แสงสีส้มของดวงอาทิตย์กำลังซาลงขณะค่ำคืนเริ่มปกคลุมหมู่บ้านริมคลองกันย์ ตั้งอยู่ในจังหวัดเล็ก ๆ ที่มีทัศนียภาพสวยงาม เมื่อน้ำในคลองสะท้อนแสงดาวตกกระทบพื้นน้ำสร้างความงามอันนุ่มนวลขึ้นมา สามหนุ่มสาวนั่งอยู่ข้างริมคลอง โดยมีเสียงจิ้งหรีดส่งเสียงร้องบริเวณหญ้าและกลิ่นดินที่ชื้นแฉะออกรวมกัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฟังดูเหมือนเพลงที่เล่นตลอดคืน” คู่ซี้อย่างใบหม่อนพูดพร้อมตัวชี้หน้ากันย์ที่นั่งอยู่อีกฟากหนึ่งของเสาไม้ “เธอน่าจะเริ่มคิดไอเดียเจ๋ง ๆ สำหรับงานเทศกาลที่กำลังจะมาถึงแล้วนะ”
กันย์แอบมองจิตบาดแผลในใจของเธอ “ถ้าฉันทำได้ มันคงดี แต่…” กันย์รู้ดีว่าเธอต้องหาตัวตนของตัวเอง เพราะแม่ของเธอคาดหวังว่าเธอจะได้อนาคตที่ละเอียดอ่อนในเมืองใหญ่ ซึ่งกลับตรงกันข้ามกับความฝันในการเป็นนักเขียนของเธอ
ในคืนวันที่อากาศเย็นสบาย เสียงดนตรีหลุดจากลำโพงที่อยู่ห่างออกไป ดึงให้กันย์หันไปมองพระอาทิตย์ตั้งอยู่เหนือทิวเขาอีกฟากของคลอง สีแดงส้มสาดส่องข้ามน้ำ ทำให้คิดถึงฤดูร้อนที่กาลลงในโคราชเมื่อหลายปีก่อน ที่เธอครั้งแรกได้รู้จักกับแจน หนุ่มที่มีรอยยิ้มอบอุ่นและเสียงหัวเราะที่ทำให้เธอไม่สามารถลืมได้
แจน… ไม่ได้เป็นแค่เพื่อน แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขาสร้างแรงดึงดูดไม่รู้ลืม ระยะห่างทางร่างกายแต่ความใจที่หลงไหลให้แก่กันย์ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง มันเหมือนลมหายใจที่ต้องการอยู่ใกล้เขาเสมอ
แต่ในจังหวะนี้ชีวิตกลับมีความซับซ้อนขึ้น เมื่อแม่ของกันย์ตัดสินใจผลักดันให้เธอเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดัง เพื่อให้เธอเรียนรู้และมีโอกาสในชีวิตที่ดีขึ้น ต่อจากนี้ไป ทุกสิ่งที่กันย์ทำจะต้องอยู่ภายใต้ความคาดหวังสูงสุด
“ฉันจะแยกทางหรือยอมทิ้งความรัก?” กันย์ไปไม่ถึงโดยการตัดสินใจ
ในขณะที่ความรู้สึกหวานหอมของความรักเปลี่ยนไปเป็นศัตรูภายในใจ ทุกครั้งที่ได้เจอแจนในงานเทศกาลต่าง ๆ สัญญาทางอารมณ์จะก่อตัว แต่การพยายามสร้างรูปร่างสำหรับความรักในใจมันกลับเต็มไปด้วยความปรวนแปร
“แจน… คุณจะคิดถึงอะไรในอนาคต?” กันย์ถามในค่ำคืนที่พระจันทร์เต็มดวงช่วยให้บรรยากาศโรแมนติก
“แผนที่ชัดเจนยิ่งขึ้น ฉันไม่รู้!” แจนตอบกลับเสียงสั่นเครือ “แต่ฉันรู้ว่าทุกอย่างจะต้องดี จะทำมันให้ได้ แม้กระทั่งเหนือความหวังที่แท้จริง”
ความกดดันจากแม่ของกันย์กลายเป็นรอยร้าวในความสัมพันธ์ เมื่อกันย์เตรียมตัวเดินทางไปมหาวิทยาลัยที่ตั้งอยู่ในเมืองใหญ่ ความกลัวและความไม่แน่ใจหลอมรวมเป็นอารมณ์ที่ทับซ้อนที่คอยเพิ่มแรงดันให้กับความรัก…
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าที่ทั่งพวกเขาสองคนค่อย ๆ เข้าใกล้จุดศูนย์กลางของความรักที่ครอบงำ จนกระทั่งชัยชนะจะอยู่ที่หน้าพวกเขา”<\/p>
