สายฝนโปรยเม็ดละเอียดลงบนหลังคาบ้านไม้สองชั้นเก่าแก่กลางป่า เสียงหยดน้ำแข่งกับเสียงย่ำเท้าของเด็กหนุ่มห้าคนที่กำลังลากเป้สัมภาระเข้ามาใต้ชายคา หนึ่งในนั้นคืออิฐ ผิวคล้ำดวงตาลึกที่ตอนนี้เอาผ้าขนหนูเช็ดหัวอย่างอารมณ์เสีย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มันจะพังมั้ยเนี่ย…” อิฐพึมพำกับตัวเอง ขณะเพ่งมองบันไดไม้เก่าที่ขึ้นรา เจน หญิงสาวคนเดียวในกลุ่ม ชะเง้อมองเข้าไปในบ้านด้วยแววตากังวล มือเธอกอดกล้องวิดีโอแน่น
“นี่แหละโลเคชั่นในฝัน ทำมาก็น่ากลัวน้อยกว่านี้” ต้น หนุ่มร่างเล็ก เจ้าของไอเดียการถ่ายหนังสั้นสยองขวัญหัวเราะเบา ๆ แต่เสียงนั้นแผ่วลงทันทีเมื่อประตูบ้านเปิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดโดยที่ไม่มีใครแตะต้อง
ฟ้าอีกคน หนุ่มแว่นเงียบ ๆ แบกขาตั้งกล้อง เดินเข้าไปเป็นคนแรก ความชื้นเย็นวาบผ่าผิวจนขนแขนตั้งชัน เขาหันมามองทุกคน ลังเลเล็กน้อยแต่ฝืนยิ้ม
“รีบเข้าเถอะ จะมืดแล้ว” พี หนุ่มเจ้าสำอางผมยาวหลุบตา เดินตามเข้าไปอย่างไม่พูดมากนัก
ภายในบ้านเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงลมหายใจ หยดน้ำไหลลงรอยแตกบนพื้นไม้ ลมหอบเอากลิ่นอับชื้นมากระทบจมูก ทุกคนต่างมองไปรอบ ๆ พยายามซ่อนความหวาดระแวงที่คืบคลานเข้ามาโดยไม่พูดอะไร
แต่ละคนแยกย้ายกันสำรวจห้อง เจนเดินไปแตะหน้าต่าง มองออกไปยังป่าทึบด้านนอก เงาต้นไม้ไหววูบวาบตามสายลม คล้ายมีเงาคนยืนมองกลับมา อิฐกลืนน้ำลาย ก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นบันไดคนเดียว
เสียงบันไดไม้ลั่นดังเอี๊ยดในความเงียบ อิฐหยุดยืนบนชั้นสอง หน้าห้องเก่าห้องหนึ่ง เขาเห็นรอยลอกของสีประตูและรอยขีดเขียนแปลก ๆ ดูเหมือนตัวอักษรแต่เลือนรางเกินอ่านออก เขาดึงมือถือขึ้นมาส่องไฟ แต่ไฟกลับกระพริบวูบวาบเหมือนแบตจะหมด
“อิฐ! เจอไรบ้างมั้ย” เสียงพีดังขึ้นจากด้านล่าง
“ไม่มีอะไร แค่… ฝุ่นเยอะ” อิฐโกหก กลับเดินกลับลงไป แม้ใจยังสงสัยในรอยขีดนั้น
ค่ำคืนมาถึงโดยไม่รู้ตัว ทั้งห้าคนนั่งล้อมวงกินข้าวกล่องใต้แสงไฟฉายที่วางบนพื้น กลางวงสนทนาเงียบงัน ต้นพยายามชวนคุย
“ใครจะกล้านอนเดี่ยวคืนนี้บ้างฮะ?”
“ไม่เอา” เจนตอบทันที เสียงเธอสั่นอย่างไม่ปิดบัง “ยังไงก็ต้องนอนรวมกัน”
ฟ้าพยักหน้าเงียบ ๆ สายตาเขาเหมือนจับจ้องอะไรบางอย่างตรงบันได แต่พออิฐหันไปมอง กลับไม่มีอะไร
เสียงไม้แอ่นแผ่วเบาดังมาจากชั้นบน ทุกคนหยุดหายใจชั่วขณะ ต้นกลืนน้ำลาย
“เสียงหนูมั้ง…” เขาพูดเบา ๆ แต่ไม่มีใครตอบ
สายฝนยังตกต่อเนื่องจนดึก เจนนอนไม่หลับ เธอขยับตัวเบา ๆ แล้วได้ยินเสียงกระซิบแผ่ว ๆ คล้ายเสียงเด็กเล็กดังแว่วลอดรอยแตกบนฝาไม้ เธอชะเง้อมอง ฟังอีกครั้ง เสียงนั้นเงียบไปทันทีเมื่อเธอถาม
“มีใครได้ยินเสียงอะไรมั้ย?”
ฟ้าขยับตัว “เสียงลมมั้ง”
แต่เจนยังไม่วางใจ เธอขดตัวแน่นกว่าก่อน จ้องเพดานที่ดูเหมือนจะมีเงาบาง ๆ เคลื่อนไหวจากแสงไฟฉายที่วางอยู่
รุ่งเช้าอากาศขมุกขมัว กลุ่มนักศึกษาตื่นขึ้นมาพร้อมความอึดอัด อิฐเดินไปล้างหน้าที่อ่างน้ำเก่า แต่พอเงยมองกระจก เขากลับเห็นเงาสะท้อนของตัวเองยืนยิ้ม ทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้ยิ้มเลย
เขาถอยกรูด ลูบหน้าด้วยความตกใจ กลับพบว่าที่แก้มเหมือนมีรอยขีดบาง ๆ คล้ายกับที่เห็นบนประตูห้องเมื่อคืน
“อิฐ นายเป็นไรป่ะ?” เจนเดินเข้ามา เห็นเขายืนจ้องกระจกนิ่ง
“เปล่า… เมื่อคืนนอนน้อย” อิฐตอบเสียงแผ่ว ไม่สบตา
เสียงต้นร้องเรียกทุกคนให้ไปสำรวจรอบบ้านเพื่อหามุมถ่ายทำใหม่ ขณะเดินผ่านระเบียงไม้ ฟ้าเอามือติดกับรอยขีดลึกบนราว มีเศษไม้ตำมือจนเลือดซึม ฟ้าทำท่าเจ็บแปลบแต่แค่ถอนใจ ไม่พูดอะไร
ระหว่างถ่ายเทสต์ซีนแรก ทั้งกล้องและอุปกรณ์มักมีปัญหาไม่หยุด กล้องดับเอง เสียงแตกพร่า ภาพเหมือนมีเงาดำวิ่งผ่านแวบ ๆ ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ข้างหลัง
“เครื่องพังแน่ ๆ” พีบ่น เจ้าตัวสีหน้าเครียดกว่าปกติ
“มันเกิดอะไรกับที่นี่วะ” เจนถามเบา ๆ
ต้นหัวเราะกลบเกลื่อน “โลเคชั่นสมจริงไงล่ะ ได้อารมณ์กว่าในสตูตั้งเยอะ”
สายลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน เสียงกระซิบจากไหนไม่รู้แว่วมาอีกครั้ง “อย่า… อยู่…” ฟ้าเหลียวมองรอบตัว
“ใครพูด?” ฟ้าถาม ทุกคนมองหน้ากัน ไม่มีใครตอบ
เย็นวันนั้น ขณะที่ต้นเดินไปห้องเก็บของ เขาเจอสมุดบันทึกเก่าเปื้อนฝุ่น เขาเปิดดูผ่าน ๆ ตัวหนังสือลายมือบรรจงแต่บาดตา ทว่าทุกหน้ากลายเป็นข้อความซ้ำ ๆ ว่า “สะท้อน… สะท้อน… สะท้อน…”
ต้นขนลุก รีบปิดสมุดและเดินออกมา แต่เสียงฝีเท้าเบา ๆ ตามหลังกลับไม่มีใคร
คืนนั้นในความมืด อิฐพลิกตัวไปมา ฝันแต่ภาพบ้านหลังนี้ในอดีต ผู้หญิงคนหนึ่งยืนร้องไห้หน้ากระจก มือเธอขีดอะไรบางอย่างลงบนแก้มตัวเอง ก่อนเสียงกระจกแตกดังสนั่น
อิฐสะดุ้งตื่น เหงื่อไหลท่วมตัว
ตอนเช้าอากาศหนักอึ้ง ราวกับหมอกควันลอยอยู่ในบ้าน ทุกคนดูอ่อนล้า เจนเอากล้องมาดูฟุตเทจเมื่อคืน ภาพส่วนใหญ่เละพร่า แต่ในบางเฟรมปรากฏเงาร่างคล้ายเด็กหญิงผมยาวยืนอยู่มุมห้อง ทุกคนเห็นแต่ไม่มีใครพูดออกมา
“เราจะถ่ายต่อมั้ย?” พีถาม เจนลังเล “ถ่ายเถอะ… ใกล้จบแล้ว”
ในระหว่างถ่ายฉากสุดท้าย ประตูบ้านปิดเองเสียงดัง ทุกคนกระโจนเข้าหากัน เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากชั้นสอง ฟ้าหน้าเสียทันที
“มีใครขึ้นไปมั้ย?” ต้นถาม ไม่มีใครตอบ
ฟ้าส่ายหน้า “เมื่อคืน… ผมเห็นใครเดินอยู่บนบันได แต่คิดว่าเป็นอิฐ”
อิฐนิ่งไป “ฉันหลับอยู่”
บรรยากาศตึงเครียด ปริศนาค่อย ๆ กัดกินใจทุกคน
คืนนั้นฟ้าหายตัวไป ไม่มีใครพบเขาในบ้าน ทุกคนแตกตื่นออกตามหา เสียงฝีเท้าดังก้องในบ้านที่กลายเป็นเขาวงกต ทุกประตูพาไปยังห้องเดิม เจนร้องไห้ อิฐทุบประตูไม้แทบแตก พีเริ่มตะโกนด่าทอด้วยความกลัว
ผ่านไปหลายชั่วโมง ต้นพบรอยเลือดหยดบนผนังนำไปสู่ห้องน้ำที่มีกระจกบานใหญ่ กระจกสะท้อนภาพทุกคนยืนอยู่ แต่ขาดเงาของฟ้าไปหนึ่งคน
“เขาหายไปไหน…” เจนสะอื้น
เสียงกระซิบดังขึ้นอีก “สะท้อน…สะท้อน…” อิฐเอามือลูบแก้มตัวเอง รอยขีดเริ่มแดงเข้มขึ้นเหมือนมันลามไปทั่วผิว
ต้นโวยวาย “เราต้องออกไปจากที่นี่!”
แต่ประตูทุกบานล็อกแน่น ฟ้าไม่ปรากฏตัวอีกเลย
คืนนั้นเอง บ้านทั้งหลังเหมือนจะเปลี่ยนรูป ทุกบานหน้าต่างเป็นเงาดำ กระจกทุกบานสะท้อนใบหน้าครึ่งหนึ่งของแต่ละคน ราวกับมีอีกชีวิตหนึ่งซ้อนอยู่หลังเงานั้น
เจนเห็นในเงากระจก มีมือขาวซีดยื่นออกมาจากด้านใน เธอกรีดร้อง วิ่งหนีแต่ก็วนกลับมาห้องเดิมอีกครั้ง
อิฐเริ่มพูดกับเงาสะท้อนของตัวเอง ราวกับตกอยู่ในภวังค์ รอยขีดบนใบหน้ากลายเป็นรอยแผลสด เจนพยายามห้ามแต่เขาไม่ฟัง
พีเริ่มสารภาพ “ผมเคยมาอยู่บ้านนี้… ตอนเด็ก ๆ พ่อแม่ผมหายไปในบ้านหลังนี้” เสียงเขาสั่น “ผมไม่เคยเล่าให้ใครฟัง เพราะผมไม่จำ…แต่ผม…ผมเห็นพวกเขาในกระจกคืนก่อน…”
ต้นกระโจนใส่พี “ทำไมไม่บอกแต่แรก!”
พีร้องไห้ “ผมกลัว… กลัวว่าพวกมันจะเอาผมกลับไปด้วย”
เสียงกระซิบแรงขึ้น “ออกไป…ไม่ได้…”
เจนขีดเศษกระจกลงบนแขนตัวเอง หวังจะปลุกตัวเองจากฝันร้าย แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยน
เช้าวันใหม่ ท้องฟ้าขมุกขมัว ทุกคนนั่งซบอยู่ในห้องนั่งเล่น อิฐพูดเสียงแผ่ว “เราต้องหาทางเผชิญหน้ากับสิ่งที่มันซ่อนอยู่หลังเงา”
ต้นไม่เชื่อ “นายบ้าไปแล้ว”
เจนเอ่ยเสียงสั่น “มันเหมือน…เราทุกคนต่างมีความผิดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับบ้านหลังนี้”
แต่ละคนเริ่มรำลึกถึงอดีต เจนเคยแกล้งเพื่อนในโรงเรียนจนเขาหายตัวไป ฟ้าเคยขโมยของจากบ้านหลังนี้ พีเคยโกหกเรื่องการหายตัวของพ่อแม่ อิฐเคยเห็นเหตุการณ์บางอย่างแต่ไม่พูดออกมา ต้นเป็นคนล้อเลียนเรื่องบ้านผีสิงนี้มาตลอด
เงาสะท้อนในกระจกเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นใบหน้าบิดเบี้ยว ร้องไห้และหัวเราะในเวลาเดียวกัน
ประตูบ้านเปิดเองอีกครั้ง ทุกคนตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องกระจกกลางบ้านพร้อมกัน เสียงร้องไห้ของเด็กหญิงดังแว่ว เจนร้องถาม “เธอเป็นใคร!”
ในเงากระจกเผยให้เห็นเด็กหญิงผมยาว ยืนกอดเข่า ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอชี้ไปที่แต่ละคน “พวกเธอล้วนทิ้งฉันไว้ที่นี่…”
ฟ้าปรากฏตัวในเงากระจก เขาร้องไห้ “ผมขอโทษ…ผมเด็กเกินไป…ผมกลัว…”
ทุกคนเริ่มขอโทษ เจนร้องไห้ “ฉันไม่ได้ตั้งใจ…ฉันแค่กลัว…”
อิฐตะโกน “พอแล้ว! เราควรรับผิดชอบสิ่งที่เราทำ!”
ทันใดนั้น กระจกแตกสะบั้น เงาดำกระโจนเข้าหาทุกคน ความเจ็บปวดจากอดีตถาโถมเข้ามา ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยรอยแผลเหมือนกัน
บ้านกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง เสียงฝนกระทบหลังคาอย่างเดิม ทุกอย่างดูปกติ ไม่มีใครเหลืออยู่ในบ้านหลังนั้น
เวลาผ่านไป วันหนึ่งมีคนผ่านมาเห็นเพียงเงาสะท้อนในกระจกแตกร้าวบนผนังบ้านเก่า เงานั้นยังคงยิ้ม… และรอคอยการมาเยือนของใครบางคนในคืนฝนตกอีกครั้ง
