เสียงลมหายใจของหัวใจ

เสียงนาฬิกาปลุกหล่นลงพื้นเสียงดัง รุ่งสะดุ้งตื่นในห้องพักหอเก่า กลิ่นชื้นกับแสงสลัวลอดม่านผ้าลายตาราง เขาปาดหยาดเหงื่อบนหน้าผาก มองไซด์โต๊ะอ่านหนังสือที่ว่างเปล่า—โน้ตกับตำราเต็มแต่ไม่มีแรงใจ เขาสูดลมหายใจลึกๆ แล้วลุกขึ้นล้างหน้าด้วยน้ำเย็นจัด รู้สึกใจยังแน่นแบบที่เป็นมาเกือบปี

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

บนรถสองแถวระหว่างทางไปรั้วมหาวิทยาลัย รุ่งจับเสาแน่น พยายามโฟกัสกับทิวทัศน์ตึกเรียนแซมต้นไม้ รู้ดีว่าชีวิตช่วงนี้ติดอยู่กับทางสองแพร่ง—เรียนวิศวะต่อให้จบตามใจพ่อ หรือเดินตามความฝันเดิมที่บอกใครไม่ได้

เสียงมือถือกระทบพื้น ดึงใจเขากลับมา “พี่รุ่ง เก็บโทรศัพท์ตกนะ” เสียงสาวนุ่มห่างกันหนึ่งที่นั่ง รุ่งหันไปเห็นมายด์ สาวผมสั้นแววตาขยัน เขายิ้มเจื่อน รับคืนด้วยเสียงแผ่ว “ขอบคุณครับ” ความเงียบอึดอัดก่อตัวเหมือนหมอกในรถ

ในชั้นเรียนวิศวกรรม มายด์แวะมายืมสมุด รูมเมทของรุ่งเบือนหน้าหนี “รุ่นพี่คนนั้น โลกส่วนตัวสูงเนอะ” กระซิบกับกลุ่มเพื่อนใกล้ๆ มายด์แอบมุมปาก “แต่ใจดีนะ เห็นเก็บของให้เด็กปีหนึ่งบ่อย” ตั้งแต่วันนั้น เขากับเธอมักจะได้เจอกันบ่อยโดยบังเอิญตามโต๊ะโรงอาหาร ห้องสมุด หรือใต้ตึกเรียน

ช่วงแรกๆ การพูดคุยของพวกเขาเงอะงะ รุ่งหัวเราะแห้งๆ กลัวถ้าตอบผิดกลัวเธอจะเบื่อ ส่วนมายด์เงียบไปเมื่อถูกจ้องนาน เธอย้ายสายตาไปมุมอื่น ก่อนจะเอ่ยเบาๆ “พี่ชอบอ่านนิยายเหรอ?” รุ่งก้มหน้า กระพริบตานาน “ก็…มั้ง มันช่วยให้ลืมโลกจริงๆ ได้บ้าง” ความอึดอัดจางลงชั่วครู่

ทั้งสองเริ่มพบกันตอนเดินชมต้นไม้ข้างหอพัก มายด์ถ่ายรูปดอกบัวหลวงที่กำลังบานในบ่อ เธอยื่นกล้องให้รุ่งดู “เหมือนฝันมั้ยคะ?” รุ่งยิ้มบางๆ “จริงๆ มันก็คือตื่น กับฝันที่ต่อเนื่อง”—มายด์ยกนิ้วโป้ง “ชอบคำนี้จัง” แต่ขณะที่รุ่งจะพูดต่อ โทรศัพท์มายด์ดัง หน้าจอแสดงชื่อ “พ่อ” เธอหลบสายตาเดินไปไกลขึ้น รุ่งจ้องตามหลัง รู้สึกมีอะไรบางอย่างที่เขาเข้าไปไม่ถึงในชีวิตเธอ

ปลายภาคใกล้เข้ามา รุ่งนั่งซ้อมตอบคำถามกลุ่มหน้าห้อง ทว่ากลับทำผิดพลาด เพื่อนๆ แอบหัวเราะเบา ขณะอาจารย์กวาดสายตามาที่เขาอย่างผิดหวัง มายด์นั่งมองอยู่ห่างๆ เธอลุกมาแตะไหล่ “แค่นี้ไม่เป็นไรหรอกค่ะ” รุ่งหลบตา “เธอเก่งจังเนอะ มั่งมีความฝันจะเป็นพยาบาล ได้รับทุนอีก” มายด์หัวเราะห้วน “มีฝัน แต่ก็มีราคาเหมือนกันค่ะ” รุ่งนิ่งไปนาน ไม่กล้าถามต่อ

เมื่อฝนแรกของฤดูโปรยปราย ทั้งคู่นั่งใต้ชายคาตึกเรียน รุ่งเขี่ยรองเท้าตัวเองบนพื้น “มายด์… นายว่าทำไมคนเราถึงกลัวจะผิดพลาดตลอด” มายด์มองฝนแล้วเว้นจังหวะ “กลัวว่า… ถ้าผิดจะไม่มีใครให้อภัย กลัวคนรอบตัวไม่ยอมรับ”—เสียงฝนกลบความอึดอัด รุ่งยิ้มบาง “ฉันก็กลัวแบบนั้น” ทั้งสองตอนนี้คล้ายจะเปิดใจกันครั้งแรก

ช่วงสอบรอบสอง รุ่งดูจะล้า เขาถามมายด์เบาๆ “ตอนเหนื่อยมากๆ ทำไง?” มายด์หยิบรูปครอบครัวออกมา “ฉันจำไว้ว่าทำเพราะรักถึงทนได้” เธอยิ้มเศร้า รุ่งจับจ้องใบหน้าเธอ น้ำเสียงในใจมีแต่คำว่า ‘อยากปกป้อง’ แต่ก็ไม่กล้าเอื้อมมือแตะวินาทีนั้น

รุ่งเริ่มเขียนบทกลอนลงสมุดเล่มเล็กที่ซ่อนในลิ้นชัก เขาไม่กล้าให้ใครเห็น แต่มายด์กลับเดินมาเจอโดยบังเอิญ เธอขออ่านแต่รุ่งปฏิเสธอย่างตกใจ มายด์หัวเราะเบา “กลัวจะโดนล้อ?” รุ่งเงียบ มายด์นั่งนิ่งข้างๆ “ฉันเข้าใจนะ บางอย่างก็ยากจะเล่าออกมา” คืนนั้นรุ่งกลับบ้าน เดินลัดเลาะทางเปลี่ยวใต้ดวงไฟสีเหลือง น้ำหนักในอกเหมือนแน่นขึ้นกว่าเดิม

วันหนึ่งรุ่งโทรหาพ่อหลังจากไม่ได้ติดต่อกันหลายเดือน เสียงพ่อห้วน “วิศวะไปถึงไหนแล้ว?” รุ่งอึกอัก “ยังพยายามอยู่ครับ” พ่อถอนหายใจเสียงหนัก รุ่งวางสาย คลำกล่องสมุดกลอนในมือ เหลือบตาลงอย่างถอดใจ ไฟฝันในหัวใจเขาจางลงอีกครั้ง

คืนสอบใหญ่ รุ่งกับมายด์นั่งเงียบข้างกันริมบันไดไฟจาง มายด์รวมใจรวบมือ “ถ้าเหนื่อยจริงๆ ก็ร้องไห้บ้างเถอะค่ะ คนเราอ่อนแอได้” รุ่งกลั้นน้ำตาไว้ มายด์คลายมือเขาทีละน้อย “เรื่องบางเรื่อง… มันมีไว้ให้อภัย ไม่ใช่ให้จดจำ” เขาสะอื้นเงียบๆ คืนนั้นเป็นครั้งแรกที่เขายอมร้องไห้ต่อหน้าใครสักคน

หลังสอบเสร็จ รุ่งเครียดความสัมพันธ์กับพ่อจนเริ่มเว้นระยะห่างกับมายด์ อ้างว่าต้องไปฝึกงานต่างจังหวัด มายด์เดินเข้าหา แต่รุ่งกลับปลีกตัว “ขอโทษนะ ฉัน…แค่ต้องจัดการตัวเอง” เธอเงียบไปนาน พยักหน้าเบาๆ “เข้าใจค่ะ ถ้านายต้องการเวลา ฉันรอได้” แววตาเธอเศร้าและเป็นห่วง

ฤดูฝนเปลี่ยนเป็นฤดูหนาว รุ่งโพสต์รูปวิวท้องไร่ เงียบหายไปเกือบสองเดือน มายด์เฝ้าถามตัวเองบ่อยว่าทำไมเขาต้องหนี ทั้งๆ ที่วันนั้นดูไปด้วยกันได้ดี เพื่อนๆ เล่าว่าเขาเริ่มเหม่อลอย ไม่ค่อยคุยกับใครเหมือนแต่ก่อน

รุ่งเดินผ่านกล่องสมุดกลอนในห้องพัก มองหน้ากระจกเงา—เงาสะท้อนตาเศร้า เขาพึมพำ “อยากเล่าให้เธอฟังจัง มายด์…” มือเขาหยุดนิ่ง หยิบปากกาขึ้นมา วางสมุดไว้บนโต๊ะ ตัดสินใจส่งข้อความหามายด์สั้นๆ “ถ้ามีเวลา อยากฟังกลอนมั้ย?”

มายด์อ่านแล้วไม่ตอบทันที เธอเดินไปยังเรือนเพาะชำหลังหอ มีหมอกจางรอบตัว เสียงลมหายใจของหัวใจยังดัง รุ่งเดินตามมาช้าๆ ในมือนั้นคือสมุดเล่มเดิม เขายื่นมันให้ “คำพวกนี้… เป็นสิ่งเดียวที่รู้ว่าใช่ตัวเอง” มายด์พลิกอ่าน รุ่งดูท่าทางระวังใจ “มันคือฝันของฉัน”

มายด์หลับตา สูดหายใจยาว “ถ้าเป็นฝันของนาย ฉันไม่ถือว่ามันเป็นความล้มเหลวนะ” รุ่งขบฟันแน่น น้ำตาคลอ “กลัวว่าพ่อจะผิดหวัง… กลัวว่า…จะเสียทุกอย่าง” มายด์เก็บสมุดใส่กระเป๋าเงียบๆ “ใจเธอไม่ได้แย่เลยรุ่ง คนที่กล้าซื่อสัตย์กับใจตัวเอง… นั่นแหละแข็งแรงจริง” เธอเดินจากไป ทิ้งให้เขายืนนิ่งไปนาน

วันรับเกียรติบัตร มายด์กับพ่อเดินมาร่วมงาน รุ่งเห็น ทั้งสองต่างมีความเคืองอยู่ในแววตา—มายด์แข็งใจเข้าไปคุยกับพ่อรุ่ง ก่อนจะย้อนกลับมาหาเขา “คนเรามีอดีต คงมีแผลกันทุกคน” เธอพูดเบาๆ ก่อนจะหยิบสมุดกลอนออกจากกระเป๋า “วันไหนที่นายพร้อมจะให้ใครสักคนอ่านมันทั้งหมด หมายความว่านายก้าวข้ามความกลัวได้แล้ว” เธอส่งคืน เขายิ้ม “นายคงเป็นเพื่อนคนเดียวที่อ่านมันถึงจบ” มายด์ยิ้ม—ยิ้มที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ครอบครัวรุ่งยังไม่มีคำว่าภูมิใจในสิ่งที่เขารัก เช่นเดียวกับมายด์ที่ยังต่อสู้กับเสียงในใจจากอดีต เขาและเธอพบกันใต้ต้นไม้กลางลานว่าง วันนั้นไม่พูดมากนัก เพียงเดินข้างกันเป็นช่วงเวลายาวนาน รุ่งหยิบสมุดมาอ่านบทกวีให้ฟังครั้งแรก “ลมหายใจที่เหงา มีเธออยู่ข้างๆ” มายด์พิงต้นไม้ หลับตา รับฟังทุกคำ ทุกถ้อยทีละวรรค

ปลายปีนั้น รุ่งเลือกแนวทางชีวิตใหม่ บอกพ่ออย่างตรงไปตรงมาว่าไม่ได้อยากเป็นวิศวะ พ่อเงียบ นั่งลงถอนใจ รุ่งร้องไห้ “ขอโทษที่เป็นลูกแบบนี้” พ่อแตะบ่าเบาๆ “แค่ไม่หายไปจากกัน อย่างอื่นพ่อจัดการใจเอง” รุ่งยิ้มทั้งน้ำตา หายใจโล่งอก—การให้อภัยช่างยากแต่มีอยู่จริง

คืนปีใหม่ รุ่งกับมายด์ยืนมองพลุใต้ฟ้า “รู้ไหม รุ่ง ฉันไม่ใช่คนกล้าเท่าไรหรอก แต่ถ้าได้ยืนข้างนายแบบนี้…มันก็พอแล้ว” รุ่งยิ้มอาย “ฉันก็เหมือนกัน ขออยู่ข้างๆ ไปเรื่อยๆ นะ” มายด์จับมือเขาแน่น ไม่ต้องพูดอะไรอีก ลมหายใจของหัวใจสองดวงสอดประสานกันตลอดคืน นี่คือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ เติบโต ผ่านคำพูดน้อยนิดและการให้อภัยอย่างแท้จริง