ในวันอาทิตย์ที่ฝนพรำ เย็นเกทตื่นขึ้นมาพร้อมกับสีน้ำบนพื้นห้องที่ยังพอมีความวุ่นวาย แสงเข้าส่องผ่านหน้าต่างระบายรอบตัวกับกลิ่นสนิทของสี ที่เคยเป็นแหล่งปลดปล่อยอารมณ์และความคิดของเธอ ผ่านไปเกือบสิบปีตั้งแต่เธอเปิดสตูดิโอขนาดเล็กนี้ขึ้นมา ปัญหาในครอบครัวเริ่มเข้ามาทับถมฝันของเธออย่างเงียบ ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เย็นมองไปรอบ ๆ ห้องที่ยากจะบรรยาย มือของเธอที่เคยสร้างสรรค์ กลับรู้สึกไร้ความหวัง ขณะที่เสียงฝนกระทบกระจกทำให้เธอนึกถึงคำพูดสุดท้ายของแม่ “ลูกไม่มีความสามารถในด้านนี้หรอก” ความเจ็บปวดนั้นยังคงฝังลึกอยู่ในหัวใจของเธอ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้เธอสะดุ้ง ตัดสินใจหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นสายจากวสันต์ เพื่อนที่เธอกับเขาสนิทกันในช่วงมหาวิทยาลัย เมื่อเขาเสนอให้ไปพบหน้ากันที่ร้านกาแฟ ใจของเธอก็เต้นแรง แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจจะเพียงอยากพูดคุยเรื่องธุรกิจเธอ
ร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งนั้นถูกเต็มไปด้วยกลิ่นกาแฟสดและความร้อนของมนุษย์ แสงไฟสีเหลืองขาวทำให้บรรยากาศดูอบอุ่น ทุกครั้งที่เธอเห็นวสันต์ เขาจะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและยิ้มอย่างเสน่ห์ แต่วันนี้เขาเงียบกว่าที่เคย
“เย็น เป็นยังไงบ้าง?” เขาถาม ข้อนิ้วของเขาขยับอย่างไม่สบายน้อย ๆ
“ก็ดี ลองทำโปรเจ็กต์ใหม่ แต่ไม่รู้จะไปต่อยังไงดีกับพวกปัญหาชีวิต” เย็นตอบเสียงเบา
บทสนทนาแข็งทื่อระหว่างทั้งคู่ แต่บรรยากาศเริ่มสุ่มเสี่ยงเมื่อเย็นเหลือบเห็นเหล่าสเก็ตซ์ที่วสันต์วาดจากชุดคาเฟ่ “ดูเหมือนเธอไม่ได้รู้จักเปลี่ยนโทนกันจริง ๆ” เย็นพูดคะแนนที่เปล่งเสียงขึ้นมาพร้อมกับยิ้มให้เขาน้อย ๆ
“ถ้ายิ่งแกเริ่มสู้กับพวกนี้นะ แกอาจจะตั้งรับไม่ค่อยได้” เขาพูดพร้อมกับเก็บกระดาษลงในกระเป๋าหลังจากได้คุยกัน ไม่รู้จะมีโชคดีหรือไม่
การสนทนาถูกตัดจังหวะจากเสียงสั่นของโทรศัพท์ฉุกเฉินที่ดังขึ้น เสียงผู้ชายที่ไม่คุ้นเคยส่งข่าวคราวจากบ้านว่าแม่ของเย็นเข้าโรงพยาบาล ทุกอย่างเหมือนพังทลายลงกับพื้น มันเป็นช่วงเวลาที่บ้านควรจะเป็นที่ปลอดภัยแต่กลับกลายเป็นความเหนื่อยหน่าย
เย็นรีบวิ่งไปโรงพยาบาล ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด จากนั้นเมื่อเห็นแม่คนที่เลี้ยงดูเธอด้วยความรักที่เต็มเปี่ยมกลับนอนเลือดออกในวันที่เธอคิดว่าไม่มีอะไรพัง
การเพิ่มระดับอารมณ์ที่เธอต้องเผชิญ ทำให้เธอรู้ว่าเธอมีโอกาสที่จะส่งมอบงานที่เธอถนัด แต่ด้านในของหัวใจ เธอรู้สึกถึงความไม่แน่ใจ
พ่อที่เคยหายไปและอายุริมแต่งงานหลังจากนั้นโผล่เข้ามาในบางครั้ง แม่ส่งเสียงลงไปว่าเธอควรพูดคุยกับเขา เย็นเพียงพยักหน้า และความรู้สึกแม่น้อย ๆ ก็ทำให้เธอรู้สึกขมขื่น
พ่อที่กลับมาปรากฏกลับเข้ามา ยอมรับความผิดของตนที่ละทิ้งพวกเธอไป จนทำให้เย็นต้องเรียนรู้ความรู้สึกในสุขภาพของแม่และความรัก
การช่วยเหลือกับพ่อทำให้เย็นทั้งยิ้มและน้ำตาไหล เป้าหมายของการสร้างแรงบันดาลใจเริ่มกลับมาสร้างสรรค์ผลงานสีสดใสในสตูดิโอ การต่อสู้กับศิลป์ก็เกิดขึ้นในขณะที่วสันต์ช่วยเหลืออย่างแน่นอน
ในทางเดียวกัน หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่คุณป้าของแม่อยู่นั้นต้นไม้คลุมทึบจมหายไปด้วยความอบอุ่น แต่ทุกคนก็ต้องปรับตัว ปู่ที่โกรธกับการทำงานในเมือง ส่งเสียงออกมาเรื่อย ๆ
เย็นต้องทำตัวให้เหมาะกับชีวิตและค่อย ๆ จำลองชีวิตของผู้คน เหมือนอย่างในอดีตเธอที่เคยตกหลุมรักความรักที่ไม่มั่นคงผ่านศิลปะ
การแสดงออกผ่านการเคลื่อนไหวของชีวิต ทำให้เย็นตระหนักว่าความรักไม่เพียงแค่คำพูด แต่ยังรวมถึงการกระทำและการให้กำลังใจ การตัดสินใจในสิ่งที่อนุญาตให้เธอใช้อารมณ์ที่เกิดขึ้นทำให้พวกเขาใกล้ชิดกันมากขึ้น
สุดท้าย เย็นยิ้มให้ทุกคนที่อยู่รอบข้าง หัวใจที่เต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง ระหว่างที่หญิงสาวกำลังวาดภาพใหม่ให้ชีวิตผสมผสานกัน มาอย่างไม่จบสิ้น มองไปที่ครอบครัวและเพื่อนที่ยืนอยู่เคียงข้างกัน เวลาจะทำให้เธอเรียนรู้ทุกอย่างสำคัญ คงมีฟ้าฟาดกว่าความฝัน
ความเข้มแข็งที่ก่อตัวทำให้หวนนึกถึงการที่เธอเดินออกมาให้สู่โลกสู่ฝัน วสันต์ถือภาพที่เย็นวาดต่อเติมให้ดูใหม่ ท่ามกลางแสงพุ่งออกซึ่งตรงที่ที่เธอเข้าใจถึงความพยายามและความรักกัน
แม้บางทีทุกอย่างเปลี่ยนอยู่เสมอ เธอจะโอบกอดความรักที่เธอได้เรียนรู้ก็พอ สุดท้ายเย็นพร้อมเปิดประตูสู่อนาคตที่รออยู่ข้างหน้า
