ระหว่างทางฝัน

พระอาทิตย์ฤดูร้อนส่องแสงอ่อน ๆ ลงมาบนถนนบริเวณมหาวิทยาลัยชื่อดังในกรุงเทพฯ โดยอาเรน นักศึกษาชั้นปีที่สอง กำลังนั่งบนม้านั่งไม้ในสวนดอกไม้กับเพื่อนสนิทเสียงหัวเราะที่ดังเป็นระยะระหว่างการอธิบายความหมายของภาพวาดเจ้าปัญหา จากเพื่อนร่วมกลุ่มที่สนใจศิลปะมากกว่าคะแนนสอบ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“นี่มันเป็นหัวใจของความหวังนะ” เขาพูดฮาๆ พร้อมชี้ไปที่ภาพวาด สาวน้อยที่มีดวงตากลมโต เหมือนกำลังมองหาความฝันที่ยังไม่มาถึง

เสียงหัวเราะของเพื่อนเปลี่ยนเป็นการพูดถึงความฝันในอนาคต ความคาดหวังจากครอบครัว ซึ่งเปลี่ยนบรรยากาศให้กลายเป็น Serious ขึ้นมาทันที โดยเฉพาะเมื่อพูดถึงพ่อแม่ที่คาดหวังให้เรียนต่ออยู่


อาเรนรู้สึกถึงความกดดันเบา ๆ เริ่มแทรกเข้ามาในอก ในขณะที่เสียงพูดคุยของเพื่อน ๆ ค่อยๆ เลือนหายไป เขากำลังคิดถึงอนาคตที่ถูกกำหนดโดยพ่อแม่ที่หวังให้เขาเป็นนักการเงิน เขามักจะฝันถึงการเป็นศิลปินที่มีงานแสดง แต่ออกมาในแวดวงที่เต็มไปด้วยการแข่งขันและความไม่แน่นอน

วันถัดมา ขณะที่อาเรนเดินเข้าชั้นเรียน เขาได้พบกับน้องใหม่ชื่อปัทมา สาวน้อยที่ค่อนข้างขี้อายแต่มีพรสวรรค์ในการวาดภาพ อาเรนรู้สึกทึ่งในผลงานของเธอและเริ่มพูดคุยทำความรู้จักกัน

“เธอวาดภาพนี้เองเหรอ? มันยอดเยี่ยมมากเลย” เขาพูดขณะที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ พลางดันปลายนิ้วเบา ๆ หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอกลับยิ้มก่อนจะกล่าวคำขอบคุณอย่างกังวล

การสนทนาต่อเนื่องไปยังความฝัน เธอเล่าเรื่องการต้องเผชิญหน้ากับคำพูดที่ไม่อยากได้ยินจากคนในครอบครัว อาเรนรู้สึกเข้าใจไปถึงส่วนลึกของหัวใจของเธอ

ทุกวันที่พวกเขาได้พบกันในห้องเรียนและสวนดอกไม้ ทำให้เกิดความเชื่อมโยงระหว่างทั้งคู่ โดยแต่ละคนพยายามผลักดันให้อีกคนเติบโตในความฝันของตัวเอง

ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นของความรักที่เริ่มก่อตัว ความกดดันจากครอบครัวเริ่มมีบทบาทมากขึ้น โดยเฉพาะเสียงของอาจารย์ที่บีบให้พวกเขาทำงานหนักมากขึ้นในบทสุดท้ายของตอนจบ

อาเรนถูกเรียกไปพบพ่อแม่ที่คาดหวังให้เขากลับบ้านเพื่อพูดคุยเรื่องการเรียนต่อในต่างประเทศ ในขณะที่ปัทมากำลังจัดนิทรรศการเพื่อโชว์ผลงาน น้องสาวต้องการให้เขาช่วยแต่เวลาของเขากำลังจะหมด

ในคืนก่อนวันเสนองาน อาเรนตัดสินใจว่าต้องบอกความรู้สึกกับปัทมาเพราะเขาไม่อยากสูญเสียความสัมพันธ์นี้ แม้สุดท้ายเขาจะต้องเลือกระหว่างอนาคตที่พ่อแม่วาดไว้และความฝันที่เขาอยากทำ

บรรยากาศในคืนที่เขาหาทางบอกเธอแปลกไปจากที่เคย เขาเดินไปที่สวนดอกไม้เล็ก ๆ ที่ยังสวยงาม พร้อมกลิ่นดอกไม้ และความสงบที่แผ่ซ่าน

“ปัท” เขาเรียกเสียงเบาแต่ชัด จากนั้นก็หันไปมองหน้าเธอ “ฉัน… ฉันรู้สึกกับเธอมากกว่าความเป็นเพื่อน”

เธออึ้งแน่นิ่งไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ย “ทำไมตอนนี้?” ความลังเลเข้ามาแทนที่ หลังจากเกือบตลอดปีที่ถูกกดดันเพื่อที่จะมองไปที่อนาคตและการศึกษาที่ถูกกำหนด

ต่อมาไปที่ห้องนิทรรศการ ขณะที่กลุ่มเพื่อนๆ ของปัทมามายืนยิ้มรออยู่ อาเรนรู้สึกถึงความกลัวที่ผุดขึ้น เป็น Moment ที่เขายืนยันตนเองและปฏิบัติตามความรักที่ดี ความสัมพันธ์ที่สร้างจากความฝัน 

เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นอุปสรรคที่กำลังจะเกิดขึ้นเมื่อวันเสนองานมาถึง พ่อแม่ของเขาโต้แย้งอย่างรุนแรงเมื่อเขากล้าขอให้พวกเขาเข้าไปชมทำให้เกิดเป็นความแตกแยกภายในครอบครัว ความรักที่เขาแสดงออกในวันนี้ทำให้เขารู้ว่าบางครั้งก็ต้องทำเพื่อตนเอง แม้จะต้องเลื่อนอนาคตไปอีกสักพักก็ตาม

ปัทมาที่ตกใจจากเหตุการณ์นี้กลับสร้างการสนับสนุนที่เขาต้องการ เพราะสุดท้ายแล้วสิ่งที่เธอวาดและอาเรนกลายเป็นลายเส้นที่มีชีวิตชีวา เขาทั้งสองได้เรียนรู้บทเรียนที่สำคัญ เกี่ยวกับการทำตามฝันและให้ความสำคัญกับความรักที่พวกเขามีต่อกัน

จากที่เคยคิดว่าอนาคตคือ สิ่งที่พ่อแม่กำหนดไปแล้ว อาเรนได้เรียนรู้ว่าเขาสามารถตัดสินใจในการเลือกชีวิตด้วยตัวเขาเอง และสุดท้าย ความรักของพวกเขาอาจเป็นก้าวแรกที่จะทำให้พวกเขามุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างที่ตั้งใจไว้ การพบกันในช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นนี้ เมื่อความมั่นใจได้บังเกิด ทำให้ทุกความฝันล่องลอยในอากาศและยิ่งใหญ่ขึ้นกว่าที่เคยเป็น