เสียงกีตาร์ที่ไม่ค่อยเข้าจังหวะกับเสียงหัวเราะคุยกันดังแผ่ว ๆ จากโต๊ะเก่าในมุมห้องสมุดคณะคอมมิวนิเคชัน เป็นเช้าวันจันทร์และทุกคนดูเหมือนจะตื่นเต้นกับเรื่องเดียวกัน: งาน ‘คืนความทรงจำคณะ’ ที่จะมีแขกรับเชิญพิเศษมาพูดให้ฟัง.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ภาณุนั่งเอามือซุกผม แก้วกาแฟยังไม่ร้อนเท่าใจของตัวเอง
ภาณุ: “ไม่ต้องห่วง เราจัดเองได้”
แหวนยกคิ้ว
แหวน: “จัดเอง… อย่างที่บอกเมื่อวานนี่หมายถึงแบบจริงจังจริง ๆ เหรอ ภาณุ? งานปีนี้คนมากันเยอะนะ คณะก็อยากให้เรียบร้อย”
ภาณุยิ้มกว้างเกินกว่าที่หัวใจจะรับไหว
ภาณุ: “มีคนช่วยอยู่แล้ว ฉันรับประกัน”
อุ้มพ่นลมหายใจ
อุ้ม: “รับประกันแบบไหน นี่ไม่ใช่การรับประกันแบบส่งงานส่งสร้อยหรืออะไรนั่นนะเธอ”
ภาณุ: “แบบ… ฉันรู้จักคนที่เหมาะสม เขาจะมาพูดเรื่องการสื่อสารยุคใหม่กับคนรุ่นเราพอดี”
โตมรหัวเราะแผ่ว
โตมร: “เธอรู้จักจริงเหรอ หรือเธอแค่รู้จักแบบออนไลน์แล้วถือว่ารู้จัก?”
ภาณุกลอกตา
ภาณุ: “ฉันรู้จักจริง ๆ นะ แค่ยังไม่ได้คอนเฟิร์ม แต่ฉันจัดการได้”
เป็นเรื่องง่ายแค่คำว่า ‘จัดการได้’ สำหรับภาณุ — ประโยคสั้น ๆ ที่มักจะปลอบคนอื่นให้สงบ แต่ประโยคนั้นกำลังทำหน้าที่จุดชนวนหายนะ
หลายชั่วโมงหลังจากนั้น ภาณุนั่งพิงเก้าอี้ในห้องชมรมกิจกรรม เสียงพัดลมดังเป็นฉากหลัง เขามองแผนงานที่เขียนด้วยลายมือไม่เป็นระเบียบ
ภาณุ (พึมพำ): “ต้องหาเขาจริง ๆ แล้ว…”
ประตูเปิดกว้าง แสงจากโคมผนังสาดเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘ป้าทับทิม’ แม่บ้านประจำคณะ ผู้มีเสียงหัวเราะเฉพาะตัวและความเข้าใจเรื่องคนมากกว่าที่ใครคิด
ป้าทับทิม: “เด็ก ๆ มีเรื่องวุ่นวายอีกแล้วเหรอ?”
ภาณุแทบจะตอบทันทีว่ามี แต่เลือกยิ้มกลบเกลื่อน
ภาณุ: “ใช่ค่ะ ป้าทับทิม เรากำลังจะจัดงานใหญ่ แต่…”
ป้าทับทิมนั่งลงตรงมุมโต๊ะ ทั้งสองมือจับแก้วชา
ป้าทับทิม: “ไม่ต้องกลัว ภาณุ บางทีป้าช่วยได้”
ภาณุมองหน้าเพื่อน ๆ ที่เริ่มกระซิบกันเป็นวงเล็ก ๆ
อุ้ม: “ภาณุ เราต้องจริงจังนะ เรื่องนี้มีคนดูเยอะ”
ภาณุ: “เข้าใจ แต่ถ้า… ถ้าเรื่องนี้มันไม่ร้ายแรงกว่าที่คิด เราก็แค่ทำให้ดีที่สุด”
แหวน: “คำว่า ‘ดีที่สุด’ ถ้ามาจากเธอก็แปลว่า ‘เดี๋ยวจัดเอง’ แล้วเราทั้งหมดต้องซ่อมความพังทีหลังนะ”
เสียงหัวเราะเบา ๆ กัดกันในห้อง แต่สายตาทุกคนกลับจ้องมาที่ภาณุ
ภาณุถอนหายใจ แล้วเอ่ยประโยคที่เริ่มต้นทุกอย่างอีกครั้ง
ภาณุ: “ฉันมีคนรู้จักคนหนึ่ง เขาเคยเป็นผู้จัดรายการวิทยุ ตอนนี้เป็นคอลัมนิสต์ เขา…”
โตมรตัดบท
โตมร: “ชื่ออะไร? ภาพหน้าตา? หรือโพสต์จากเฟซบุ๊ก?”
ภาณุยิ้มแก้เขิน
ภาณุ: “ชื่อจริง ๆ คือ… พี่มานพ”
แหวน: “พี่มานพ? ใคร?”
ใคร ๆ ก็เริ่มมองหาความหมายในชื่อที่ภาณุเพิ่งเรียกออกมา
อุ้ม: “เขาอยู่นี่หรืออยู่กรุงเทพ?”
ภาณุ: “เขาอยู่… ยังไม่แน่ใจ แต่เขาจะมาถ้าได้รับคำเชิญ”
นี่คือคำตอบที่ไม่ชัดเจน แต่ทำให้ทุกคนคลายใจเล็กน้อย
ภายนอกห้องสมุด เสียงประกาศตามสายด้วยน้ำเสียงเป็นทางการ
ประกาศ: “เชิญนักศึกษาทุกท่านมางาน ‘คืนความทรงจำคณะ’ วันศุกร์นี้ เวลา 18.00 น. โดยมีวิทยากรพิเศษ”
คำว่า ‘วิทยากรพิเศษ’ กระพือเหมือนฝูงนกในท้องทุ่ง มันทำให้คนนอกห้องชมรมเริ่มคาดหวัง
ถึงวันอาทิตย์ตอนเย็น ภาณุยังไม่ได้คุยกับ ‘พี่มานพ’ จริง ๆ แต่เขาได้รับข้อความจากแอดมินกลุ่มนักศึกษาว่า “ประชาสัมพันธ์ออกไปแล้ว”
ภาณุ: “อะไรนะ ประชาสัมพันธ์ออกไปแล้ว!”
นั่นคือช่วงเวลาที่ความตื่นเต้นเปลี่ยนจากอากาศบาง ๆ เป็นอากาศหนาทึบ
แหวนกัดปาก
แหวน: “ภาณุ เธอแน่ใจนะว่าเขาจะมา?”
ภาณุ: “ฉันคุยแน่ ๆ เดี๋ยวโทรหากัน”
เขาพยายามโทรหาหมายเลขที่คิดว่าคือพี่มานพ แต่กลับได้เสียงตอบรับเป็นผู้หญิงเสียงสดใสคนหนึ่ง
ผู้หญิงในสาย: “สวัสดีค่ะ กดหมายเลขผิดหรือเปล่าคะ?”
ภาณุเหงื่อตก
ภาณุ: “ขอโทษครับ พอดี… ผมกำลังมองหาพี่มานพ”
ผู้หญิงในสายหัวเราะเบา ๆ
ผู้หญิงในสาย: “พี่มานพชื่อจริง ๆ เหรอคะ หรือชื่อเล่น?”
ภาณุ: “เอ่อ… จริง ๆ แล้วผมอาจจะจำผิด”
แต่สายได้สัมผัสความจริงจังของคำโกหกของเขาแล้ว มันไม่ยอมหยุดง่าย ๆ
กลางสัปดาห์ ความคาดหวังในหมู่นักศึกษาทวีขึ้นเมื่อโปสเตอร์งานถูกพิมพ์และติดตามตู้ประชาสัมพันธ์ ประโยค ‘วิทยากรพิเศษ: พี่มานพ’ ติดตาใครหลายคน
คนที่ไม่เคยสนใจข่าวสารคณะยังมองมาที่โปสเตอร์ด้วยความคาดหวัง
อาจารย์ใหญ่เดินมาถามด้วยความสงสัย
อาจารย์ใหญ่: “พี่มานพเป็นใคร ภาณุ?”
ภาณุตอบด้วยรอยยิ้มที่พยายามซ่อนความตื่นเต้น
ภาณุ: “เขาเป็น… คนที่พูดเรื่องสื่อกับคนทั่วไปได้เข้าใจง่ายๆครับ”
อาจารย์ใหญ่พยักหน้า แต่สายตายังคงคาดคั้น
เพื่อน ๆ ของภาณุเริ่มกังวล มันไม่ใช่เพียงคำพูดอีกต่อไป มันกลายเป็น ‘ภาพลักษณ์ของคณะ’ ภาพลักษณ์ที่ต้องรักษาให้ดูดี
อุ้มเดินเข้ามาในห้องชมรม มือประคองแล็ปท็อปพร้อมรายการสำรอง
อุ้ม: “ภาณุ เราต้องมีแผนสำรองจริง ๆ แล้วนะ”
ภาณุสบตาเพื่อนทั้งกลุ่ม
ภาณุ: “ผมมีไอเดียแล้วล่ะ แต่ต้องใช้คนช่วย”
แหวน: “คนช่วยแบบไหน เหมือนแบบช่วยยกโต๊ะ หรือแบบช่วยโกหกเหมือนเธอ?”
แหวนกวน แต่เสียงตึง ๆ ที่ซ่อนอยู่บอกว่าทุกคนเริ่มไม่สบายใจ
กลางคืนก่อนวันงาน ภาณุโทรหาป้าทับทิมอีกครั้ง
ภาณุ: “ป้า ป้ารู้จักคนที่พูดจาเข้าหูคนได้ไหมครับ? เราต้องการคนหนึ่งคนจริง ๆ”
ป้าทับทิมหัวเราะคิก
ป้าทับทิม: “ป้ารู้จักคนหลายแบบนะ แต่คนที่พูดเข้าหูคน มักเป็นคนที่พูดจากใจตัวเอง ไม่ใช่คนปลอมตัว”
ภาณุตอบอย่างรีบร้อน
ภาณุ: “เราต้องการคนที่จะช่วยปิดบัง… เอ่อ ช่วยทำให้คนเข้าใจเรื่องได้ง่าย”
ป้าทับทิมนิ่งไป แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่างออกไป
ป้าทับทิม: “จะให้ป้าช่วยแกล้งเป็นวิทยากรเหรอ?”
ภาณุเกือบหลุดหัวเราะ
ภาณุ: “ป้าจะทำได้จริง ๆ เหรอ?”
ป้าทับทิมยิ้มใส่สายโทรศัพท์อย่างมีเลศนัย
ป้าทับทิม: “ถ้าจะโกหก ก็ให้โกหกแบบมีศิลปะนะเด็กนะ”
เช้าวันศุกร์ ท้องฟ้ามืดครึ้มเล็กน้อย นักเรียนและอาจารย์ทยอยมาชูป้าย แต่ที่หน้าเวที ว่างเปล่า
ภาณุกำลังยืนหน้าเวที ใจเต้นแรงไม่ต่างจากเวลาสอบปากคำ
แหวนขยี้มือ
แหวน: “ป้าไปถึงไหนแล้ว?”
ป้าทับทิมเดินขึ้นเวทีในชุดผ้ากระโปรงลายดอก หูฟังเล็ก ๆ คล้องคอ เธอยิ้มแบบกองทัพพร้อมท่าเดินช้า ๆ ราวกับคนเคยขึ้นเวทีจริง
คนในฮอลล์ปรบมือ แต่หลายคนก็ส่งสายตามาที่ภาณุ
ป้าทับทิมยกไมโครโฟน แล้วพูดเสียงนุ่ม
ป้าทับทิม: “สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้ป้าจะพูดเรื่อง ‘การสื่อสารระหว่างเจเนอเรชัน'”
คนในฮอลล์ปรบมืออีกครั้ง แต่เสียงกระซิบว่า ‘นี่คือป้าแม่บ้านของคณะ’ แทรกเข้ามา
อุ้มกระซิบกับโตมร
อุ้ม: “ฉันรู้สึกว่ามันกำลังจะพังก่อนจะเริ่ม”
โตมร: “หรือกำลังจะพังในแบบที่ตลกจนคนจดจำ”
ป้าทับทิมเริ่มเล่าเรื่องเก่า ๆ ของนักศึกษาที่เธอเห็น ทั้งฮอลล์เงียบฟัง แต่เสียงเงียบมีความสุขแบบแปลกประหลาด
จนกระทั่งมีเสียงโทรศัพท์ดังมาจากแถวหน้า มันคือเสียงเรียกจากคนที่ประกาศตัวว่าเป็น ‘สำนักข่าวท้องถิ่น’
ผู้สื่อข่าว: “ข่าวด่วน! มีหมายเลขโทรศัพท์จากพี่มานพติดต่อขอสัมภาษณ์เกี่ยวกับงานนี้”
คนในฮอลล์เริ่มกระพือความสงสัย
แหวนขมวดคิ้ว
แหวน: “ถ้าพี่มานพโทรมา แปลว่าเขาอาจจะมาจริง ๆ”
ภาณุหัวใจตกลงไปถึงตาตุ่ม
ภาณุ: “เขาไม่อาจมาจริง ๆ หรอก”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้ากระหึ่มจากประตูหลัง ฮอลล์หันไปมอง เห็นชายวัยกลางคนในชุดสูทสีน้ำตาลเดินเข้ามา สายตาเป็นมิตรและผมมีสีขาวเล็กน้อย
ชายคนนั้นยิ้มและยกมือทักทาย
ชายคนนั้น: “ผมมานพเองครับ”
อุ้มเบิกตากว้าง
โตมรกระซิบ: “มันจะพีคไปกว่านี้ได้อีกไหม”
ภาณุยืนอึ้ง เผลอถอนหายใจ
ภาณุ: “พี่… มานพ… จริง ๆ เหรอ?”
ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ
มานพ: “ผมไม่ได้ตั้งใจจะมาเป็นของตกใจนะ แต่ผมผ่านมาแถวคณะ แล้วได้ยินคำว่า ‘วิทยากรพิเศษ’ ตอนนั้นแค่คิดว่าน่าจะเข้าไปดู”
คนในฮอลล์ทำเสียงฮือหนึ่ง จากความตื่นเต้นที่กลายเป็นความเฮฮา
ป้าทับทิมมองหน้าภาณุด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์
ป้าทับทิม: “อย่าเพิ่งตกใจลูก เดี๋ยวป้าจัดการ”
ป้าทับทิมเดินไปหา ‘มานพ’ แล้วคุยกันสองคนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทำให้ทั้งฮอลล์เงียบฟัง
มานพพยักหน้า ทำท่าจะขึ้นเวที แต่ก่อนไป เขาหันมามองภาณุแล้วพูดแค่ว่า
มานพ: “ผมขอฟังเรื่องราวจริง ๆ นะ”
บรรยากาศเปลี่ยนจากการคาดหวังเป็นการค้นหาความจริง
ป้าทับทิมเริ่มบทนำอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอชวนมานพขึ้นมาร่วมบทสนทนา เป็นการพูดคุยแบบสองฝ่ายที่ผสมกลิ่นอายชีวิตจริง
มานพไม่ใช่ผู้บรรยายตามแบบแผน เขาพูดเรื่องการฟังคน เล่าเรื่องการถูกเข้าใจผิดเมื่อตอนเริ่มทำงาน สลับกับเรื่องขำขันเกี่ยวกับชีวิตประจำวัน
คนในฮอลล์หัวเราะด้วยความร่วมมือ และบางคนก็สะอึกตามเมื่อพบว่าเรื่องราวนั้นสะท้อนความจริงบางอย่าง
ระหว่างบทสนทนา ภาณุนั่งข้างเวที เหมือนมีดอกไม้หนึ่งดอกที่กำลังเหี่ยว แต่เขายังยิ้ม
อุ้มเข้ามาจับไหล่
อุ้ม: “ภาณุ ทำไมไม่ขึ้นไปเล่าเรื่องบ้างล่ะ?”
ภาณุส่ายหน้าอย่างขอบคุณแต่ตะกุกตะกัก
ภาณุ: “ผม… ผมไม่เก่งพวกนี้หรอก”
มานพหันมามองแล้วยิ้ม
มานพ: “บอกคนอื่นว่าคุณไม่เก่งอาจจะเป็นเรื่องจริง แต่ถ้าคุณไม่เคยลอง คุณจะไม่รู้ว่ามีอะไรที่คุณทำได้”
คำพูดนั้นเหมือนกระจกที่สะท้อนภายในของภาณุ เขาจำได้ว่าเขาสัญญาว่าจะช่วยคณะ ไม่ใช่แค่ปกป้องภาพลักษณ์ของตัวเอง
โค้งสุดท้ายของงานใกล้เข้ามา มานพชวนให้คนในฮอลล์เล่าเรื่องสั้น ๆ เกี่ยวกับความทรงจำคณะ
นักศึกษาหลายคนขึ้นไปเล่าสั้น ๆ บางเรื่องขำ บางเรื่องสะเทือนใจ ทุกเรื่องมีความจริงมากกว่าคำโฆษณา
ถึงตาของภาณุ เขาเดินขึ้นไปโดยไม่เตรียมสคริปต์ มือสั่นเล็กน้อย
ภาณุ: “ผมอยากขอโทษทุกคน… ที่ผมบอกว่ามีพี่มานพคนนี้ ผมไม่อยากให้ใครผิดหวัง”
คนในฮอลล์นิ่ง
ภาณุต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ
ภาณุ: “แต่บังเอิญป้าทับทิมกับมานพมาแทนความตั้งใจของผม พวกเขาช่วยกันทำให้คืนวันนี้เป็นคืนที่ผมไม่เคยคาดคิด”
มานพยิ้มและจับมือภาณุไว้
มานพ: “ผมเข้าใจคนที่กลัวว่าเขาจะไม่พอ แต่บางครั้งความไม่พอทำให้เราพยายามมากขึ้น จนเราเจอสิ่งที่ดีกว่าแผนที่วางไว้”
ฮอลล์เงียบ แต่หลังจากนั้นมีเสียงปรบมือช้า ๆ และยาว ยิ่งปรบก็ยิ่งมีความอบอุ่นแทรกอยู่
หลังงานเสร็จ ภาณุและเพื่อน ๆ ยืนรวมกันอยู่หลังเวที เหงื่อไหลเล็กน้อยแต่ใจอิ่ม
แหวนอ้าปากยิ้ม
แหวน: “ฉันเกลียดที่ต้องยอมรับ แต่งานนี้เธอทำได้ดี”
อุ้มหัวเราะ
อุ้ม: “และนี่คือครั้งแรกที่เราจะบอกว่า ‘ขอบคุณพี่มานพและป้าทับทิม’ แบบจริง ๆ”
ภาณุหันไปหาป้าทับทิมที่กำลังยืนคุยกับมานพ น้ำตาเล็ก ๆ ขอบตาเงาแสงไฟ
ภาณุ: “ขอบคุณจริง ๆ ครับป้า ขอโทษที่ผมทำให้วุ่นวาย”
ป้าทับทิมยิ้มกว้าง
ป้าทับทิม: “คนที่ไม่เคยทำผิดไม่รู้จักการแก้ไข ถึงจะผิดก็ต้องให้มันเป็นเรื่องที่คนสามารถหัวเราะได้เมื่อมองย้อนกลับ”
มานพกอดภาณุเล็ก ๆ
มานพ: “การรับผิดชอบไม่ใช่แค่ยอมรับว่าเราผิด แต่คือการทำให้ถูกด้วยการไม่ทิ้งคนอื่นไว้กลางทาง”
ภาพสุดท้ายคือกลุ่มเพื่อนยืนกลางแสงไฟ กลิ่นเครื่องดื่มและเสียงเก้าอี้เลื่อน รวมกันเป็นภาพของความไม่สมบูรณ์ที่กลายเป็นสิ่งสวยงาม
ในคืนที่เงียบลง ภาณุได้เรียนรู้ว่าคำว่า ‘ไม่เป็นไร’ ที่ใช้ปกป้องคนอื่น บางครั้งมันก็ต้องแลกมาด้วยความจริงใจและการทำงานหนัก
วันต่อมาคณะเก็บภาพและเรื่องเล่าจากงานไปเผยแพร่ กลายเป็นเรื่องที่คนพูดถึงด้วยรอยยิ้ม หลายคนบอกว่ามันเป็น ‘คืนที่ขำแต่ซึ้ง’
ภาณุกลับมานั่งเรียนตามปกติ แต่คราวนี้เขาพูดว่า “ไม่” บ้าง เมื่อมันควรจะเป็นแบบนั้น และเมื่อเขาพูดว่า “จะช่วย” เขาก็พร้อมจะทำจริง
ชีวิตมหาวิทยาลัยยังคงวุ่นวาย แต่สำหรับภาณุ ความวุ่นวายในคืนนั้นสอนให้เขาโตขึ้นเล็กน้อย — ไม่ใช่แบบที่โลกต้องการจากเขา แต่อย่างที่เขาอยากเป็น
เพื่อน ๆ สลับกันหัวเราะถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ทั้งยังแบ่งปันว่าพวกเขาเองก็มีเรื่องโกหกเล็ก ๆ ที่ทำเพื่อคนอื่น แต่ทุกคนตกลงกันว่า บางทีความซื่อสัตย์ก็เริ่มต้นจากการยอมรับผิด
สัปดาห์ต่อมา ป้าทับทิมได้แจกสูตรชา! ให้กับพวกนักศึกษา เป็นของขวัญเล็ก ๆ ที่ทำให้ทุกคนหัวเราะเมื่อเห็นว่า “ของขวัญจากแม่บ้าน” กลายเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ
มานพยังคงติดต่อกับคณะเป็นประจำ บางครั้งมานั่งฟังนิสิตอภิปรายบางครั้งก็มาเล่นกีตาร์กับป้าทับทิมในห้องชมรม
ภาณุมักจะมองแหวน อุ้ม และโตมร แล้วยิ้ม เขาไม่อยากเป็นคนที่ปากหวานเพื่อหลอกลวงอีกต่อไป เขาอยากให้คำพูดของเขามีน้ำหนัก
คืนหนึ่ง ภาณุนั่งคนเดียวที่ม้านั่งหน้าตึกคณะ พระจันทร์แขวนต่ำ คิดถึงบทเรียนทั้งหมด
ภาณุ (พึมพำ): “ไม่เป็นไร — คราวนี้จะไม่ใช่แค่คำพูด”
จากความวุ่นวายหนึ่งคืนเกิดเป็นเรื่องเล่าที่ทุกคนจำได้ ทั้งตลก ทั้งอบอุ่น และสอนให้รู้ว่า การยอมรับผิดไม่ได้ทำให้เราเล็กลง แต่มันทำให้เราโตขึ้น และใคร ๆ ก็สามารถหัวเราะกับความไม่สมบูรณ์ของตัวเองได้ ถ้าเรามีคนคอยจับมือเดินไปด้วยกัน
ท้ายที่สุด ภาพของคณะ — ไม่ว่าจะเป็นโปสเตอร์ลายขีด ๆ หรือป้าทับทิมกับชาแก้วเล็ก ๆ — กลายเป็นสัญลักษณ์ของความจริงใจที่ไม่สมบูรณ์ซึ่งทำให้มหาวิทยาลัยนั้นอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด
และนั่นคือเรื่องราวของคืนวุ่นวายที่ไม่มีใครลืม
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: มหาวิทยาลัย, เพื่อนซี้, ความเข้าใจผิด, การโกหกบานปลาย, เฮฮา, อบอุ่น
