมด เขาเล่าเรื่องการโกหกและเหตุผลเบื้องหลัง ทุกคนได้ฟังและสัมผัสถึงความจริงใจที่มากับคำขอโทษ
โก้พูดเป็นคนแรก “ฉันโกรธ แต่ฉันชื่นชมเธอที่เธอยอมรับ เธอเปลี่ยนจริง ๆ”
ลีนซึ่งเคยพยายามแย่งบทก็พูดติดตลกว่า “ฉันก็ต้องยอมรับว่าได้แสดงดีขึ้นเพราะต้องปรับบทฉุกเฉิน” ทุกคนหัวเราะและบ้างก็น้ำตารื้นด้วยความปลื้มปิติ
สปอนเซอร์ติดต่อกลับมาว่าเธอประทับใจกับการแสดง และพร้อมจะสนับสนุนชมรมด้วยเงื่อนไขหนึ่ง — ให้เต๋อเป็นผู้ประสานงานโครงการ พร้อมการฝึกอบรมด้านการจัดการโปรเจกต์
เต๋อรับเงื่อนไขเหล่านั้นโดยไม่ลังเล เขารู้สึกว่าการได้โอกาสนี้ไม่ใช่เพราะการโกหก แต่เกิดจากความพยายาม ความจริงใจในวันที่สำคัญ และการยืนหยัดของทั้งทีม
ตอนสุดท้ายของเรื่อง เต๋อยืนหน้าเวทีในวันปิดงาน เขาจับไมค์และพูดต่อหน้าเพื่อน ๆ ครอบครัว และผู้ที่มาติดตามงาน “ผมเรียนรู้แล้วว่า การเป็นผู้นำไม่ใช่ว่าจะต้องพูดให้คนเชื่อ แต่ต้องทำให้คนรู้สึกปลอดภัยพอที่จะเชื่อใจ”
มะลิเดินมาจับมือเขาอย่างแน่น “และเรายังมีเรื่องให้เรียนรู้อีกเยอะ แต่ฉันเชื่อว่าเราจะเติบโตไปด้วยกัน”
เรื่องจบลงด้วยภาพของชมรมที่เก็บเศษหน้ากาก หัวเราะกับมุกแปลก ๆ และวางแผนงานต่อไป เต๋อไม่ได้กลายเป็นคนสมบูรณ์แบบ แต่เขาเป็นคนที่รับผิดชอบต่อความผิดพลาดของตัวเอง เขาเรียนรู้ที่จะไม่หนีปัญหา แต่เผชิญกับมันร่วมกับเพื่อน
ในคืนที่เงียบสงบ เต๋อนั่งมองโปสเตอร์ที่ครั้งหนึ่งเขาใช้โกหก ฉันขอโทษต่อโปสเตอร์นั้นและขอบคุณมันในเวลาเดียวกัน มันสอนเขาว่าแม้การเริ่มต้นจะผิดพลาด ความจริงใจและการรับผิดชอบสามารถเปลี่ยนความผิดให้เป็นบทเรียน และเปลี่ยนชมรมเล็ก ๆ ให้กลายเป็นบ้าน
เสียงหัวเราะยังคงดังในความทรงจำ เสียงปรบมือที่เคยทำให้เต๋อหวัง กลายเป็นเสียงที่สอนเขาให้ฝันโดยไม่ต้องโกหก และมะลิ—เพื่อนร่วมทีม ผู้ซึ่งเคยไม่เชื่อมั่นในเต๋อ—ก็ยืนอยู่เคียงข้าง เหมือนเครื่องหมายยืนยันว่าคนเราสามารถเปลี่ยนแปลงได้ด้วยการยอมรับความจริง และพยายามสร้างสิ่งที่ดีกว่าวันเก่า
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, ชมรมละครเวที, ความเข้าใจผิด, การโกหกเล็ก ๆ, ตลกไทย, Coming of Age, เพื่อนซี้
