ตอนเช้าวันย้ายเข้า หอพักปีกฟ้าเหมือนจะตั้งใจทำงานเป็นฉากเปิดหนังตลก: ประตูเปิดไม่สุดเพราะมีอีกสามคนเข็นตู้เย็น ตู้เย็นเองก็ยังไม่เต็มใจจะย้ายที่ แผ่นสติ๊กเกอร์รูปแตงโมบนกล่องขนมกระเด็นขึ้นมาสะท้อนแสงแดด และนามินกำลังพยายามยัดรองเท้าสิบคู่ลงในกล่องใบเดียวโดยไม่ยอมเรียกแท็กซี่ซึ่งตัวเองควรจะเรียกตั้งแต่แรก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายแน่ใจนะว่าจะเอาทุกอย่างมาด้วย?” โบ้รูมเมตหน้าบูด กางเสื้อยืดจนเห็นกล้ามแขน เหมือนคนที่เชื่อว่าปัญหาทุกอย่างแก้ด้วยการยกของ
“เอาไว้เผื่อถูกเชิญไปงานโชว์สิ่งประดิษฐ์!” นามินตอบพร้อมยิ้มกว้าง ทั้งที่สิ่งประดิษฐ์มีเพียงโครงพลาสติกจากโคมไฟเก่าๆ กับสายไฟพันกันดูเหมือนลูกแมงมุมไฟฟ้า
“นายก็ชอบปั้นทั้งนั้นแหละ” โบ้ปัดเสียง แต่หัวเขินเป็นสีชมพู “เมื่อคืนยัยทิชามาโทร บอกว่าคงได้เป็นหัวหน้าคณะกรรมการงานหอนี้แล้ว”
นามินหัวใจพองโต แต่ก็รู้สึกพองเกินเหตุ เขาจำคำพูดยายที่โทรมาเมื่อเช้าได้: ‘หลาน น้าตั้งใจจะบอกญาติๆ ว่านามินมีอนาคตนะ ถ้านามินได้ทุนหอ ก็ดูดี…’ คำว่าดูดีหนักเตะใจเขาจนปั่นป่วน
“ถ้าเธอเป็นหัวหน้า แล้วฉัน…ฉันจะเป็นผู้จัดงานใหญ่!
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, หอพัก, คอมเมดี้, ผจญภัย, เข้าใจผิด, มิตรภาพ, การเติบโต
