รอยยิ้มของเธอในห้องภาพ
แพรวาตอบรับรอยยิ้มของฟ้าครามในความเงียบของห้องล้างฟิล์ม กลิ่นเคมีและเสียงน้ำหยดก้องกังวาน เธอมองเห็นบางอย่างในแววตาคู่นั้น—สิ่งที่เธอเองยังไม่กล้าเดินเข้าไปหา ทุกครั้งที่เขาเงียบ แพรวากลับยิ่งอยากเปิดใจให้มากกว่าเดิม…
รอยสลักเหมันต์
เธอมองลอดม่านหมอกหนา พลางกำดัมมือแน่น พลันมีเสียงตะโกนแผ่วเบา "มีคนอยู่ตรงนั้นไหม!" หัวใจเธอเต้นแรง เงาคนลาง ๆ ทะลุออกจากเงามืด เบื้องหน้าคือคำถามที่คั่งค้างมานาน…
พรหมลิขิตสีเทา
หิมะบางพร่างพราวเหนือภูเขาเตาผิง ม่านหมอกบาง ๆ ลอยผ่านปล่องควันบ้านไม้, ในยามเช้าตรู่ที่ความเงียบยังคงครองเมือง ความสัมพันธ์ที่เปราะบางระหว่างเด็กหนุ่มสามคนกำลังถูกทดสอบ…
แสงสุดท้ายบนสถานีลอยฟ้า
ท่ามกลางสถานีลอยฟ้าสีเงินยามสนธยา นภา-วิศวกรหญิงและ โนวา-ลูกสาวผู้ไม่เคยให้อภัย ได้รับมอบหมายให้ร่วมปฏิบัติภารกิจชีวิต การซ่อมแซมแกนพลังงานสำคัญกลางสถานี แต่เมื่อทั้งสองพบว่าระบบขัดข้องไม่ใช่เพราะเทคโนโลยี หากมาจากจิตใจมนุษย์…
แสงสลัวกลางควันหมอก
ท่ามกลางหมอกขาวที่ปกคลุมเกาะกลางอากาศ เรือเล็กสั่นไหว ทุกผู้คนตั้งใจแน่วแน่ แต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกกลัวสั่นในใจ…
กระจกสองโลก
เสียงกรีดร้องแผ่วอยู่ในเงามืดของหอพัก ฝุ่นจ้องเงาตัวเองในกระจกเก่า ทุกสายตาในโรงเรียนเหมือนจ้องหาแต่จุดผิดของเขา กระจกนั้นสั่นระริก ก่อนที่นิ้วของฝุ่นจะแตะลงไป โลกทั้งใบก็แตกออก…
แสงสีเงาแห่งเมืองจมเมฆ
กลางหมอกหนาเหนือเมืองที่ไม่มีดวงอาทิตย์ ลานาที่ยึดเหตุผลเป็นชีวิตกลับต้องเผชิญเรื่องเหนือธรรมชาติที่แม้แต่หัวใจเธอก็ไม่พร้อมรับ และเด็กที่กลายเป็นเงาอันไร้เสียง เธอจึงต้องเลือกระหว่างความจริงที่เยียวยาหรือคำโกหกที่ปกป้องคนรัก…
แสงดาวที่ไม่มีวันตก
พริมมองดาวจากหน้าต่าง เรือเหล็กลอยน้ำเรียงเป็นเงาบนผิวน้ำ เธอรู้สึกว่างเปล่า ทว่าคืนนั้นมีดาวตกวิ่งผ่านฟ้า…
แสงสุดท้ายบนสะพานสายหมอก
สายหมอกลอยอ้อมสะพานเก่าแก่ข้ามแม่น้ำกลางเมืองภูผานั้น ทุกคืนที่หมอกหนาจนแทบมองไม่เห็น ผู้อยู่บ้านริมน้ำจะได้ยินเสียงร้องไห้ เสียงวิงวอนข้ามกาลเวลา... คืนนี้อนวัชเลือกเดินข้ามสะพาน…
รอยทรายเหนือสายน้ำ
กลางมหานครทะเลทรายเหนือสายน้ำผืนสุดท้ายของโลก วีรัน วิศวกรเรือขนส่ง ผู้แบกปมฝังใจแต่ยังไม่เคยเอาชนะมันได้ พบว่าตนเองต้องช่วย โซนา สาวนักเดินเรือไฟแรง เมื่อเธอตกเป็นเป้าของแก๊งลึกลับ…