เสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนหยาบดังสะท้อนในทางเดินแคบของหอพักหมายเลข 12 โอ—เด็กปีหนึ่งจากบ้านชนบท เดินหิ้วกระเป๋าเป้ใบเก่าด้วยความลังเล หอพักแห่งนี้ไม่ได้อยู่ในตัวมหาวิทยาลัยอย่างที่เขาหวัง แสงไฟเหลืองสลัวจากหลอดเก่าทำให้ทุกอย่างดูเก่าและอึดอัด โอถอนหายใจ กระซิบกับตัวเองว่า “อยู่แค่ปีก็พอ…”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ที่ล็อบบี้เล็ก ๆ พี่รุ่ง ผู้ดูแลหอพักท่าทางเคร่งขรึม ส่งกุญแจห้องให้แบบไม่สบตา พร้อมคำเตือนเสียงเบาว่า “อย่าเดินเล่นตอนดึกนะน้อง ช่วงนี้มีอะไรแปลก ๆ คนเก่า ๆ ก็ไม่ค่อยอยู่” โอพยักหน้าเงียบ เขากำกุญแจไว้แน่น รู้สึกถึงน้ำเสียงแปลก ๆ แต่เลือกจะไม่ถาม
โอเปิดประตูห้อง 403 กลิ่นอับของไม้เก่ากับสีลอกผสมกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดราคาถูกตีขึ้นจมูก ในห้องมีกระเป๋าสองใบและเด็กหนุ่มอีกสองคน กำลังจัดของกันเงียบ ๆ “สวัสดี เราชื่อศักดิ์ ปีสอง วิดวะ” หนุ่มร่างท้วมเปิดบทสนทนา อีกคนมัวแต่ส่งข้อความในมือถือแค่ส่ายหน้านิด ๆ โอลังเลแต่สุดท้ายก็วางกระเป๋า มองดูม่านเก่าขาดลุ่ย ไฟนีออนที่กระพริบเป็นจังหวะผิดปกติ
เย็นวันนั้น หญิงสาวท่าทางเฉยเมยเดินเข้ามาพร้อมลากกระเป๋าสีขาว อ้อมแนะนำตัวแบบส่ง ๆ ว่า “ชื่ออ้อม เรียนบัญชี ขออยู่เงียบ ๆ ได้ไหม ไม่ชอบคุย” ทุกคนเงียบลงทันที จนเสียงปีเตอร์ เด็กหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษโพล่งตามหลังเข้ามาว่า “โอ้ มีผู้หญิงด้วยหรอเจ๋งดีอ่ะ ขอห้องน้ำก่อนนะ”
ช่วงเวลาผ่านไปในความอึดอัด ใครต่างจัดของใครของมัน ศักดิ์เปิดยูทูปเสียงดังเพื่อลดความเงียบ โอมองออกนอกหน้าต่างจ้องตึกฝั่งตรงข้ามสลัว ๆ เห็นเงาคนเดินผ่านหน้าต่างห้องชั้นล่าง แต่เมื่อขยี้ตาใหม่นั้นกลับว่างเปล่า
ค่ำแรกมาถึง เสียงฝน (ที่เริ่มเมื่อตกค่ำ ไม่ใช่เปิดเรื่อง) กระทบกันสาด ตะวันที่ลับขอบฟ้าแล้ว ทั้งห้าคนกินข้าวร่วมโต๊ะโดยเก้ ๆ กัง ๆ โอพยายามเริ่มพูด “ใครเคยมาที่นี่บ้าง?” ศักดิ์หัวเราะกลบเกลื่อน “ได้ข่าวว่าน่ากลัว คนเก่าบอกเจอผี…แต่ก็ได้อยู่หรอก ห้องถูกสุดแล้ว” อ้อมไม่พูดอะไร ปีเตอร์ขยิบตายิ้มให้โออย่างท้าทาย
กลางดึก ขณะโอพลิกตัวบนฟูก เสียงเคาะเบา ๆ ดังมาจากผนังข้างเตียง เขาตั้งใจฟัง ครึ่งสงสัยครึ่งกลัว เสียงนั้นหยุดไป เงียบลง แต่ความไม่สบายใจก็เริ่มเขยิบเข้าสู่ใจ
รุ่งเช้า ศักดิ์หน้าเครียดถือโทรศัพท์เดินวนไปมา “เมื่อคืนนอนไม่หลับว่ะ รู้สึกมีคนอยู่ห้องทั้งที่เห็นกันอยู่ครบ” ปีเตอร์หัวเราะ “เพราะเมื่อวานดูหนังผีน่ะดิ พี่ศักดิ์เนี่ย” อ้อมมองหน้าพวกเขาสั้น ๆ ก่อนจะลงไปกินข้าวคนเดียว โอสังเกตนิ้วมือศักดิ์สั่นนิด ๆ แต่ไม่พูดอะไรออกมา
เย็นวันต่อมา ปีเตอร์ชวนทุกคนดูหนังในห้องเพื่อคลายเครียด อ้อมปฏิเสธ “ฉันขออ่านหนังสือ เชิญดูไปเหอะ” ศักดิ์ยอมเปิดใจนั่งด้วยแต่ตาก็จ้องโทรศัพท์ตลอด โอดูสายตาปีเตอร์ที่แอบมองอ้อมอย่างสนใจ ปีเตอร์แกล้งถาม “เธอไม่เหงาบ้างหรอ?” อ้อมยิ้มเย็น หลบตา ไม่ตอบ
เวลาผ่านไป คนทั้งห้าต่างเริ่มเปิดเผยบางอย่าง—โอขี้อายและกลัวการเข้าสังคม, ศักดิ์ซ่อนความผิดหวังเรื่องเรียนและบ้าน, อ้อมปิดกั้นจากความบอบช้ำในอดีต, ปีเตอร์โดดเดี่ยวจากครอบครัวที่ไม่เหมือนใคร, พี่รุ่งเองก็มีท่าทีลึกลับ คำพูดติดค้างในใจโอ
คืนหนึ่ง โอสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงฮัมเพลงเบา ๆ จากทางเดิน แสงลอดจากใต้ประตู เขาตัดสินใจเปิดประตูแง้มดู เห็นเงาผู้หญิงสวมชุดนักศึกษายืนหันหลังร้องไห้ โอปิดประตูเสียงดัง หัวใจเต้นโครม ๆ
เช้านั้น โอเล่าเรื่องให้ปีเตอร์ฟังด้วยเสียงสั่น ปีเตอร์กลั้วหัวเราะ “น่ากลัวเหรอ เผื่อเป็นคนเช่าห้องเก่ามาหาของ” ศักดิ์หน้าเศร้าสบตาโอ “ห้องนี้น่ะมีคนตายเมื่อปีที่แล้ว คนที่อยู่มาก่อนน่ะ ไม่มีใครบอกใช่มั้ย?”
ห้องทั้งห้องเงียบลง อ้อมออกจากห้องน้ำมาพอดี ได้ยินบ้างไม่มากนักแต่เมินเดินผ่าน ข้าวเช้ายากจะกลืนลง ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ เวลาผ่านไปต่างคนต่างงานของตนเอง
ตกค่ำ พี่รุ่งแวะเวียนมาเคาะห้อง ชะโงกเข้ามาใช้สายตาสำรวจทุกคน ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นอ้อม ก่อนพูดเบา ๆ ว่า “อย่าเปิดประตูถ้าได้ยินเสียงแปลกนะ ปิดไฟก่อนเที่ยงคืนด้วย” ทุกคนสบตากันงง ๆ แต่ไม่มีใครกล้าถาม
คืนวันศุกร์ ไฟดับทั้งตึกพร้อมเสียงกริ่งดังเป็นจังหวะคล้ายของตกพื้น ศักดิ์รีบตั้งใจจะลงไปเปิดเบรกเกอร์ โออาสาลงไปเป็นเพื่อนปีเตอร์ อ้อมลังเลสุดท้ายหยิบไฟฉายเดินตามทั้งสองไป
ทางเดินชั้นล่างเต็มไปด้วยเงา พี่รุ่งโผล่มาพร้อมไฟฉาย “มันเริ่มอีกแล้ว มานี่เร็ว ๆ” สีหน้าของเขาเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง เขาพาทุกคนไปที่ห้องเก็บของ เผยเส้นผมสีดำติดอยู่บนฝาผนัง เลือดเก่า ๆ เป็นเส้นรอยจาง ๆ
พี่รุ่งนิ่งสักพัก “เมื่อห้าปีก่อนมีเด็กผู้หญิงถูกฆ่าที่นี่ ไม่มีใครยอมรับรู้ เรื่องนี้ถูกซ่อน ทุกปีคืนนี้จะมีบางอย่างวนเวียน หาใครสักคน ยกเว้นคนที่ ‘กล้าเผชิญ’ กับความผิดของตัวเอง” เขาจบประโยคด้วยเสียงหนัก ข้างนอกมีเสียงรองเท้าวิ่งตามทางเดิน เสียงหายใจเจือปน
ศักดิ์กลืนน้ำลาย “เราต้องรอดคืนนี้ยังไง?” อ้อมสบตามองไฟฉายในมือ ฉายไปที่ประตูตู้เก่า แววตานิ่ง “บางทีเราต้องสารภาพอะไรกับตัวเองก่อน” โอมือเย็นเฉียบ พยายามตั้งสติ ถามเสียงแผ่ว “แล้วถ้าไม่กล้า…จะเกิดอะไรขึ้น” ปีเตอร์จับมือโอเบา ๆ แต่ไม่ได้ตอบ
เวลาตีหนึ่ง แสงไฟฉายสั่นไหว ภาพเงาผู้หญิงผ่านไปหน้าต่างสั้น ๆ เสียงร้องไห้หายใจฝืดอ้อยอิ่ง พี่รุ่งตัดสินใจเดินไปกลางห้อง เสียงสั่นเครือ “ฉัน…เป็นคนเห็นแต่ไม่กล้าแจ้งตำรวจ” เสียงยกห้องเงียบงัน
อ้อมเริ่มร้องไห้ เธอสารภาพกับตัวเอง “ฉัน…เคยปฏิเสธช่วยเพื่อนคนนั้น เพียงเพราะกลัวเสียเพื่อนกลุ่มใหญ่ ไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้จริง ๆ” น้ำตาไหลอาบแก้ม ทุกคนรับรู้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป โอจับมืออ้อมไว้นิ่ง ๆ
ศักดิ์เปรยเสียงแผ่ว “ฉัน…ฉันขโมยเงินค่าเทอมพี่สาว เอามาใช้เอง ตอนนี้ยังไม่กล้าบอกใคร” ปีเตอร์พูดขึ้นบ้าง “บ้านฉัน…พ่อแม่เคยตีฉันแรง ๆ ฉันชอบแกล้งทำเป็นไม่เจ็บ ไม่กล้าบอกใครว่าฉันกลัว” โอเงียบไปนาน กระซิบกลั้นสะอื้น “ฉัน…ทุกครั้งที่ผิดหวัง ฉันเลือกหนี เลือกเงียบดีกว่าเผชิญหน้า ไม่รู้ว่ากล้าสู้หรือยัง”
เงียบงันปกคลุม แต่ภายในใจแต่ละคนเบากว่าเดิมแปลกประหลาด เสียงร้องไห้เงียบไป คำสาปที่อยู่ในหอพักคลายลง ผนังห้องที่เคยเคาะกลับเงียบปานสุสาน
เช้าตรู่ วันใหม่สาดแสงเข้าห้อง ทุกคนออกจากห้องแต่ละคนด้วยสีหน้าหลากอารมณ์ ศักดิ์ส่งคืนเงินให้น้องโทรศัพท์ไปบอกพี่สาว อ้อมเริ่มพูดกับคนในห้องมากขึ้น โอกล้าเข้าไปขอโทษเพื่อนใหม่ ปีเตอร์ยิ้มออกมาได้ครบเท่าแรกในชีวิต พี่รุ่งบอกลา “โชคดีนะ คืนนี้น่าจะเป็นคืนสุดท้ายที่หอพักจะมีอะไรแบบนี้”
เงาเช้าที่ผ่านรอยเลือดจาง ๆ บนผนังเห็นเป็นแสงสว่างแทน เสียงฮัมเพลงคืนก่อนเงียบสงบ เหลือเพียงความจำร่วมกันของผู้รอดและความกล้าที่ได้มาด้วยน้ำตา
