ประตูบ้านไม้ที่ติ๋มมลฤดีเหยียบลงช้าที่สุดมีรอยโคลนแห้งที่ไม่ใช่ของเธอ เม็ดฝนเมื่อคืนยังคงเกาะตามรอยไม้ ทำให้แสงจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ในโรงรถกะพริบไม่สม่ำเสมอ เธอพกกระเป๋าเดินทางสองใบและซองจดหมายที่สะสมกลิ่นบุหรี่ของพ่อไว้อย่างแนบเนียน ให้เหตุผลกับตัวเองว่าเป็นเรื่องงาน เป็นการเคลียร์ทรัพย์สมบัติที่หลงเหลือ ก่อนจะปล่อยให้ความคิดอื่น ๆ ลอยไป
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!บ้านหลังนี้ไม่เคยเปลี่ยนมากจากวันที่เธอจากมา ยกเว้นชั้นไม้ที่ยุบลงตรงโถงกลางและแสงที่ดูหมองไปกว่าความจำ เธาเดินตามทางที่เคยเดิน หยิบเฟอร์นิเจอร์ชิ้นที่คุ้นมือ แล้วพบว่ามียาเส้นหลงค้างอยู่ในซอกของโต๊ะกาแฟ ชั้นหนึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นยาจากที่ใครสักคนสูบค้างไว้เมื่อหลายเดือนก่อน
เสียงกุญแจของบ้านปิดลงเองเมื่อหัวค่ำ ตะเกียงในครัวยังคงทำงานด้วยแบตเตอรี่สำรองที่พ่อเคยเตรียมไว้สำหรับเหตุฉุกเฉิน เธอจุดไฟหม้อกาแฟไว้เพราะรู้สึกต้องการความคุ้นเคย กลิ่นกาแฟผสมกับกลิ่นจางของดอกมะลิที่ลอยมาแต่ไม่รู้จากไหน ทำให้เธอหยุดมือชั่วคราว
“มล นี่เป็นบ้านของเรา ไม่ใช่ของที่ระลึก” เสียงอุทัยดังขึ้นข้างหลังก่อนที่เธอจะหันไป เขาแต่งตัวคล้ายคนที่กลับมาจากตลาด เขายิ้มไม่กว้างนัก รอยย่นที่ขมับทำให้เธอนึกถึงเวลาเด็กที่เขายืมของเล่นจากเธอเสมอ
“มาทำไมเร็วจัง” เธอบอก ข้อมือสั่นเล็กน้อยจากการยกถ้วยกาแฟ
“แม่บอกว่าเธอกลับวันนี้ จะช่วยกันจัดของ” อุทัยพยักหน้า แล้วเสียงของเขาก็ลดลง “แล้วก็มีเรื่องจะคุยด้วย”
ประโยคสั้น ๆ นั้นหนักแน่นกว่าที่ควรจะเป็น มลฤดีเลิกคิ้วแต่ไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาเดินตามเธอไปรอบบ้าน พูดถึงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างกล่องที่ควรเอาไปขายที่ตลาดนัดและรอยที่ต้องซ่อมที่ระเบียง สายตาของเขาเลื่อนผ่านประตูห้องหนึ่งโดยไม่ยืดหยุ่นนัก
“พ่อเขียนไว้อย่างเดียวว่าห้ามเข้า” มลฤดีบอกโดยไม่ตั้งใจ เมื่อความทรงจำของซองจดหมายลอยขึ้นมาอีกครั้ง ข้อความครึ่งประโยคนั้นยังคงติดอยู่ในใจ เธอไม่กล้าจำว่าพ่อเติมประโยคให้จบอย่างไร
“ประเพณีของบ้านเราแบบนั้นแหละ” อุทัยตอบ แต่อีกครั้งน้ำเสียงเขาทำให้เธอรับรู้ว่ามีสิ่งที่เขาไม่พูด
คืนแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากเสียงหลังคาเก่าและนกกลางคืนที่มีเสียงเหมือนคนกัดฟัน มลฤดีนอนไม่สบายตา ถึงจะเขินก็ลองปล่อยใจออกไปกับความทรงจำ แต่ทุกครั้งที่เธอหลับ พื้นที่โล่งในบ้านเหมือนยืดออกไปใหญ่ขึ้น มันทำให้หายใจลำบากโดยไม่รู้เหตุผล
เช้าวันต่อมามีคนจากหมู่บ้านมาเยี่ยม พวกเขาเอาไข่และผลไม้มาวางหน้าโต๊ะรับแขก แล้วยืนคุยกันด้วยเสียงที่คนไม่ควรพูดเรื่องที่ทำให้บางคนหน้าแดง บ่อยครั้งที่มลฤดีได้ยินชื่อคน ๆ หนึ่งในน้ำเสียงที่เหมือนหลบตา เขาเป็นคนที่หายไปนาน แต่ไม่คิดว่าจะถูกพูดถึงด้วยน้ำเสียงนั้น
“บ้านนี้…ไม่ค่อยเหมาะให้คุยเรื่องมาก” ป้าหวานบอกด้วยน้ำเสียงสั้น เธอเลิกลูกตาแล้วหันไปแตะหมวก ก่อนจะออกไปจากบ้านอย่างรีบเร่ง มลฤดียิ้มแต่ไม่ถามอะไร ซึ่งยิ่งทำให้ความเงียบในห้องหนักขึ้น
สิ่งผิดปกติเริ่มจากเล็ก ๆ ก่อน บางอย่างถูกเลื่อนที่ไปจากที่เดิม ลิ้นชักที่ปิดดีแล้วพบว่าถูกเปิดภาพถ่ายบนผนังมีคนยืนอยู่ที่มุมหนึ่งซึ่งเธอไม่ทันสังเกตเมื่อวาน ภาพถ่ายครอบครัวเก่า ๆ ปรับเปลี่ยนรายละเอียดโดยไม่มีใครยอมรับว่าทำ
“ภาพนี่…มีคนยืนเพิ่มมาหลายรูป” มลฤดีบอกอุทัยขณะที่สองคนจัดผ้าปูโต๊ะ เขาหยุดมือเหมือนมีใครบีบคอแล้วค่อย ๆ หายใจลึกก่อนตอบ “อาจจะช่างมือตก หรือแสงกล้องมันแปลก”
“หรือคนทำ” เธอต่อ เสียงของมลฤดีราบเรียบ แต่ตาไม่สบกับเขา “หรือบุคคลที่เราไม่เคยเห็น”
อุทัยไม่พูด เขาแค่มองไปที่มุมห้องแล้วเลิกคิ้ว น้ำเสียงของเขาเปลี่ยน “อย่าพูดแบบนั้น”
วันต่อมาเด็กหญิงคนหนึ่งจากหมู่บ้านเดินเข้ามาที่บ้าน เธอชื่อวา เป็นลูกของคนตัดฟืน วาปัดสารของเธอสั้นและมากไปด้วยความตรงไปตรงมา ทุกครั้งที่วายืนอยู่ใกล้มุมห้อง เธอมักหยุดแล้วมองเหมือนเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น
“ที่นี่มีของเล่นที่ไม่มีใครบอกว่าควรอยู่ไหน” วาพูดอย่างนั้น ก่อนจะยกมือชี้ไปที่ประตูห้องเล็กตรงทางขึ้นชั้นสอง มลฤดีหันมองและพบว่าประตูนั้นปิดอยู่ แต่ไม่เคยมีใครพูดถึงมันเมื่อสิบปีที่แล้ว
อุทัยส่ายหน้าเบา ๆ “ห้องนั้นเป็นห้องเก็บของเก่า พ่อบอกอย่าไปรื้อ”
“ทำไม?” มลฤดีถาม
“เขาไม่อยากให้ใครยุ่งกับความทรงจำ” อุทัยตอบด้วยความเงียบ อย่างหนึ่งที่ชัดคือท่าทางของเขาซ่อนอะไรไว้
มลฤดีข้ามเส้นบาง ๆ สำหรับตัวเอง เธอรู้ว่าคำสั่งของคนตายมักมีมากกว่าคำพูด และบางครั้งคำสั่งก็เป็นหน้ากากของความกลัว เธอจึงยื่นมือไปเปิดประตูนั้นอย่างช้า ๆ ประตูส่งเสียงดังเหมือนมีของเก่าเสียดสีกัน กลิ่นฝุ่นและน้ำมันไม้พุ่งเข้ามาในจมูก
ข้างในมีของเก่าจากหลายยุค กระเป๋านักเรียน หนังสือภาษาไทยปกเขียว ตุ๊กตาผ้าสีซีดที่ดวงตาดูเหมือนจะถูกขูด กอหญ้าที่ปักไว้ม้วนตัวแห้ง ทั้งหมดวางเรียงโดยไม่มีคนจัดมาเป็นเวลานาน แต่มีบางอย่างที่ทำให้มลฤดีหยุดหายใจ
ของเล่นชิ้นเล็กเขียนชื่อไว้ด้วยลายมือเด็กว่า ‘ณิชา’ ชื่อที่ไม่มีใครเอ่ยถึงในที่ประชุมญาติเมื่อเธอกลับมา
เสียงข้างนอกประตูทำให้มลฤดีชะงัก เธอปิดหนังสือเล่มหนึ่งแล้วแกะริบบิ้นออกช้า ๆ อุทัยยืนอยู่ด้านนอก มือของเขากำแน่นจนข้อนิ้วโป้งขึ้นสีขาว
“เธอรู้จักชื่อไหม” เขาถามโดยไม่มองหน้า
มลฤดีส่ายหัว แต่คำถามในใจของเธอเริ่มก่อตัว ชื่อเด็กคนนี้เหมือนช่องว่างที่เคยมีมา
การสืบค้นในหมู่บ้านไม่ยาก แต่คำตอบมักถูกปิดด้วยรอยยิ้มอึมครึมและน้ำเสียงที่หยุดกลางคำ ทุกคนรู้จักชื่อ ณิชา แต่ไม่มีใครยอมพูดถึงวันที่เธอหายไปหรือคนที่ควรรับผิดชอบ ชื่อของคนที่เกี่ยวข้องถูกกล่าวแบบผ่าน ๆ ราวกับคำพูดนั้นจะเปิดแผลเก่า
“ไม่ต้องเจาะลึกหรอก น้องเด็กคนนั้นไปอยู่บ้านญาติแล้ว” คนแก่คนหนึ่งบอก สายตาของเขาหลบมาที่มลฤดีอย่างสั้น ๆ แล้วกลับไปที่ถนน
“บ้านญาติที่ไหนล่ะ” มลฤดีถามเสียงเบาไปกว่าที่ตั้งใจ
“พูดมากไม่ได้หรอก เรื่องเก่า ๆ” ผู้หญิงอีกคนตัดบท แล้วหันไปหยิบผ้าปูโต๊ะอย่างรวดเร็ว
คืนหนึ่ง ฝนตกหนักจนถนนกลายเป็นแม่น้ำเล็ก ๆ เสียงน้ำที่กระทบหลังคาเหมือนฝ่ามือของคนข้างนอกที่ไม่ยอมไปไหน มลฤดีตัดสินใจเปิดสมุดบันทึกของพ่อ เธอพบประโยคที่ขีดเขียนด้วยลายมือสั่น ๆ หลายแถว แต่หนึ่งบรรทัดทำให้มือเธอเย็น
อย่าปล่อยให้ใครรู้อีก เด็กคนนั้นจะต้องได้บวชให้ถูกที่
คำว่า ‘บวช’ ทำให้หญิงเฒ่าที่เฝ้าบ้านครั้งหนึ่งในภาพความทรงจำของมลฤดีโผล่ขึ้นมา เธอจำได้ว่าครอบครัวเคยมีพิธีบางอย่างสำหรับคนเล็ก ตั้งแต่นั้นมาบ้านก็ไม่พูดถึงเรื่องเด็กรายนั้นอีก
“นี่กลายเป็นเรื่องศีลธรรมของบ้านเราหรือไง” มลฤดีถามกับตัวเอง เธอวางมือบนตาแล้วรู้สึกเหมือนมีใครจับมือเธอให้หยุด
กลางดึกมีเสียงคนร้องไห้เบา ๆ ผ่านกำแพง เธอลุกขึ้นเดินไปที่ทางเดินแล้วได้ยินทำนองหนึ่ง คล้ายทำนองกล่อมเด็ก แม้จะไม่ชัด แต่การทำนองนั้นคุ้นมากพอที่จะจับหัวใจให้หด
ประตูห้องชั้นสองที่ปิดอยู่คราวก่อนเปิดเองช้า ๆ จนเหลือช่องแสงเล็ก ๆ เงาสีดำขยับจากมุมหนึ่งไปอีกมุมหนึ่ง มลฤดียืนนิ่ง มือยังคงจับกระชับซองจดหมายของพ่อ
“ใครน้อง?” เธอเรียก ชื่อของคนที่หายไปลอยออกมาในอากาศเหมือนคำขอ แต่คำตอบกลับมาเป็นความเงียบยาวนาน
“อย่าทำให้มันลุกลาม” อุทัยกระซิบข้างหลัง แต่แรงโน้มถ่วงของคำพูดเขาไม่ได้ทำให้ประตูลดช่องแสงลง หนำซ้ำยังมีเสียงฝีเท้าจริง ๆ ที่เดินอยู่ชัดเจนจากด้านใน
มลฤดีเดินเข้าไปห้องนั้นโดยไม่มีเหตุผลชัดเจน เสียงไม้เอี้ยวเหมือนถอนหายใจ ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นมะลิที่หอมหวานกลับแผ่ขึ้นแรงจนแทบสำลัก สิ่งที่ทำให้เธอหยุดคือรอยมือเล็ก ๆ ที่พาดบนฝาผนัง สีที่ติดอยู่บนรอยมือหมองคล้ำ ตรงกลางของรอยมีรอยสักของคำว่า ‘บ้าน’ เล็ก ๆ เหมือนเด็ก ๆ เขียนเล่น
เธอคุกเข่าลงแล้วจ้องรอยนั้นนานเกินไปจนรู้สึกได้ว่ามันกำลังจ้องกลับ เสียงเพิ่มเติมดังขึ้น คราวนี้มาเป็นคำกระซิบแนบหู เธอได้ยินแต่ไม่เข้าใจความหมายทั้งหมด มันเป็นชื่อซ้ำแล้วซ้ำอีก
ณิชา…ณิชา…ณิชา
ครั้งนั้นอุทัยจับมือเธอแน่นจนรู้สึกเจ็บ แต่แทนที่จะดึงเธอออก เขากลับนั่งลงบนพื้นไม้และก้มหน้า เขาพูดเพียงคำเดียว “เราต้องบอกความจริง”
การพูดคำว่า ‘ความจริง’ ในบ้านทำให้บรรยากาศเปลี่ยน ราวกับอากาศด้านในหนาแน่นขึ้น คนที่มารวมตัวกันรอบโต๊ะอาหารเริ่มเล่าเรื่องเก่า ๆ อย่างไม่เต็มใจ บางคนหยุดกลางประโยค บางคนหันหน้าไปทางอื่นเหมือนกลัวว่าการพูดจะสั่นสะเทือนบางสิ่ง
ยายศรีนั่งนิ่ง เธอปักผ้าที่มืออย่างช้า ๆ แล้ววางลงบนตัก เส้นตรงที่ยับของใบหน้าไม่ได้บอกอะไร แต่มือของเธอสั่นจนผ้ากระจอกหลุดจากมือ
“มันเกิดขึ้นตอนฤดูแล้ง” ยายศรีพูดอึกอัก “เด็กคนนั้นมาอยู่กับเราได้ไม่กี่วัน”
เสียงจากห้องมุมบ้านดังขึ้นเป็นคำถามแบบไม่สมบูรณ์ “ใครให้มา”
ยายศรีนิ่งอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้ามองตรงไปที่มลฤดี “พ่อของเธอรับน้องคนนั้นมา มันเป็นเหตุผลที่พ่อไม่ได้บอกใคร”
มลฤดีรู้สึกเหมือนหัวใจถูกคนจากข้างนอกยื่นมือเข้ามาบีบ แต่เธอยังคงไม่ยอมพูดคำว่า ‘เด็กตาย’ หรือตั้งคำถามที่อาจทำให้เกิดการปะทะมากกว่านี้ เธอถามแทนด้วยน้ำเสียงเรียบ “พ่อพูดอย่างไรบ้าง?”
อุทัยพูดแทนยายศรี “พ่อกลัวจะทำให้ข่าวลือเกิด บอกให้เก็บเรื่องไว้ในบ้าน”
“แล้วน้องหายไปไหน” มลฤดีถามเสียงเครือ
คนในวงเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน เสียงตอบกลับมาเหมือนรวมเป็นหนึ่ง “มีคนบอกว่าน้องไปบ้านญาติ บางคนก็ว่าไปแล้วไม่กลับ”
คำตอบทุกคำฟังดูหลบซ่อน ความเป็นไปได้หลายอย่างวางซ้อนกันจนไม่อาจแยกแยะ สิ่งที่ชัดคือไม่มีใครยอมให้รายละเอียดที่แน่นอน
คืนนั้นเธอไม่ได้หลับอีกเลย เสียงฝีเท้าบ้าง เครื่องมือที่ถูกวางใหม่บ้าง ผสมกับเสียงร้องไห้คล้ายคนจมอยู่กับความทรมาน เธอลุกขึ้นไปที่ระเบียง เห็นไฟจากบ้านใกล้เคียงพร่ามัวทุกอย่างช่างเงียบและไกลดีจนทำให้เลือดเย็น
“เธอเคยทำร้ายใครไหม” อุทัยถามอย่างกะทันหันเมื่อเห็นเธอยืนเหม่อ
“ทำไมพูดแบบนั้น” เธอตอบด้วยความไม่เข้าใจ
“เพราะบ้านมันถาม” เขาพูดแล้วเงียบ หยุดนิ่งอย่างคนที่พยายามกลั้นเสียงบางอย่างไว้ในอก
จากนั้นภาพจำของวันที่เธอจากบ้านกลับมาทับซ้อน เธอจำเหตุการณ์เล็ก ๆ ที่ครั้งหนึ่งเธอปฏิเสธความช่วยเหลือคำขอร้องของใครบางคน จำความเฉยชาที่เธอให้กับความทุกข์ของคนอื่นเมื่อหยิบกระเป๋าใส่เสื้อขึ้นรถไป เศษความผิดพลาดในชีวิตลอยขึ้นมาเหมือนหมอก
มลฤดีรู้ว่าเธอมีส่วนของคำตอบ แต่ไม่รู้ว่ามันใหญ่แค่ไหน
เธอเริ่มค้นหาสิ่งที่ซ่อนอยู่ หน้าต่างเก่า ๆ ถูกเช็ดใหม่ เอกสารที่พ่อเก็บไว้ถูกวางซ้อนกัน และในกล่องรองเท้าของพ่อ เธอพบบันทึกเพียงแผ่นเดียวที่ถูกพับจนแทบขาด มันเป็นบันทึกการเดินทางของพ่อในวันหนึ่งก่อนหายตัวไปของเด็กคนนั้น
“ฉันคิดว่าทุกอย่างจะง่ายกว่านี้ถ้าฉันเก็บไว้ในบ้าน” บันทึกเขียนไว้อย่างลวก แต่ก็ชัดพอให้อ่าน “ฉันกลัวว่าคนข้างนอกจะทำลายชื่อน้องหรือเอาไปเป็นเรื่อง ห้ามให้ใครรู้ว่าสถานะของเขาเป็นใคร”
มลฤดีอ่านซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเธอเต้นเหมือนคนที่เพิ่งโดนบาด แล้วมีความคิดหนึ่งเข้ามาอย่างชัดเจน เธอจำได้ว่าวันหนึ่งเธอเห็นพ่อพยายามซ่อนสิ่งของลงในพื้น แต่ไม่มีใครพูดถึงเรื่องนั้น
หลังจากนั้นบ้านเริ่มทำงานเหมือนมีแผนสำรอง ทุกประตูที่เคยเปิดได้ กำลังปิดลงอย่างที่ไม่เคยทำ เธอพยายามออกไปเข้ารถแต่ประตูโรงรถมีเสียงกลอนที่ไม่เคยอยู่ในตำแหน่งนั้นมาก่อน มือของเธอสั่นจนกุญแจหลุดจากมือ
“มันไม่ให้เราออกไป” อุทัยพูดเสียงแผ่ว “เหมือนกับว่า…มันต้องการอะไรต่อ”
“อะไรต่อ?” มลฤดีถาม แต่ไม่มีใครให้คำตอบที่แน่ชัด มีแต่ความเงียบที่ทำให้บทสนทนาขาดกลางทุกครั้ง
คืนหนึ่ง เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เรื่องไม่สามารถเลื่อนไปเป็นเรื่องลมได้อีก เมื่อสาวชาวบ้านที่เคยมาบอกว่าเห็นเด็กยังมีชีวิตอยู่ มาปะปนกับเสียงสกปรกจากในห้องใต้หลังคา เธอกรีดร้องหนักจนผู้คนวิ่งขึ้นไป สภาพข้างบนเต็มไปด้วยเครื่องมือที่ใช้สำหรับอาบน้ำเด็ก ของเล่นวางเรียงและจุดเทียนเก่าจำนวนมาก
บนพื้นมีรอยเท้าเล็ก ๆ ที่ถูกพ่นด้วยแป้งขาว จนชัดว่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนมีการเดินอยู่ในนั้น ใครบางคนพยายามสร้างหลักฐานแปลก ๆ ให้ใครสักคนเห็น แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นกลับไม่ใช่หลักฐาน แต่เป็นความทรงจำที่แตกระแหง
“ใครทำแบบนี้” หนึ่งในญาติร้องเสียงดัง แล้วเสียงสับสนเกิดขึ้นเป็นตะโกนที่ไม่ได้แก้ปัญหาใด ๆ
มลฤดีก้มลงดูร่องรอย มันเป็นรอยเท้าที่เล็กกว่าขนาดเด็กเล็ก แต่มันคงไม่ใช่ของผู้ใหญ่แน่นอน ความคิดในใจเธอพาเธอไปสู่คำถามที่ทุกคนหลบสายตา
“แล้วทำไมไม่มีใครเคยบอกว่าเด็กคนนั้นอยู่ในบ้านตลอดเวลา?” เธอถาม แล้วก็มีเสียงหัวเราะบาง ๆ จากมุมห้องมาประสานกับลมพัด
อุทัยพูดชัดเจนขึ้น
📖 อ่านเรื่องสั้น นิยาย และการ์ตูนฟรี
https://taleplotter.com
🌐 ติดตามผลงานและเว็บไซต์ในเครือ
📖 นิยายและการ์ตูน
https://taleplotter.com
🛒 ไอเดียสินค้าและรีวิว
https://theideaofproducts.com
🍳 สูตรอาหาร
https://dinnerstudio.net
📚 บทเรียนคณิตศาสตร์
https://infinitytutor.org
🎨 สินค้า POD และงานออกแบบ
🛍️ Redbubble
https://grafititee.redbubble.com
👕 TeePublic
https://tee.pub/lic/Grafititee
✨ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนผลงานครับ
Tags: เรื่องผี,สยองขวัญ,บ้านผีสิง,ความลับหลังความตาย,คำสาปครอบครัว,ห้องต้องห้าม,วิญญาณอาฆาต,เรื่องลี้ลับ
