นาฬิกาบนคลอง
เสียงประตูเหล็กถูกดึงขึ้นจนม้วนเกือบสุด เงาเหล็กกว้างทอดลงบนพื้นซีเมนต์อย่างไม่เป็นมิตร มินตรายืนพักฝ่ามือบนขอบประตู เหมือนคนที่ยังรอให้อะไรบางอย่างกลับมาเข้าที่ ก่อนจะเดินเข้าไปในแสงไฟไม่สว่างของร้านซ่อมของเก่า กลิ่นน้ำมัน แป้งผงไม้…
ครัวริมคลื่น
ไฟกระพือขึ้นในมุมหลังครัว เสียงฝาบาตกำปั่นกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องครัวแคบๆ ที่กลิ่นน้ำมันผสมกลิ่นสมุนไพรลอยอยู่ ลลินไม่รอคำสั่งใดๆ เธอกวาดผ้าขี้ริ้วออกจากทาง ให้พ่อบ้านล้วงถังน้ำ พัดมือไปที่เปลวไฟอย่างเป็นท่าทีกระฉับกระเฉง…
บ้านฝั่งคลองที่มีภาพถ่ายเก่า
มะลินดึงกุญแจโหลจากกระเป๋า สายหนังอ่อนๆ ถูกดึงจนเสียงขัดกับโลหะดังขึ้นในความเงียบของเช้าวันหนึ่งที่คลองยังไม่ตื่น เธอผลักประตูร้านถ่ายรูปที่เคยคุ้นจนได้กลิ่นน้ำมันทับฝุ่น ภาพฟิล์มเก่าเรียงบนชั้นไม้เป็นลายคลื่นของชีวิตที่ผ่านมา…
เงาริมคลอง
มาริษาพับกระดาษห่อของจากกล่องโลหะสีทึบที่เห็นแล้วรู้สึกเหมือนสัมผัสอดีต กระดาษมีกลิ่นชื้นเหมือนตู้เก็บของเก่า มือเธอสั่นแต่ไม่ได้เพราะหวาด กลับเพราะความไม่แน่นอนจากสิ่งที่เธอเพิ่งค้นเจอใต้ท้องเรือไม้เก่าอีกลำหนึ่งริมคลอง ‘เออ นี่มันอะไรของแก’…
กล่องเสียงริมคลอง
ประตูเหล็กของร้านดังประหงำตอนนวลผลวาดมือเข้าไป ความเสียงดังนั้นไม่ได้ทำให้เธอตื่นเต้น แต่เป็นสัญญาณว่าเวลาทุกอย่างยังคงย้ำอยู่เหมือนเดิม ฝุ่นจางๆ ลอยขึ้นเมื่อแสงบ่ายทิ่มลอดช่องกระจกเล็กๆ แล้วตกลงบนชั้นวางของที่เต็มไปด้วยของเก่าที่พ่อของเธอสะสมไว้…
เรือไม้ในร้านซ่อม
เสียงไขควงกับเสียงฟันของฟิล์มประกอบกันในร้านแคบ ๆ ของมะลิ เธอค่อย ๆ แยกชิ้นส่วนแผ่นเสียงเก่าที่ลูกค้าส่งมา เป็นงานที่เธอชอบเพราะทุกชิ้นมีเรื่อง มีกลิ่นของคนเดิมๆ แทรกอยู่ในโลหะและฝุ่น ชิ้นส่วนสุดท้ายของเครื่องเล่นถูกยกออก…
ไฟเก่าในอ่าวมืด
เสียงรองเท้ายางกระทบไม้ท่าเป็นจังหวะเดียวกับลมทะเลที่พัดผ่าน เสื้อลินินเก่าของคนหนึ่งถูกเกี่ยวอยู่กับเสาไม้ เขายกขึ้นมาดู มือเธอสั่นจนปกเสื้อเปียกน้ำเค็ม แต่ที่ขอบชายเสื้อมีรอยด่างคล้ำ ปะปนด้วยเม็ดทรายเล็ก ๆ “เสื้อของกาย…”…
สร้อยทองจากฝั่งคลอง
นภาไม่ได้ตั้งใจจะหันไปมองใต้โต๊ะทำงาน แต่เสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ทำให้เธอลืมเช็ดมือ เศษสกรู ตะกั่วเก่าที่เธอเก็บไว้เป็นปี ๆ รวมทั้งซากนาฬิกาปลุกใบหนึ่งสะท้อนแสงในมุมมืด เธาเอื้อมมือเข้าไปและเจอรองเท้าเด็กสีฟ้าข้างเดียว…
แม่น้ำสองฝั่ง
นาวารีบก้าวลงจากท่าไม้ไผ่เมื่อเท้าจมทรายเปียก เสียงพายเก่าๆ ของเรือค้าดังแว่วจากปลายแม่น้ำ คนขายผักยืนลดเสียงพูดเพราะกลัวจะทำให้สายลมที่พัดผ่านท่าน้ำเอาเรื่องบนฝั่งไปกระเด็น ขณะที่มือยังถือตะกร้าผักอยู่ เธอสะดุดกับกล่องไม้เก่าๆ ที่วางอยู่ข้างร้านชำของแม่…
นาฬิกาในซอกคลอง
ไขควงปลิวจากปลายนิ้วซึ่งลื่นมีน้ำมัน กิ่งแก้วสะดุ้งแล้วคว้าจนมันกระดอนไปอีกด้านของโต๊ะทำงาน แสงจากโคมไฟน้ำมันหั่นเงากับหน้าปัดนาฬิกาเก่า เธอหมุนตัวแล้วเดินไปก้มเก็บเครื่องมือ ก่อนจะเงยหน้าไปมองปากคลองที่มืดเป็นตะวันตก ด้านโน้นมีแสงไฟจางๆ…