โปรเจกต์เป็ดยิ้ม: สมาคมหนังหอฝันกล้า
เสียงไซเรนดับลงพร้อมกับน้ำหยดติ๋ง ๆ ที่ยังร่วงจากเพดานหอประชุมชมรมภาพยนตร์ “โอ๊ย! โปรเจคเตอร์ฉัน…” ธามยืนมองเศษพลาสติกสีดำที่หลุดจากเครื่องฉาย กระพริบตาอยู่สามครั้งแล้วหัวเราะแห้ง “หัวเราะอะไรของแก ดูให้ดีสิ ธาม…
คืนเดียวจะพังหรือจะผัก: เรื่องวุ่นของหอเฟื่องฟ้า
คืนของการเตรียมงานเปิดหอเฟื่องฟ้าเริ่มขึ้นด้วยการหั่นพริกสดเสียงดังเป็นจังหวะผิดจังหวะในครัวรวมชั้นสาม ท่ามกลางกลิ่นคั่วจากถุงกาแฟเก่าของเต้ยและเสียงหัวเราะของเมย์ที่กำลังชี้ตำแหน่งไฟ LED สีชมพูบนต้นราชินีใบเล็ก ๆ “กิตติ…
ละครปลอมคนจริง
เสียงไม้กระทบไม้กึกก้องในโรงละครเก่าของมหาวิทยาลัยกลางคืนหนึ่งเหมือนกำลังอำลาอดีต ประตูโรงละครบานใหญ่สีเขียวหม่นเปิดออกครึ่งหนึ่ง แสงไฟห้องซ้อมกระพริบเป็นจังหวะคล้ายจะหัวเราะใส่คนที่ยังยืนไม่ตรงเวลา “ฟางธาร! มาช่วยคุมมุมไฟหน่อยสิ…
งานสุดอลเวงของพินกับพิธีกรไม่มีชื่อ
เสียงกระดิ่งจากจักรยานล้มทับชั้นวางของที่หอพักกลางคืนโยนให้พินตื่นขึ้นมาทันที เขาพุ่งไปเปิดประตูแล้วเจอเต้ เพื่อนร่วมห้อง ยืนหอบแฮก ๆ กับกล่องพลาสติกเต็มไปด้วยโปสเตอร์ เต้: ทำไมของถึงพังหมดแบบนี้วะ พิน? พิน: ของพังก็พัง จะด่วนอะไรนักเนี่ย เต้: รีบด่วนสิ…
ละครใหญ่ของเก่งกาจ
เสียงตะโกนมาพร้อมกับฝุ่นละอองสีฟ้าที่พุ่งกระจาย กลางเวทีเก่าในหอประชุมมหาวิทยาลัย เก้าอี้พับล้มระเนระนาด และมีผ้าคลุมฉากลายดอกไม้หลุดจากขอนไม้เป็นรูปร่างไม่รับรู้อีกต่อไป “หยุด! หยุดเลย! ใครโยนสกอตช์เทปลงไปบนพื้น!”…
เปรมชัยกับวิทยากรจำลอง
เสียงประกาศของมหาวิทยาลัยดังก้องฮอลล์ชั้นหนึ่งในเช้าวันเปิดเทอมจนคนในงานหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นไม่ควรดังนาน…
เทศกาลภาพหลุดกับคำสัญญาที่ห้ามพัง
ฝนตกพรำในช่วงเย็นของสัปดาห์เปิดเทอม เสียงคนเดินผ่านลานมหาวิทยาลัยดังเป็นจังหวะขี้เล่น เปรมเดินก้าวยาวผ่านแผงนิทรรศการ สโมสรต่าง ๆ วางโปสเตอร์สีสด มีใครบางคนถือกลองโปรโมตชมรมเครื่องดนตรี อีกมุมหนึ่งมีการสาธิตการปีนหน้าผาจำลอง แต่ที่โดดเด่นสุดคือบูธเล็ก ๆ…
ละครแก้ตัวของมิกา
เสียงนกกาเหว่าข้างหน้าหอประชุมคลุกเคล้ากับเสียงรองเท้ากึ่งรีบกึ่งสับของคนหนุ่มสาวที่พากันไหลเข้ามาในห้องชมรมละครเวทีของมหาวิทยาลัย มิกาเดินเข้ามาพร้อมถือแก้วกาแฟที่เย็นลงครึ่งหนึ่งและสมุดโน้ตที่ประประทับด้วยสติกเกอร์ตัวตลกสองสามดวง มิกา:…
มหาวิทยาลัยของมินทร์: เรื่องเล็ก ๆ ที่กลายเป็นเทศกาล
คืนก่อนจะมีการประกาศรายชื่อทุนการศึกษา มินทร์กำลังนั่งก้มหน้ากับหนังสือเล่มหนาและถุงข้าวแกงที่เย็นชืด เขาเป็นคนใจดี ใครขอยืมเงินหรือขอคำปรึกษามักได้รับคำตอบตกลงทันที ทั้ง ๆ ที่เขาเองก็แทบไม่มีเวลาพักผ่อน “มิน ทบทวนบทสัมภาษณ์รึยัง?”…
คืนเดียวที่หอชุลมุน
เสียงกริ่งจักรยานล้มลงกลางลานหอพักทำให้คืนวันศุกร์ที่ปกติสงบกลายเป็นจังหวะล้อหนึ่งที่ไม่เข้าที่ เต้ยนั่งหอบอยู่กับพื้น ใบหน้าแดงเพราะพยายามจะยิ้มให้มิน แต่สุดท้ายกลับเป็นคำพูดที่ออกจากปากก่อนความคิดว่า “ฉันมีสปอนเซอร์แล้ว” “สปอนเซอร์?…