แสงแดดอ่อน ๆ ของตอนเช้าสาดส่องลงมาที่บ้านหลังเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ริมคลอง น้ำที่ไหลเอื่อยทำให้บรรยากาศดูสดชื่น พิมพ์ยืนอยู่ในครัว ขณะที่แม่กำลังเตรียมอาหารเช้า เสียงนกร้องและกลิ่นหอมของข้าวต้มส่งให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นในใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พิมพ์ บอกให้ไปตามกันนะ วันนี้มีประชุมที่โรงเรียน” แม่พูดโดยไม่หันมามอง
“ค่ะ” พิมพ์ตอบกลับอย่างเบา ๆ แต่ในใจเธอรู้สึกถึงความเครียดที่กำลังซ่อนอยู่ในช่วงวัยรุ่นของเธอ
ในวันนั้นที่โรงเรียน นักเรียนต่างออกไปเดินเล่นในสนาม ขณะที่พิมพ์นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบไม้สีเขียวสั่นไหวอ่อนกับสายลมที่พัดผ่าน ความคิดของเธอถูกเบือนเบนไปที่เรื่องราวความรักที่เกิดขึ้นในหัวใจ ชายหนุ่มอย่างจอร์แดน เด็กหนุ่มที่อ่อนโยนและใจดี พิมพ์รู้สึกว่าเขาคือทุกอย่าง แต่ในขณะเดียวกัน ความเครียดจากการไปประชุมของแม่ทำให้เธอไม่สามารถเปิดใจให้กับจอร์แดนได้เต็มที่
ในสัปดาห์ถัดมา ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและจอร์แดนเริ่มมีเรื่องราวเชื่อมโยงกัน เมื่อจอร์แดนชวนเธอไปเดินเล่นที่ริมคลองเพื่อสังสรรค์กับเพื่อน ๆ เขามักจะทำให้พิมพ์รู้สึกว่าหมายถึงเวลาที่สำคัญ พวกเขาหัวเราะและทะเลาะกันเป็นเรื่องปกติ แต่ในใจของพิมพ์กลับมีเสียงกระซิบด้วยความกังวลสำหรับอนาคต
เวลาเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่พิมพ์เปิดเผยความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นภายในครอบครัว มันเริ่มมีการประทุของความขัดแย้งเมื่อพ่อของเธอเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เขาต้องการให้เธอเลือกเรียนที่มหาวิทยาลัยที่เขาต้องการ แต่พิมพ์มีความฝันอีกอย่างคือการเป็นนักออกแบบ
“พิมพ์! คุณไม่มีทางเลือกที่จะรีบดังนั้นต้องฟังพ่อ” เสียงอันทรงพลังของพ่อ ดังขึ้นในบ้านที่เงียบสงบ
พิมพ์มองหน้าพ่ออย่างบีบคอ เมื่อเห็นเพียงแค่ความหวังในสายตาของเขาเท่านั้น ความผิดหวังเริ่มปาเข้าใส่หัวใจของเธอ และความรักระหว่างจอร์แดนเริ่มถูกชักจูงให้มีความตึงเครียดมากขึ้น
ในขณะที่เขาทั้งคู่พยายามเลือกแบบไหนที่สำคัญกว่า ความฝันหรือความรัก พิมพ์เริ่มรู้สึกว่าเธออาจต้องทำการตัดสินใจที่ยากลำบากที่อาจทำให้เธอเสียสละสิ่งที่เธอรักที่สุด
จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อพ่อของพิมพ์คุกเข่าเพราะความเคร่งเครียดจากงานที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ทำให้พิมพ์รู้สึกเสียใจมากยิ่งขึ้น เธอจึงตัดสินใจไปหาจอร์แดนในตอนกลางคืน
“จอร์แดน ฉันต้องการให้เราเลื่อนการแต่งงานออกไปซักพัก”
คำพูดนี้ทำให้จอร์แดนหน้าซีดเผือด ความรักที่ทั้งคู่สร้างมาดูเหมือนจะหายไป
แต่ในวันนั้น เขาเปิดใจและแสดงความเข้าใจ จอร์แดนบอกให้พิมพ์สู้ต่อไป มันทำให้ทั้งสองมีความหวัง สำหรับแนวทางใหม่ที่พวกเขาจะเดินไปด้วยกัน
ช่วงเวลาที่เธอได้พูดคุยกับจอร์แดนทำให้เขาเข้าใจความรู้สึกที่พิมพ์มีกับครอบครัวและความฝันของเธอ อีกทั้งจอร์แดนยังกล่าวว่าเขาจะสนับสนุนเธอในทุกทาง
สุดท้าย เมื่อความตึงเครียดถึงที่สุดในวันประชุมใหญ่ หัวใจของพิมพ์เริ่มดูเบา ๆ เธอเข้าหาพ่อแล้วพูดออกไป”พ่อคะ ฉันคิดว่าฉันอยากเป็นนักออกแบบ” ดวงตาของพ่อสว่างขึ้นเมื่อได้ยินคำนี้ และในที่สุด ความรัก ความเสียสละและความเข้าใจเริ่มมีการก่อเกิดใหม่ในครอบครัว
ตลอดจนความรักระหว่างจอร์แดนและพิมพ์ที่กำลังเริ่มต้นใหม่ในความหวังของอนาคต
ภาพสุดท้ายของเรื่องถ่ายที่ริมคลอง การที่พิมพ์ยิ้มให้จอร์แดนและเขายิ้มตอบกลับมา ทำให้รู้สึกถึงบางอย่างที่มากกว่าความรักในที่นี้ แต่นั่นคือนิยามใหม่ของความสัมพันธ์ที่ทั้งคู่เลือกเดินไปด้วยกัน
