ลมหายใจในคืนฝน

ในคืนที่ห่าเม็ดฝนโปรยปรายลงมาบนถนนหนทางในเมืองเล็ก แสงไฟสีเหลืองสลัวจากตึกเก่า ๆ ส่องสะท้อนบนพื้นถนนที่เปียกชื้น ทำให้บรรยากาศมีความหวานและเศร้าในเวลาเดียวกัน อาจารย์แจ็คยืนอยู่ที่ป้ายรถประจำทาง พลางกดโทรศัพท์มือถือในมืออย่างไม่รู้ตัว เขาหลับตาลงและรู้สึกถึงเสียงฝนที่กระทบลงมาที่ตัวเอง ราวกับว่ามันกำลังเรียกร้องให้เขาหวนกลับไปยังความทรงจำที่เขาพยายามหลีกหนี

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“แจ็ค นายคิดถึงเธออยู่ใช่ไหม?” เสียงของเพื่อนสนิทอย่างอาร์ตดังขึ้น ทำให้แจ็คสะดุ้งเล็กน้อย เขาหันไปมองอาร์ตด้วยสีหน้าไม่รู้จะตอบอย่างไร

“ไม่รู้สิ… บางทีฉันอาจจะยังคิดถึงเธออยู่ก็ได้” แจ็คตอบเสียงเบา

“เลิกคิดแล้วออกไปดื่มกันดีกว่า” อาร์ตพูดพร้อมกับยิ้มให้กำลังใจและลากแจ็คไปที่บาร์เล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลออกไป

บรรยากาศในบาร์เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและดนตรีสด เสียงของนักร้องขับกล่อมทำนองอบอุ่น ช่วยดึงให้แจ็คหลุดพ้นจากความคิดที่รุมเร้าในใจ เขาสั่งเบียร์หนึ่งขวดและนั่งฟังเสียงดนตรีไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ฮัลโหล” แจ็คพูดเสียงอ่อนหวาน

“สวัสดีค่ะ แจ็ค” เสียงเธอที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น “หนูเอง… มีข่าวดี”

“ข่าวดี?” เขาถามพร้อมกับรู้สึกตื่นเต้น

“ฉันได้งานที่กรุงเทพฯ แล้วนะ” เสียงเธอดูมีความสุข

“ยินดีด้วย” แจ็คตอบ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกขมขื่น

“เราจะได้เจอกันอีกครั้งไหม?” เธอถามอย่างตั้งใจ

“อาจจะ… แต่เราต่างก็มีเส้นทางของตัวเอง”

“อย่าให้มันจบอยู่แค่นี้เลย” เธอพูดเสียงเศร้า

“บางที… เราอาจจะต้องทำใจ” แจ็คตอบอย่างเลี่ยง

เมื่อวางสาย แจ็ครู้สึกว่างเปล่า เขาหันไปมองอาร์ตที่ตอนนี้กำลังสนุกสนานกับเพื่อน ๆ เขาเห็นว่าความรักที่เขามีให้เธอค่อย ๆ จางหายไป กับความจริงที่ว่าเธอจะต้องไปใช้ชีวิตใหม่ที่กรุงเทพฯ

คืนที่ฝนยังคงตกหนัก แจ็คเดินออกจากบาร์ไปที่ริมแม่น้ำที่ใกล้เคียง เสียงน้ำไหลทำให้เขารู้สึกถึงปัญหาที่กัดกินอยู่ในใจ คิดถึงวันที่พวกเขาใช้เวลาร่วมกัน ชั่วโมงที่เดินไปตามริมแม่น้ำนี้ ชวนกันพูดคุยและหัวเราะ

“นายยังจำวันนั้นได้ไหม?” เสียงอาร์ตดังขึ้นจากด้านหลัง

“วันไหน?” แจ็คถามพลางยิ้ม

“วันที่เรานั่งอยู่ที่นี่และวางแผนอนาคต” อาร์ตพูดทำให้แจ็คหวนคิดไปถึงวันนั้น

“ไม่รู้ว่าตอนนี้อนาคตจะเป็นยังไง” แจ็คตอบอย่างเหงา

“มันยังไม่จบหรอก” อาร์ตยิ้มให้กำลังใจ “ความรักมันไม่เคยจบลงจริง ๆ”

ในขณะที่ฝนยังคงตกต่อไป แจ็ครู้สึกถึงลมหายใจที่เปลี่ยนไป อาจจะเป็นเพราะความรักที่ยังไม่จบ หรือเพราะเขายังมีความหวังในใจ ในคืนที่มีทั้งความเศร้าและความสุขแบบนี้ เขาเดินออกไปตามแนวแม่น้ำ ใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่างอย่างนุ่มนวล

“บางที… เราอาจจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง” แจ็คพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับมองไปที่น้ำที่ไหลไปข้างหน้า และความรักที่ยังอยู่ในใจเขา