เสียงกริ่งโรงเรียนแผดร้องพร้อมเสียงฝีเท้าคล้ายฝูงวัวบ้า ห้อง 5/3 แทบแตกเมื่อ “แคน” เด็กชายสูงผอมมั่นใจเกินเหตุ วิ่งลากจอยเข้าห้องโถงชมรม สบตาเพื่อนสาวอย่าง “จอย” เด็กหญิงผมสั้นพูดคำสั้นแต่ใจคิดมากเกินคนธรรมดา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เร็วดิ แคน ฉันหิวข้าว!” จอยถอนหายใจแต่ยอมให้แคนจูงแขน
“ขอฟังหน่อยสิ! ฟังดี ๆ มีทุนชมรมให้ปีนี้ แสนบาท! ตั้งชมรมไร้สาระก็ได้!” แคนตาเป็นประกาย รอยยิ้มเจ้าแผนการ
จอยชะงัก “เฮ้ย แล้วถ้าเราไม่มีคนสมัครล่ะ? ฉันไม่อยากถูกอาจารย์ด่าแบบปีที่แล้วอีกนะ”
แคนส่ายหน้า “เรื่องนั้นฉันมีแผน! ตั้งชื่อชมรมให้ล้ำ ๆ เดี๋ยวก็มีคนสมัครเอง เชื่อฉัน”
จอยอมยิ้มจาง ๆ แต่ในใจลึก ๆ เริ่มไม่ไว้ใจ
เสียงอาจารย์สายตาเข้ม “พวกเธอจะมาตั้งชมรมอะไรตอนนี้?” แคนตอบมั่นใจ “ชมรมซุ่มซ่าม! เราจะรวมทุกคนที่พลาด พลั้ง หรือเปิ่น จนได้เรื่องดีงาม—”
อาจารย์เลิกคิ้ว “ที่แน่ ๆ คืออย่าให้เรื่องมันใหญ่จนโรงเรียนเดือดร้อนนะ…”
ทั้งสองพยักหน้าแต่ในใจไม่ได้ยินหลัง “…จนโรงเรียนเดือดร้อน” สักนิด
ในโรงอาหาร ขณะโปสเตอร์ “ชมรมซุ่มซ่าม” แปะลวก ๆ ตรงเสา ทุกสายตาเหล่มอง บ้างหัวเราะ บ้างกระซิบ แคนยิ้มท้าทาย “ดูไว้ ฉันจะรวมคนแปลก ๆ ได้แน่”
จอยโน้มตัวเอาศอกยันโต๊ะ “แกแน่ใจเหรอ อาจไม่มีใครสมัครนะ”
“อย่าดูถูกพลังกระแสคนพลาดสิ เดี๋ยวเย็นนี้ก็รู้ เห็นไหม โน่น เด็กห้อง 1/1 มองแล้ว!”
จอยเหม่อ ไม่ทันเห็น “เด็ก 1/1” จ้องเพราะมีคราบน้ำปลาบนโปสเตอร์
สองคนพยายามชักชวน แต่กลายเป็นว่าเพื่อน ๆ เข้าใจว่า “ซุ่มซ่าม” หมายถึงชมรมแกล้งคน ฮือฮาลั่นโรงเรียน “เขาเปิดรับแกล้งคนเหรอวะ?” กระแสความเข้าใจผิดเริ่มต้นขึ้นทันที
“โอ๊ย ฉันหมายถึงคนซุ่มซ่ามจริงๆ ไม่ใช่คนชอบแกล้ง!” แคนรน คนนึงบ่น คนนึงจด บางคนขอใบสมัคร บางคนมองอย่างหวาด ๆ
“ผมสมัครครับ แต่ต้องให้ผมแกล้งเพื่อนก่อนมั้ยครับ?” ป๊อป เด็กอ้วนหมวกเขียวถามเสียงดัง
จอยหัวเราะขื่น “แกเห็นมั้ย คนแรกเข้าใจผิดแล้ว!”
แคนแสร้งทำใจดีสู้เสือ “เดี๋ยวแผนสอง! เราจะโชว์คลิปตอนซุ่มซ่ามตัวเองในกิจกรรมหน้าเสาธง!”
วันถัดมา กิจกรรมหน้าเสาธง แคนเอาคลิปตัวเองสะดุดขาตัวเองฉายในจอใหญ่ ป๊อปกับเพื่อนหัวเราะจนข้าวติดคอ มีเด็กแกล้งล้มใส่เพื่อน น้ำตาไหลอีกรอบ
เสียงอาจารย์ฝ่ายปกครองตะโกนจากลาน “นี่มันเริ่มส่งเสริมความเสี่ยงหรือเสื่อมคะเนี่ย!”
แคนกลืนน้ำลาย พลันกลับไปตั้งโต๊ะสมัครใหม่ มีสมาชิกได้ 3 คน: ป๊อปที่อยากแกล้ง, ตุ๊กตาผู้กลัวเสียงดัง, พลอยเด็กติดมือถือที่เล่นมือถือขณะสมัคร
จอยถอนหายใจ “นี่มันองค์กรป่วนปั่นชัดๆ”
แคนรีบหาทางปรับ “โอเค เราเปลี่ยนภารกิจชมรม เป็นซ้อมรับมือความซุ่มซ่าม แล้วไปช่วยงานโรงเรียน จะได้ดูดี”
ป๊อป “แล้วเราได้แกล้งใครบ้างครับ?”
จอย “ไม่ได้แกล้ง! เราช่วย…อืม…ถือของให้เพื่อนเด็กใหม่หรือถือไม้กวาดให้แม่บ้าน” พลอยไม่เงยหน้า “ขอปลั๊กชาร์จมือถือหน่อย”
กิจกรรมแรก คือไปช่วยอาจารย์จัดโต๊ะประชุม จอยเสนอ “ใครทำซุ่มซ่ามสุดได้รางวัลขนม!”
ป๊อปตั้งใจมากจนทำถาดแล็ปท็อปหล่นเสียงดังสนั่น อาจารย์หันขวับ “ชมรมอะไรทำห้องประชุมเป็นบ้านเด็ก!”
ตุ๊กตาตกใจร้องลั่น พลอยรีบเซฟมือถือแต่เกือบเหวี่ยงใส่หัวป๊อป อลหม่านกันทั้งห้อง อาจารย์ถอนใจ “อย่างน้อยก็ถือว่าช่วยสร้างสีสัน…”
วันต่อมา บอร์ดประกาศชมรมถูกแปะรูป “คลิปโซเชียลของกลุ่มเด็กบ้านั่น” จอยหน้าเสีย แคนยังไม่ยอมแพ้ “ไอเดียใหม่! เราจะช่วยรุ่นน้องจัดเดินขบวนกีฬาโรงเรียนแต่อย่าให้ผิดพลาด!”
แต่ “ทีมซุ่มซ่าม” จัดแถวซ้ายขวาสลับกัน ป้ายหงายหลัง นักกีฬาสลับชุด คณะกรรมการหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียงบ่นดัง “พวกเขาเป็นชมรมไหมหรือวงดนตรีซ้อมผิดห้อง!”
ตอนเที่ยง จอยหน้าหงิก “แคน อาจารย์ฝ่ายกิจกรรมเดินมา!”
อาจารย์ขยับแว่น “มีเสียงร้องเรียนจากชมรมอื่น ๆ ว่าพวกเธอสร้างความปั่นป่วนมากเกินไป”
แคนรีบอธิบาย “คือเราตั้งใจช่วย แต่คนอื่นเขาเข้าใจผิดกันไปเองหมดเลยครับ”
จอยเสริม “หรือว่าเราเลือกชื่อชมรมผิด…” พลอยยังเล่นมือถือ “ขอโทษ เข้าประเด็นเข้มข้นตรงไหน”
อาจารย์ส่ายหน้า “หาทางพิสูจน์ให้เห็นว่าพวกเธอมีประโยชน์ต่อโรงเรียนจริงสิ ก่อนอาทิตย์หน้าจะถึงเส้นตายยุบชมรม”
ทั้งหมดนั่งเครียด จอยถอนใจ “นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย ไบร์ท (เพื่อนประจำชั้น) หัวเราะโลกแตก เห็นเราขายขำทุกที่”
แคนประกาศกร้าว “งั้นเราจะจัดกิจกรรมใหญ่! ‘วันซุ่มซ่ามสร้างสรรค์ หัวเราะไม่หยุด’ ดึงคนทั้งโรงเรียนให้เห็นเราในแง่ดี”
แผนงานตรงหน้าเต็มไปด้วยช่องโหว่ ทั้งหัวข้อกิจกรรม “แข่งเซกับขาเก้าอี้” “ทำกับข้าวโดยไม่ตกหม้อ” “เดินพลาดไม่ให้เจ็บ” ป๊อปเสนอ “ผมแต่งชุดไดโนเสาร์เต้นก็ได้” จอยเบิกตามอง พลอยเงยหน้ามอง 2 วินาทีก่อนก้มต่อ
กลางห้องประชุม จอยหว่านล้อมเพื่อนๆ ร่วมชั้นมาเข้าร่วม โดนถาม “แล้วจะประสานงานยังไง” จอยตอบน้อยๆ “เดี๋ยวแคนคิด…เอ่อ” แคนยิ้มอย่างมั่นใจพลางดึงโพสต์อิทออกมาแปะ “แผนนี้เป๊ะ!”
วันจริงมาถึง เสียงเพลงตลกเปิดในลานหน้าเสาธง กิจกรรมแรก “เดินขาเกี่ยวกัน” คนแข่งล้มใส่กันหัวเราะ จอยรีบชูป้าย “แพ้ใจแต่ไม่แพ้ใจ!” คนดูปรบมือ งง ๆ
ถัดมา “พิชิตแก้วน้ำรั่ว” ป๊อปเทน้ำจนเปียกโชกทั้งตัว พลอยถือมือถือไลฟ์สดเสียงดังจนแคนสะดุดสายชาร์จล้มใส่ไฟเวทีดับทั้งลาน วุ่นหนักกว่าเดิมอีกสองเท่า
เสียงตะโกนอื้ออึง อาจารย์กำลังจะเดินเข้ามา ทั้งแก๊งค์รวมตัวแก้ไขทันใด แคนขอไมค์ “ฟังทางนี้! พวกเราทำผิดเยอะเพราะรับมือความผิดพลาดผิดวิธี แต่เราไม่เคยหยุดพยายาม ทุกคนหัวเราะได้ก็เพราะเคยล้มมาก่อน!”
จอยเสริมเสียงเครียดแต่จริงใจ “ความซุ่มซ่ามไม่ใช่ข้อเสีย มันทำให้เราได้เจอเพื่อน เวที และหัวใจที่อดทน”
เสียงคนดูปรบมือ ตุ๊กตาเดินออกมาสารภาพ “จริง ๆ หนูไม่เคยกล้าขึ้นเวที…แต่หนูใจกล้าขึ้นเพราะเพื่อน ๆ”
พลอยถ่ายคลิปไว้แล้วส่งไปกลุ่มโรงเรียน กระแสไวรัลเปลี่ยนจากฮาวุ่นเป็นให้กำลังใจ “ซุ่มซ่ามก็มีค่า”
ท้ายสุด อาจารย์ประทับใจ เลิกจะยุบชมรม แต่มีเงื่อนไข “ต้องเปลี่ยนชื่อใหม่ไหม?”
แคนขำ “ถ้าตั้งชื่อ ‘ชมรมหัวใจไม่ยอมแพ้’ จะเวอร์ไปรึเปล่า?”
จอยยกไหล่ “อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่ชมรมซุ่มซ่ามที่สุดในโลก”
ป๊อปเผลอสะดุดโต๊ะอีก อาจารย์ขำออกมา “อย่างน้อยต้องมีชมรมแบบนี้ในโรงเรียนจริง ๆ แล้ว”
ทุกคนหัวเราะ ยินดีในความผิดพลาดและมิตรภาพใหม่ เสียงเพลงซ่อนยิ้มดังปิดฉาก คราบน้ำปลาบนโปสเตอร์ยังอยู่ ไม่มีใครกล้าเช็ด …
“แล้วเราต้องการใบสมัครไหนนะ? ของชมรมปีนี้หรือซุ่มซ่ามปีหน้า?” พลอยถามเสียงเรียบ
แคนกับจอยสบตากัน หัวเราะขำ ๆ ก่อนช่วยกันเอาโปสเตอร์ ‘ชมรมซุ่มซ่าม’ ไปซ่อนไว้ห้องเก็บของ ลายเซ็นมือทุกคนยังอยู่ครบ
เรื่องวุ่นวายจบลงในแบบที่ไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่ก็อบอุ่นหัวใจ … และซุ่มซ่ามตามสไตล์ตัวเอง
