แก๊งมหาวิทยาลัยกับละครคำโกหก
เสียงสั่นของโทรศัพท์ดังติดต่อกันราวกับจะทายาทุกสายที่นทีกำลังพยายามหนีออกจากมัน เสียงรอบข้างในห้องสมุดคณะศิลปศาสตร์เงียบสงัด แต่ความวุ่นวายในใจเขาดังกึกก้องมากกว่าใครจะสงบได้ “นที ตอบเถอะ เหลือแค่คุณเดียวเลยนะ” เสียงจากสายบอกด้วยความกังวลเป็นพิเศษ…
แผนฉุกเฉินของประธานเทียม
เสียงกลองยาวบิดเป็นจังหวะประหลาด ขณะที่แถบผ้าสีส้มแขวนโหวงลงมาจากโรงอาหารของมหาวิทยาลัย ฟีดข่าวสดบนกลุ่มนักศึกษาพากันพลิกหน้าจอมือถืออย่างตื่นเต้น ว่ามีคณะกรรมการมูลนิธิจากเมืองกรุงจะมาเยือนเพื่อมอบทุนฝึกงานให้กับชมรมตัวอย่างของมหาวิทยาลัย…
ประกาศิตลวงโลกของชมรมหนังเฮฮา
เสียงหวีดหวิวของไมโครโฟนในหอประชุมทำให้มินตราหยุดหายใจชั่วคราว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องยิ้ม เพราะยิ้มคืออาวุธสุดท้ายที่ไม่ต้องใช้การเตรียมตัว แต่ยิ่งยิ้ม ยิ่งคิดถึงเรื่องที่ทำให้เธอจ่อมอยู่ในสภาพการณ์นี้: ประกาศิต ‘รางวัล’…
สถานีเสียงกับเครื่องมือนิทรรศน์ที่โกหกเป็นศิลปะ
เสียงกีตาร์ไฟฟ้าดังทับเสียงประกาศของหอพักนักศึกษาเป็นจังหวะประหลาด เหมือนคนชมรมดนตรีกับคนซ่อมเครื่องเสียงทะเลาะกันแบบจังหวะดนตรี ตังยืนหน้าโต๊ะผุ ๆ ในห้องส่งคลื่น 98.7 หญ้าแพรกเอ็นเตอร์เทน พร้อมกับสายพันกันเหมือนรังแมงมุมที่ทุกคนบอกว่า…
คืนแห่งคำพูดผิด: วุ่นวายในมหาวิทยาลัยก้องภพ
ก้องภพหายใจไม่ออกกับซองประกาศที่เพิ่งเจอในกลุ่มเฟซของชมรม เขาอ่านแล้วอ่านอีกเหมือนข้อความจะเปลี่ยนความหมาย หากเผลอกลั้นหัวเราะ เขาก็กลัวคนที่ส่งจะคิดว่าเขาไม่จริงจัง “ก้อง ทำไมหน้าเธอดู… เหมือนจะสู้กับหมึกพิมพ์?”…
ละครหน้าต่างเดียว
เสียงไซเรนเตือนภัยจากเครื่องดับเพลิงดังขึ้นในหอประชุมของมหาวิทยาลัย ทำให้แสงสปอตไลต์ที่กำลังวอร์มขึ้นกะพริบเหมือนลูกโป่งที่เพิ่งถูกแทง มิน หัวหน้าชมรมละครเวที ยืนกุมโทรศัพท์มือถือสีฟ้าไว้แน่น ใบหน้าของเธอเปลี่ยนสีเมื่อเห็นอีเมลฉบับสุดท้ายจากกองทุนศิลปะ…
โรงแรมทรายทองกับคำโกหกที่กลายเป็นงานแต่ง
เสียงกริ่งประตูโรงแรมทรายทองดังปังในเช้าวันจันทร์ พร้อมกลิ่นกาแฟเข้มข้นที่ยายทรายกำลังผสมให้ลูกค้าเป็นพิเศษ โรงแรมทรายทองไม่เคยเป็นโรงแรมหรู แต่มีเสน่ห์แบบเก่าแก่ที่บางคนเรียกว่าความอบอุ่น บางคนเรียกว่าความโทรม แต่สำหรับนที…
ผู้กำกับฉุกเฉินกับละครที่ไม่มีสคริปต์
เสียงเชียร์จากหอประชุมของมหาวิทยาลัยกระเทือนประสาทสายตรงของป๊อป ก่อนที่เขาจะอ่านอีเมล “ขอเชิญผู้กำกับป๊อป พิชิตโปรเจกต์ละครเวทีประจำปี” แล้วลมหายใจของเขาก็หยุดค้างอยู่ครู่หนึ่ง ป๊อปถอยหลังชนชั้นวางหนังสือในห้องสมุดชมรมภาพยนตร์ ใบหน้าซีดเผือด…
ละครกลางใจชั่วคืน
ต้นไหวตัวไม่ทันเมื่อกลุ่มเพื่อนในชมรมละครเวทีกระโดดเข้ามารุมล้อมเขาด้วยสายตาที่มีประกายหวังและหน้ายิ้มเหนียวแน่นเหมือนดินสอพองเปียกน้ำยาง “ต้น! เราต้องการคนจัดการจริง ๆ นะ งานเทศกาลอีกอาทิตย์เดียวแล้ว” น้ำใบหน้าควบคุมที่เหมือนจะหลุดรอยยิ้ม…
ข้อสอบวันเดียวกับคำโกหกเดียว
เสียงประกาศในฮอลล์คณะเอนจิเนียริ่งดังแทรกช่วงเย็นๆ ของวันพฤหัสบดี “ทีมต่อไป… พี-เทคโซลูชัน… พีรวัฒน์กับผู้ก่อตั้ง…” พียกมือตั้งใจจะหยิบรีโมต แต่รีโมตกลับไม่ตอบสนอง…