ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่ท่ามกลางทุ่งนาของจังหวัดหนึ่ง มีต้นไม้ใหญ่ยืนต้นอยู่กลางทุ่ง หอมกลิ่นข้าวใหม่และเสียงนกร้องเกื้อกูลกันเสียงก้องกังวาน ลมพัดโชยผ่านทำให้ใบไม้สั่นระริก ใบไม้ร่วงหล่นเป็นสายฝนสีน้ำตาลและเหงาเหงา เรียกว่าต้นไม้ที่มองเห็นถึงความรักและความสูญเสียในวัยเยาว์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ซูปและแน็ต เด็กหนุ่มสาวที่เติบโตมาด้วยกัน ตั้งแต่เด็กจนเติบใหญ่ สร้างความกล้าเผชิญความจริงของความรักที่เด่นชัดมากขึ้นเมื่อความอบอุ่นเดินทางกลับมาในช่วงฤดูเก็บเกี่ยว พวกเขาใช้เวลาทั้งหมดอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ที่เป็นทั้งที่หลบแดดและที่นั่งพูดคุยกันเรื่องความฝัน
“ถ้าผมไปเรียนที่กรุงเทพฯ นะ” ซูปพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ผมจะกลับมาเอาเงินมากมายเลย” แน็ตยิ้มให้และมองไปยังทุ่งนา”แต่เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้วเหรอ?” คำถามนั้นมีน้ำหนักจากในใจของแน็ต
ซูปเป็นคนที่มักจะมีความฝันใหญ่โต แต่เขาก็รู้ว่า การที่เขาทิ้งทุกอย่างที่นี่ไป มันอาจจะทำให้เขาต้องเสียคนที่เขารักไปในที่สุด
ความไว้วางใจเริ่มสั่นคลอนเมื่อซูปอมรับการศึกษาที่กรุงเทพฯ และแน็ตยังอยู่ที่หมู่บ้าน เติบโตภายใต้การดูแลของพ่อแม่ที่คาดหวังให้เธอเรียนต่อที่นี่กับเขา ในขณะที่การทำงานในทุ่งนาถูกเรียกร้องมากขึ้นทุกวัน
หลังจากซูปไป กรุงเทพฯ เหมือนเป็นโลกอีกใบที่สะดวกสบาย อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกว่าว่างเปล่าในทุกครั้งที่โทรหาว่า”แน็ต คุณอยู่ไหม?” เธอตอบอย่างสบายๆ ระหว่างที่สาละวนอยู่ในฟาร์ม ขอให้เขากลับมา “คิดถึงคุณ” เป็นคำพูดที่เขาได้ยินจากเธอในสายแต่ละฉบับที่ส่งเขาพบความรักที่ห่อหุ้มทุกข์ใจ
เวลาผ่านไป แน็ตเริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ของพวกเขา เพราะทั้งสองคนมีทางเดินที่ไม่เหมือนกัน ซูปพยายามจะเขียนจดหมายส่งไปให้แน็ต แต่ความจริงใจมันไม่เหมือนไปเยี่ยมกันที่ต้นไม้ใหญ่
วันหนึ่ง ซูปได้ยินข่าวร้ายเมื่อแน็ตประสบอุบัติเหตุจากการช่วยพ่อในการเก็บเกี่ยวข้าว หลังจากนั้น เขารีบกลับบ้านทันที หัวใจของเขาบีบตัวกับความรู้สึก ที่เขาต้องใช้เวลารู้ว่า เขาสามารถกลับไปได้ไหมในวันนั้นหรือไม่
เมื่อเขากลับมาถึงหมู่บ้าน ปรับใจเป็นห่วงการแพร่กระจายในอารมณ์ เขาเห็นแน็ตนอนอยู่ในห้องโรงพยาบาล ความรู้สึกผิดถั่งโถมทับเขา “ถ้าผมไม่ไปกรุงเทพฯ เราจะอยู่ด้วยกันใช่ไหม?” เสียงของเขาดังลอยออกไปอย่างรุนแรง
แน็ตฟื้นตัวขึ้นในวันต่อมา ท่ามกลางความเศร้า เขาและแน็ตพูดคุยกันอย่างถึงใจว่า การทำตามฝันจำเป็นต้องมีการเสียสละ นี่คือสิ่งที่เขาเข้าใจในที่สุด ซูปเลือกที่จะกลับบ้าน เริ่มสร้างชีวิตใหม่ด้วยกัน เขาพยายามที่จะไม่ให้แน็ตรู้สึกว่าเธอถูกทิ้งไว้
ใต้ร่มไม้ใหญ่ ก็ยังคงมีกลิ่นอายของความรัก ความฝัน และความหวังใหม่ แม้แต่ความสูญเสีย จะเป็นสิ่งกระตุ้นให้พวกเขาสู้อย่างที่เคยเป็น
ซูปและแน็ตเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันในทุ่งนา สัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ความฝันเรื่องการเรียนและการเติบโตแยกออกจากกัน และความรักของพวกเขาจะไม่เคยสิ้นสุด เพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นคือบทเรียนที่พวกเขาจะจดจำ
ในที่สุด ไม่ว่าทางไหนจะนำไป เขายังคงอยู่บนท้องฟ้าที่ใสสัตย์ซื่อ อยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่คอยขับเคลื่อนพวกเขาไปข้างหน้า เป็นเครื่องเตือนใจว่าความรักนั้นมีอยู่ที่ไหนก็ตาม
