ท่ามกลางแสงแดดอบอุ่นในช่วงเช้าของโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง เด็กสาววัยรุ่นอย่างมีนามี เป้าหมายชัดเจนในใจว่าจะต้องสอบเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดให้ได้ เพื่อที่จะหลุดพ้นจากครอบครัวที่เต็มไปด้วยความกดดันและความบาดหมาง.
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงของนักเรียนดังไปทั่วขณะที่มีนาเดินเข้าไปในโรงเรียน วันนี้เธอจะต้องไปสอบที่ห้องเรียนใหญ่เป็นวันแรกในช่วงเปิดภาคเรียนใหม่ เพื่อนรุ่นใหม่เต็มไปหมด แต่เธอกลับรู้สึกโดดเดี่ยวไม่ต่างจากเรื่องราวในบ้านของเธอ.
“ทำไมหญิงสาวอย่างเรา ที่มีกินมีกิน ไม่เคยรู้สึกดีแบบคนอื่นเลย” มีนากล่าวกับตนเองเสียงแผ่วๆ ขณะนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่คอยให้ร่มเงา
ข้างๆ มีแต่เสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนที่สนุกสนานในระยะไกล เธอถอนหายใจแรงๆ พักรบ จนกระทั่งเสียงเรียกจากชายหนุ่มที่เธอไม่คุ้นเคยโชคดีที่เบื้องหลังทำให้เธอหันไปมอง
“เธอนี่ดูเหมือนเข้าขากับความเหงาอีกแล้วนะ” อาร์ตกล่าว พร้อมกับยิ้มอย่างจริงใจ ดวงตาของเขาลึกล้ำ และส่งคลื่นอารมณ์ที่อบอุ่นเข้ามาในใจเธอ
มีนายิ้มตอบ เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าไม่ต้องเป็นเหมือนที่บ้าน ค่อยๆ พูดคุยสานสัมพันธ์กันลงในช่วงเวลาที่ใกล้ชิดมากขึ้น
ฤดูร้อนที่หายไป
หลังจากนั้นเป็นช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้ และการเปิดใจ มีนาพบว่าอาร์ตไม่ได้เป็นแค่คนที่รอเวลาว่างพ่อแม่อย่างเธอ แต่เขาเองต้องแบกรับปัญหาภายในครอบครัวที่แฝงเร้น สำหรับเธอ เขาคือความหลุดพ้นทางจิตใจที่ให้พื้นที่ให้เธอได้เป็นตัวเอง
ยามดึกในคืนวันที่เต็มไปด้วยแสงไฟ เมื่อทั้งคู่ได้ออกมาวิพากษ์วิจารณ์กันที่มุมหนึ่งของตลาดกลางคืน เสียงของวิทยุคลอเบาๆ มีของหวานลอยมาในอากาศจนพวกเขาหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“เธอมั่นใจนะว่าเธอจะสอบได้เงินทุน” อาร์ตถามอย่างเคร่งเครียด
“ตั้งใจแค่ไหนให้ฉันจะ… จะเฝ้ามองเธอแบบนี้” มีนาหัวเราะออกมา แม้ในวินาทีนั้นดูเหมือนต่างฝ่ายรู้ถึงความรู้สึกที่มีให้กัน
ความเป็นจริงในชีวิตกลับโถมเข้ามา เมื่อเขาได้รับข่าวเสียใจเกี่ยวกับการแยกทางของพ่อแม่ แต่แค่ความมั่นใจนั้นไม่พอ
คำพูดของมีนาตอกย้ำ ว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ที่จะยื่นมือเข้ามา เรื่องที่ยิ่งใหญ่เกินไป แต่เมื่อพวกเขากลับบ้านเธอเองลองที่จะเป็นความเข้มแข็งให้เขาในช่วงเวลานั้น
เหตุการณ์ยังไม่สิ้นสุด เมื่อความลับในครอบครัวได้เปิดเผยออกมาจนเกิดการทะเลาะเบาะแว้ง พ่อของมีนามีหลายสิ่งที่เธอไม่เคยรู้ มันทำให้เธอคิดหนักถึงการเลือกแล้วส่งผลต่อทุกคนในบ้าน
แสงสว่างที่ท้ายสุด
ในคืนที่เธอมีกำหนดสอบเข้ามหาวิทยาลัยหลังผ่านความเครียด ในขณะที่อารมณ์เธอขึ้นสูงเขาก็เข้ามาโอบกอดเธอแน่นๆ พูดให้อีกฝ่ายเชื่อมั่นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
“เธอจะทำได้”
โอกาสที่มอบให้ต้องอยู่ที่พวกเขาทั้งสอง การเติบโตขึ้นของชีวิตมีแสงสว่างปลายนำออกไปคล้ายทำให้รู้ว่า ทุกปมในชีวิตคือโอกาสให้รักได้เติบโตแม้ในเงาอดีตที่มืดมัว
ท้ายที่สุดมีนาได้เข้าสอบมหาวิทยาลัย ด้วยความมุ่งมั่นและร่วมกลุ่มกับเพื่อนตั้งใจครั้งสุดท้าย เธอเรียนรู้ว่าการรักและให้กำลังใจแก่กันมาย่อมช่วยเปิดใจยกระดับตัวเอง และหลังการสอบเธอได้ให้โอกาสตัวเองลืมผ่านอดีตเดินไปข้างหน้าเบื้องหน้าอันสดใสที่มีอาร์ตยืนมองอยู่…
