แดดจัดส่องสว่างไปทั่วชนบท หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เงียบสงบแวดล้อมไปด้วยทุ่งนาเขียวขจี ภายในบ้านไม้หลังเล็กที่ดูเก่าแก่ กลิ่นของข้าวสุกลอยฟุ้งไปทั่ว ขณะนี้ เสียงทีวีจากห้องนั่งเล่นดังสนั่นเมื่อรายการหลานต๋องประกาศข่าวสำคัญ เขาทำให้ชลธิชา ผู้เป็นน้องสาว มีสิ่งที่ต้องคิดถึงมากกว่าการทำข้าวให้พี่ชาย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พี่คิดจะกลับมาพักที่นี่นานหรือเปล่า” เสียงของชลธิชาสั่นเล็กน้อย ขณะที่เธอพลิกผ้าเช็ดจานเป็นการหลีกเลี่ยงสายตาที่พี่ชายจ้องมอง
“ก็คงไม่แน่” หญิงชาย หนุ่มแฝดของเธอพูดออกมา ขณะทีวียังคงอยู่ระแวกเดียวกัน “ฉันกลับมาสำหรับงานของพ่อนั่นแหละ เราต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย”
ชลธิชามองไปที่หน้าต่าง สมองของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีที่สิ้นสุด เมื่อใดที่พี่ชายกลับขึ้นกรุงเทพฯ งานในโรงหนังสมัยใหม่ได้สร้างสิ่งมหัศจรรย์ในเมืองที่แสนวุ่นวาย ส่วนนี่…ที่นี่มีแต่งานที่ดูเหมือนจะทำให้เราต้องอยู่ด้วยกันนานขึ้น
วันต่อมา เสียงพูดคุยแผ่วเบาในตลาด มีแต่ในใจคนที่ซ่อนความอัดอั้น เธอสังเกตเห็นพี่ชายไปพูดคุยกับคนแปลกหน้าที่ดูเป็นมิตร แต่เมื่อเห็นหน้า เขาหยุดชะงักพร้อมดูถูกตัวเอง
“เขาคือปีียร์ เพื่อนคนเดิมที่คุณพอรู้จัก” ชลธิชามองไปทางที่ได้ยินเสียง”
“เธอหมายถึง…” ไม่สามารถจบประโยคได้ด้วยน้ำเสียงเฟดจางที่พูดขึ้นในใจ แต่เรื่องราวที่กลายเป็นขีดแบ่งของมิตรภาพกลับมาซึ่งเป็นอุปสรรคในการสร้างความรัก
เมื่อถูกบีบให้เลือกระหว่างครอบครัวที่แตกแยก ความจริงที่พี่ชายซ่อนนั้นเป็นแรงจะผลักดันให้พวกเขาเดินต่อไป เมื่อความยุติธรรมกลับมาเยือน ความบาดหมางหัวใจจะต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่พวกเขาไม่อาจมีได้
การประกาศเตรียมกันหลังจากทำข้าว มีการกดดันรอบตัวอย่างไรจึงทำให้เกิดอาการไม่แน่ใจในความรักที่เกิดขึ้น แค่เมื่อพวกเขาเริ่มมองกันและกันด้วยความรู้สึกที่ทับซ้อน ประกายตาของพวกเขาจะปรากฏ และรอยรักสีดำจะไม่อาจกลืนกินความหวังได้
“พี่จะกลับมาแน่นอน” คำบอกรักที่ไม่เคยได้พูดซ้ำอีก ความมุ่งมาดในอกย่อมบินไปในความฝัน หากมิตรภาพจะต้องแตกออกเป็นเศษทองคำ ทุกอย่างที่รออยู่ตรงมุมถนนนั้น ทุกคนก็อยากจะยิ้มในรอยรักสีดำแห่งชีวิต”}}]} تسريبا سبا اجصفه رسملتسجي عفالب} ,{
