เสียงชุดไฟสลัวส่องเข้ามาในหอประชุมชมรมเล็กๆ ของมหาวิทยาลัยสวนวาฬ ข้างเวทีมีฉากกระดาษลูกฟูกกับโต๊ะทำจากลังพัสดุ ข้อความติดกำแพงว่า “คืนศิลป์ไฟ: เปิดพื้นที่ให้ชมรมชนะเลิศ” แต่ที่เด่นที่สุดคือกลุ่มนักศึกษายืนล้อมกันในท่าทางสับสน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พัทธิ! เรามีผู้ชมพิเศษยืนยันมาวันนี้จริงเหรอ?” แก้ว มือขวาของเขา ถามเสียงเร่งรีบ ขาทั้งสองข้างยังก้าวไม่เป็นระเบียบจากการจัดฉาก
พัทธิยืนพิงเสาละลึกล่ำ ดูสภาพฉากหน้าตัวเองแล้วทำหน้าเป็นคนที่กำลังคิดแผนกลยุทธ์ระดับชาติ “เออ…จริงดิ” เขาว่าเสียงเบา แต่พยายามกลบเกลื่อนด้วยยิ้มกว้าง “ใช่ มีคนสำคัญจะมา เราต้องโชว์ให้สุด”
มินตรา หัวหน้าทีมนักแสดง หรี่ตามอง “ใครสำคัญ? บอกตรงๆ เถอะ อย่าให้ฉันต้องไปเล่นแบบดัดจริตเพราะคนที่ไม่มีตัวตน”
พัทธิกลืนน้ำลาย เขาจำได้ดีว่าคืนก่อนเขาเห็นอีเมลฉบับหนึ่งถูกส่งต่อมาในกลุ่มไลน์ของชมรม อีเมลนั้นมาจากสำนักงานกิจการนักศึกษา มีหัวข้อว่า “ยืนยันผู้ชมพิเศษสำหรับคืนศิลป์ไฟ: ศิลปชัย” พัทธิมองคำว่า “ศิลปชัย” และในหัวสมองเขาทันทีนึกถึงนักวิจารณ์ละครชื่อดังที่นักแสดงรุ่นเก่าพูดถึงเมื่อหลายปีก่อน
แต่เขาไม่ได้ตรวจสอบให้ดีก่อนจะประกาศ
“ศิลปชัย… คนดังหน่ะ” พัทธิพูดอย่างมั่นใจจนคนอื่นพยักหน้าเป็นปลายเหตุ
“นายอ่านอีเมลผิดรึเปล่า?” สาริน ผู้กำกับชวนสงสัย แววตาเขาจริงจัง “อาจารย์เค้าส่งมาว่า ‘ศิลป ชัยประเสริฐ’ หรืออะไรนั่น แต่เราไม่เคยติดต่อจริงจัง”
พัทธิหัวเราะแห้งๆ “เอาน่า นิดเดียวเอง เผื่อเค้าเปลี่ยนใจเราก็ยังได้เครดิต”
แก้วทำหน้าเหมือนจะสาปส่งแต่เก็บคำพูดไว้ “เครดิตที่ได้ คือถ้ามีจริงจะดีมาก ถ้าไม่มีจริงจะ…ต้องอธิบายต่อคนบริจาค”
มินตราสบตาพัทธิ “นายอย่าให้เรื่องใกล้ตายกลายเป็นคอมเมดี้ นิยายเราเป็นเรื่องที่คนเชื่อได้ ถ้านายโกหกมันจะกลายเป็นคำผิดที่ทุกคนต้องตามแก้”
พัทธิตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งกว่าเดิม “ฉันรู้ ฉันแค่…กลัวเสียหน้า กลัวทำให้คนผิดหวัง”
นั่นคือความจริงของเขา — พัทธิไม่ชอบทำให้คนอื่นผิดหวัง และการบอก ‘ไม่’ หรือ ‘ฉันไม่แน่ใจ’ ทำให้เขารู้สึกเหมือนเขาล้มเหลวต่อหน้าคนที่รัก ผลคือเขามักจะยอมรับบทบาทมากเกินที่ตัวเองจะรับไหว เพื่อรักษาคำพูดที่ให้ไว้
“แล้วเราจะทำยังไงตอนมีคนมาจริง ๆ?” มินตรา “เราไม่ได้ฝึกฉากนี้สำหรับคนดัง เราฝึกเพื่อเพื่อนๆ”
พัทธิยิ้มกว้างเกินจริง “นั่นแหละ มันจะเยี่ยม เราทำให้ดูธรรมชาติสุด ๆ”
เสียงประตูถูกผลักเข้ามาอย่างกระทันหัน อาจารย์น้อย โค้ชชมรม ผู้เปี่ยมด้วยพลังกระตุ้นที่ขัดแย้งกับการพูดจาเยือกเย็น เดินเข้ามาพร้อมกับสเปรย์ขจัดกลิ่นและสมุดบันทึก
“ได้ข่าวว่ามีแขกพิเศษ?” อาจารย์มองไปรอบห้อง “ถ้างั้นจงเตรียมตัวให้เหมือนจริงที่สุด แม้แขกจะเป็นใครก็ตาม”
พัทธิกุมแขนเสื้อกับแรงสั่นสะท้านจากคำพูดของอาจารย์ “ผมรับผิดชอบครับอาจารย์ ผมรับรอง”
อาจารย์พยักหน้าอย่างเป็นสุข “ดีแล้ว ความรับผิดชอบย่อมสร้างผลงาน…แต่การแกล้งเป็นสร้างผลงานไม่ได้” เขาจ้องตาพัทธิเป็นนาที “อย่าทำอะไรให้มันดูเป็นการแสดงมากเกินไปจนคนรู้สึกว่าถูกหลอก”
คำพูดนั้นเหมือนจะทิ่มแทงในอกพัทธิ แต่เขากลับยิ้มอย่างผู้มีความตั้งใจใหม่ “แน่นอนครับ อาจารย์ เราจะเป็นตัวของตัวเอง”
หลังอาจารย์จากไป บรรยากาศกลับคึกคัก พัทธิสั่งงานยิบย่อย ให้คนเอาเสื้อผ้าจากห้องเก็บของเก่า และขอให้ใครสักคนทำโซเชียลมีเดียให้ดูดีขึ้นเพื่อเวลาแขกมาถึงจะได้หน้าตาเรียบร้อย
แต่ภายในใจของเขา ความไม่แน่ใจยังคงกร่อน เขาทำสิ่งที่เขาคุ้นเคยที่สุด — เขาขยายเรื่องกว้างขึ้น โดยไม่คิดถึงผลลัพธ์
คืนแห่งการแสดงมาถึง ก่อนงานสี่ชั่วโมง ชมรมกำลังเตรียมการสุดฤทธิ์ เสียงขลุ่ย ป้ายแสงสี และวงดนตรีซ้อมในมุมหนึ่ง เสียงหัวเราะ กระซิบ และคำสั่งผลัดกันดังเป็นระลอก
“พัทธิ! เรามีคนโทรมาหา บอกว่าจะมาถึงเร็วกว่าที่คาด” แก้วรายงานเสียงหงุดหงิด
พัทธิหันไปมองนาฬิกา “ดีเลย ตอนนี้เรายังไม่มีอะไรต้องกังวล”
ประตูถูกเปิดออกอย่างสุภาพชายคนหนึ่งในชุดสูทธรรมดาเดินเข้ามา เขาไม่ได้แต่งตัวให้น่าประทับใจ แต่สายตาอบอุ่นและยิ้มที่ทำให้คนรอบข้างอยากสบายใจ
“สวัสดีครับ ผมอัคร ผมมาจากกองทุน…” เขาพูดอย่างสุภาพ แต่มีวลีตะกุกตะกักเล็กน้อยจากการเป็นมนุษย์ที่ไม่คุ้นกับกิจกรรมยิ่งใหญ่
ทั้งห้องเงียบทันที มินตราสบตาพัทธิ ท่าทางของทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า “นี่หรือคือคนสำคัญ”
อัครยกมือขึ้นเพื่อทักทาย “ผมไม่ใช่คนดังหรอกครับ แต่ผมได้ยินว่าเมล็ดพันธุ์ศิลปะกำลังจะได้รับโอกาส ผมสนับสนุน”
พัทธิพยายามคุมสถานการณ์ เขายิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม “คุณใช่ไหมครับ ‘ศิลปชัย’ เรารอคุณมานาน”
อัครทำหน้าเหมือนกำลังงง “ผมอัครครับ แต่เพื่อนผมชื่อศิลป์…ผมไม่แน่ใจว่าผมถูกต้องไหม”
สารินพึมพำ “นั่นไง เราเข้าใจผิดแล้ว”
พัทธิรู้สึกคลื่นความกดดัน ถ้าพูดความจริงตอนนี้ ชมรมอาจเสียหน้าอาจถูกปฏิเสธเงินช่วยเหลือที่เป็นเป้าหมายทั้งหมด แต่ถ้าไม่พูดความจริง ความหลอกลวงจะถูกเปิดเผยแน่นอน
เขาทำสิ่งที่เคยทำเสมอ เขาตัดสินใจว่า “การโกหกเล็กๆ” จะทำให้ทุกคนมีความสุขและโอกาสเป็นจริง เขาเชิญอัครเข้าไปในห้องพักผู้กำกับอย่างมีมารยาท พลางประชดตัวเองในใจอย่างเบาๆ
“ขอโทษนะครับที่ทำให้สับสน แต่…เราตั้งใจจริง อยากให้คุณช่วยเป็นผู้ตัดสินนิสิตสักหน่อย” พัทธิพูดพลางส่งชุดคิวงานที่พิมพ์อย่างมีระเบียบ
“โอ้ ผมไม่เป็นไรหรอกครับ” อัครยิ้ม “ผมชอบดูการแสดงโน้ตาเก่าๆ ถ้าคุณอยากให้ผมช่วย ผมยินดี”
พัทธิถอนหายใจโล่งอก ต่อหน้าทีม เขาทำเป็นมองด้วยสายตาเชิงวางแผน “ทุกคน! อัครมาแล้ว!”
เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้น แต่ในแววตาของมินตรามีความสงสัย “นายไม่ได้บอกว่าคือศิลปชัยนิ”
พัทธิหัวเราะ “มันก็คล้ายกัน…ทั้งสองคนชื่อมี ‘ศิล’ “
มินตราปัดน้ำตาแห่งความรำคาญออกไปอย่างลับๆ “เอาเถอะ ถ้าคุณจะทำงานแบบนี้ เราก็ทำของเราให้ดีที่สุด”
การแสดงเริ่มขึ้น อารมณ์ในหอประชุมค่อยๆ ถูกดึงเข้าสู่เรื่องราวที่ชมรมตั้งใจจะเล่า บทสนทนาเรียงเป็นจังหวะ นักแสดงทำหน้าที่ได้ดีจนคนดูกลั้นถอนหายใจ
จนกระทั่งกลางเรื่อง เรือธงของชมรมเกิดปัญหา ไฟฉายฉายลงมาไม่ตรงมุม เสียงของเบสโดนขาด กระเป๋าเครื่องประกอบฉากล้ม และรับส่งสายตาคนทำงานหลังเวทีมีแต่ความตื่นตระหนก
มินตรายังทำหน้าที่ได้ดี แต่หลังม่านเธอตะโกน “พัทธิ! ไฟ! มาดูไฟซะ!”
พัทธิโกรธที่ตัวเองทำให้เรื่องบานปลาย เขาลงไปหลังเวทีพร้อมกับแก้วและสาริน พวกเขาแก้ไมโครโฟนด่วนๆ แต่สายไฟพันกันเป็นปม
“เราไม่ควรรับปากปากคำโดยไม่รู้เรื่อง” สารินบ่น “ทุกอย่างก็เพราะนาย”
พัทธิมองมือของเขาที่สั่น “ผมรู้…ผมขอโทษ”
ในช่วงหยุดชั่วคราวระหว่างฉาก อัครขึ้นมานั่งในม้านั่งหน้าเวที ท่าทางเขาไม่ใช่นักวิจารณ์ที่เยือกเย็น เขาพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ผมชอบความไม่สมบูรณ์แบบ มันทำให้เรื่องจริงใจ”
คำพูดนั้นทำให้พัทธิหายใจลำบาก — เขาจับได้ว่าเขาไม่ได้โกหกเพื่อผลประโยชน์ของชมรมเพียงอย่างเดียว แต่เพราะเขากลัวผลกระทบจากการผิดคำพูด แล้วคำว่าจริงใจของอัครมองเหมือนเป็นดาบที่สะท้อนว่าเขาทำผิดตรงไหน
หลังการแสดงจบลง ผู้คนปรบมือ เสียงปรบมือไม่เหมือนเสียงประณาม แต่พัทธิยังคงรู้สึกว่าทุกอย่างเปราะบาง เมื่อไปรวมตัวกันที่หลังเวที อัครถอนหายใจยาว
“ผมอยากบอกเรื่องหนึ่ง” อัครเริ่ม “ผมไม่ได้เป็นนักวิจารณ์คนดัง แต่ผมอยู่ในคณะกรรมการเล็กๆ ที่ตัดสินการให้ทุนในระดับนักศึกษา ผมคิดว่าถ้าใครแสดงออกมาจริงใจ ผมก็พร้อมช่วย”
ห้องกลับเงียบ พัทธิรู้สึกว่าทุกคนจ้องมาที่เขาเหมือนคาดหวังบางอย่าง
แก้วเบิกตา “นาย…นายนี่มัน…”
มินตราพูดเสียงใส “ดังนั้นนายต้องบอกความจริงกับเขา”
พัทธิได้ยินหัวใจของตัวเองเต้นแรง เขาจำเป็นต้องเลือก: จะปกปิดต่อเพื่อหลอกให้เขาได้รับการสนับสนุน หรือจะยอมรับสิ่งที่เขาทำแล้วหาทางแก้ไข
เขาเดินไปยังอัคร อย่างช้าๆ อากาศเหมือนถูกยืดออกเป็นเส้นยาว พัทธิหันไปมองเพื่อนๆ ก่อนจะหันกลับมาอย่างเด็ดขาด
“ผมต้องบอกความจริง” เขาพูดเสียงดังจนทุกคนฟังได้ “ผมบอกว่าเรามีผู้ชมพิเศษชื่อศิลปชัย ผมอ่านอีเมลผิด ผมกลัวว่าถ้าผมบอกความจริง ทุกคนจะผิดหวัง ผมเป็นคนพูดไปเอง”
อึดใจนั้นเงียบสนิทจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ พัทธิใจสั่น แต่เมื่อเขายังหยุดยืนอยู่ตรงนั้น เขาพูดต่อ “ผมทำให้เรื่องเป็นแบบนี้ และผมต้องรับผิดชอบ”
แก้วโพล่งทันที “ทำไมเพิ่งมาสารภาพตอนนี้?”
มินตราไม่ใช่คนที่พูดเล่น “แล้วทุน? อัคร…”
อัครตั้งใจฟัง เขายิ้มเล็กๆ “ผมคาดหวังเรื่องนี้อยู่ — คนเลือกที่จะประดิษฐ์ภาพลักษณ์เพื่อให้ทุกคนไม่เสียใจ มันน่าสนใจที่สุด”
พัทธิตกใจ “น่าสนใจ?
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: คอมเมดี้, มหาวิทยาลัย, ชมรมละคร, ความเข้าใจผิด, Coming of Age, โรแมนติกเบาๆ
